Surveillance is in zijn meest basale vorm het systematisch waarnemen en eventueel vastleggen van aanwezigheid of gedrag. Het roept al snel associaties op van camera- bewaking, of van agent bromsnor die de plaatselijke hangjongeren in de smiezen houdt. Maar er zit veel meer in. We kunnen in totaal vijf vormen van surveillance onderscheiden: panoptische surveillance, dataveillance, synoptische surveillance, sousveillance en zelfveillance. Vandaag synoptische surveillance (zie hier afleveringen 1 en 2).

Meestal worden wij in de gaten gehouden en dat klinkt eng. Maar wie denkt dat de burger alleen maar object is van surveillance heeft het mis. Surveillance kan ook de andere kant op werken, richting het gezag, of richting anderen, waarbij de velen de enkelingen in de gaten kunnen houden. Een camera staat bijvoorbeeld gericht op een bouwproject en iedereen kan de beelden bekijken en de voortgang van het project beoordelen. De meetinstrumenten van een vervuilende fabriek zijn raadpleegbaar via internet, zodat de omwonenden kunnen controleren of de uitstoot niet te hoog is. Synoptische surveillance lijkt erg op sousveillance (daarover volgende week meer) en de scheidslijn is niet altijd hard te trekken.

"Het weer is van veel grotere invloed op de opkomst bij verkiezingen."

Het ANP deed een rondgang langs diverse Nederlandse gemeenten. Het blijkt dat men weinig doet om (nieuwe) kiezers te bereiken via sociale netwerksites als Hyves en Twitter.

Hebben de gemeenten gelijk?

Het stukje film laat goed zien hoe ver politici willen gaan om een verandering in standpunt te maskeren, en Colbert maakt daar gretig gebruik van. Hoogstwaarschijnlijk was het enige wat de beste man had moeten zeggen dat hij er nog eens goed over had nagedacht en dat hij zijn standpunt had veranderd. Dat deed hij aan het eind, maar tot die tijd had hij het moeilijk.

Is zoiets mogelijk in Nederland?

Het kan soms zo zijn dat de grote verhalen in het nieuws aberraties zijn, die weinig over onze tijd zeggen, terwijl kleine verhalen, in de marge, veel meer betekenis hebben. De verkiezing van Barack Obama, en de atmosfeer eromheen, lijken nu een aberratie. Een moment van collectief escapisme, van een vlucht uit het cynisme van de wereld, die niet lang kon duren.

Het afgelopen jaar was het vliegveld Berlijn-Tegel in de ban van een eigen tragikomedie. Een geestelijk verwarde, veertig jaar oude vrouw uit Finland verbleef acht maanden lang als dakloze op de luchthaven. Ze viel in eerste instantie niet op. Ze slaagde er namelijk in er piekfijn verzorgd uit te blijven zien, als iemand die alleen maar op een verbindingsvlucht zat te wachten. Ze begon op te vallen toen passagiers uit de business class over haar begonnen te klagen. Ze benaderde rijk uitziende mannen, zakenlieden, en vroeg of ze met haar wilden trouwen.

"Een stoomcursus financiële markten voor een handvol Kamerleden. Met heel interessante leraren en leuk om te volgen, maar het nut was nagenoeg nihil."

De commissie De Wit is klaar met het verhoren van de Nederlandse hoofdrolspelers in de kredietcrisis. Mensen die er wel verstand van hebben vonden het een waardeloze vertoning.

De Volkskrant opent zaterdag met een voorstel aan de Nederlanders om de missie in Uruzgan na 2010 voort te zetten. Het is een voorstel van de NAVO. Het houdt in dat Nederland na eind 2010 militair en civiel aanwezig blijft in een zestal trainingscentra in meerdere regio's in Afghanistan om de Afghaanse strijdkrachten op te leiden.

Het geopperde voorstel van de NAVO is geen grote verrassing. Vanuit het bondgenootschap wordt al tijden druk uitgeoefend op de Nederlanders om actief te blijven in Afghanistan en dan vooral met een grote militaire aanwezigheid in een 'gevaarlijke' provincie. De recente strategie van Obama (meer troepen) gaat namelijk ook uit van een veel grote internationale inbreng.

Na de dramatisch verlopen speciale Senaatsverkiezing in Massachusetts ligt er een nieuw gevaar op de loer voor de Democraten. De inwoners van Illinois mogen tussentijds een nieuwe senator uitkiezen. Illinois is een overwegend Democratische staat en de zetel die op het spel staat is van grote symbolische waarde. Het is de voormalige senaatszetel van Obama die moet worden ingevuld.

De voorverkiezingen wezen onlangs uit dat de race gaat tussen de Democraat Alexi Giannoulias en de Republikein Mark Steven Kirk. Giannoulias is op dit moment de hoogste financiële man in Illinois en een basketbalmaatje van Obama. Kirk zit sinds 2001 in het congress voor Illinois. Tevens is hij als reservist zeer actief bij de Amerikaanse marine.

"It takes a lot of the oxygen out of the argument that Goldman’s top of the house is overpaid. For running an organization that big, and bringing it through the way he did, nine million is not a lot of money."

Financieel consultant Brian Foley vindt de bonus van Goldman Sachs topman Lloyd Blankfein peanuts. Goldman Sachs werd met twaalf miljard aan staatsgeld overeind gehouden. Blankfein ontving in 2007 nog 68 miljoen dollar voor de gedegen wijze waarop hij aan de bank leiding gaf.

James Camerons Avatar is een commercieel succes en een technologische triomf, maar qua diepgang valt er nog wel wat op af te dingen, zo bleek de afgelopen weken. Het verhaal, over blauwe übersmurfen die één zijn met de natuur en bedreigd worden door de boze imperialistische mens, zou enorm voorspelbaar en ééndimensionaal zijn. De kritiek zit de perfectionist Cameron niet lekker. Daarom brengt hij binnenkort in Imax-theaters een 'Philosopher's Cut' uit, waarin ook het verhaal driedimensionaal en gelaagd wordt.

Hier in het Westen zwaaien we graag met ons vingertje naar dictatoriale regimes. Via de voordeur geven we waarschuwingen af en doen we verontwaardigd als er weer eens een opstand in bloed wordt gesmoord. Via de achterdeur helpen we deze regimes gewoon in het zadel te blijven. Simpelweg omdat we daar veel geld aan verdienen. De Electronic Frontier Foundation is het zeer mooie initatief gestart om eens in kaart te brengen welke Westerse bedrijven profiteren van de onderdrukking van complete bevolkingsgroepen. Zo dadelijk het overzicht.

Al deze bedrijven hebben een 'corporate responsibility'-beleid. Nu ben ik op dat punt nogal een scepticus en zie dat soort beleidjes vooral als 'kijk ons ook eens iets goed doen'-praatjes. Eentje zegt bijvoorbeeld: "We seek to bring benefits to people globally by using the power of Motorola's world-wide business. We strive always to do the right thing in everything we do. This is our corporate responsibility." Of deze hoogpraat: "Oracle works actively to address community needs and improve the quality of life in the communities in which it does business. Preferring to solve problems, rather than manage their consequences, Oracle Corporation and its employees focus on bringing about positive change in four key areas: education, giving, community partnerships, and volunteerism."