"We hebben enkele maanden met zes ministers, onder wie Bos en Koenders van de PvdA, verschillende opties bestudeerd, waaronder ook opties in Uruzgan. Er is op geen enkel moment in dat interne overleg aangegeven dat een langer verblijf daar onbespreekbaar was. Er was een opening voor een serieus verkennen van opties in Uruzgan."
Demissionair vice-premier Rouvoet vertelt in een gesprek met NU.nl hoe de vork - volgens hem - in de steel zit.
Even een geheugensteuntje. Wie zeiden er ook al weer wat over weggaan uit Uruzgan?
Politieke steun voor voortzetting van de missie in Uruzgan bestond allang niet meer bij Kamer, Kabinet en bevolking. Toch zet Verhagen zijn strategie stug door, en breekt zo indirect het Kabinet. Een hypothetische reconstructie van de machinaties van Verhagen, de enige echte sleutelfiguur in dit dossier.
Begin 2007 wordt Maxime Verhagen Minister van Buitenlandse Zaken in Kabinet Balkenende IV. Kleine geste van Balkenende voor zijn trouwste adjudant. Carrièrejager Verhagen is eindelijk waar hij wil zijn: in het midden van de internationale politiek. Wellicht zit er ook nog een tussenstation als leider van het CDA in het verschiet, want de glans van Balkenende is al tanende. Met die ervaring op zak is een hoge post bij bijvoorbeeld de NAVO niet ondenkbaar. Klein probleem: om de Amerikanen te vriend te houden zal Nederland wel troepen moeten leveren in Afghanistan.
Nederland, als een van de eerste landen grootschalig actief in Afghanistan, zit namelijk niet te wachten op een eeuwige oorlog. De steun van de bevolking daalt gestaag sinds 2006. En niet alleen de PvdA, maar ook bijvoorbeeld de VVD gaat alleen akkoord met de eerste verlenging als het dan toch echt afgelopen is. Verhagen lijkt daar in 2007 nog omonwonden aan tegemoet te komen. Read my lips: in 2010 komt onze taskforce naar huis. Balkenende laat zich in gelijksoortige bewoordingen uit. Maar onderwijl praat Verhagen op Balkenende in. Als wij ooit nog op ontbijt willen worden uitgenodigd in het Witte Huis moeten we toch echt troepen leveren.
"In the short term it would be a tactical setback because Uruzgan is a major transit route for the Taliban insurgency and it would mean a reallocation at least of troops to Uruzgan province."
Waar Nederlandse media vooral kijken naar de gevolgen in eigen land van de val van het kabinet, kijkt Al Jazeera naar de gevolgen voor Afghanistan.
De PvdA stapte vannacht met al haar ministers uit het kabinet Balkenende IV. Maar waarom eigenlijk? Het was toch de PvdA die vasthield aan het standpunt van kabinet en parlement dat de missie in Uruzgan voor het eind van dit jaar is afgelopen. Het CDA was de dissident.
Als Wouter Bos echt een rechte rug gehad had, was hij rustig blijven zitten en had de Afghaanse missie in het parlement laten afschieten. De linkse partijen en PVV zijn mordicus tegen voortzetting en hebben samen een comfortabele meerderheid. De meerderheid van de bevolking staat bovendien achter de PvdA. Bos had uit het kabinetsberaad kunnen komen met de mededeling: "We zijn er niet uitgekomen. We gaan ervan uit dat het CDA zich uit het kabinet terugtrekt."
Dat was lef geweest. Door uit het kabinet te stappen liet Bos echter merken dat hij zich had laten koeioneren door Maxime Verhagen. Om vier uur 's ochtends gaat de vermoeidheid natuurlijk meespelen. De meerderheid van het parlement en de publieke opinie achter je - en dan toch weglopen omdat je je zin niet krijgt. Niet echt handig voor je imago als krachtig leider.
De laatste in een bijna eindeloze rij echtelijke twisten tussen de PvdA en het CDA leidt vandaag tot een spoeddebat (gepland voor 16.15 uur), mogelijk met grote gevolgen. Want hoewel het kabinet Balkenende-IV van uitstel en afstel zijn kerncompetenties heeft gemaakt, lijkt het erop dat de stevige stellingname van Wouter Bos en zijn partij over de Afghanistan-missie het nu toch echt onmogelijk maakt dat CDA, Christenunie en de PvdA nog langer samen door een deur kunnen.
De PvdA ziet zich met zijn standpunt gesteund door 66% van de Nederlandse bevolking, volgens een NRC/Synovate-peiling, maar de helft van de ondervraagden vindt het geen crisis waard.
Mocht u tot de andere helft behoren en Balkenende graag in de komende dagen zien afreizen naar Lech, toom uw enthousiasme dan nog een beetje in; het kabinet is immers tijdens meer crises in staat gebleken de duur van het reeds lang levensmoeie bestaan te rekken met commissies, onderzoeken en de beoefening van hogere semantiek, vaak mogelijk gemaakt door een signature PvdA-draai waar Shaun White nog jaloers op zou zijn.
"Het gaat om de internationale positie van Nederland. We zitten in een fase dat we verantwoordelijkheden willen overdragen aan de Afghanen, dat hebben we als kabinet goed te regelen."
Jan-Peter Balkenende zegt eindelijk eens duidelijk wat er op het spel staat in Uruzgan, namelijk de relatie met de Amerikanen.
De Volkskrant opent zaterdag met een voorstel aan de Nederlanders om de missie in Uruzgan na 2010 voort te zetten. Het is een voorstel van de NAVO. Het houdt in dat Nederland na eind 2010 militair en civiel aanwezig blijft in een zestal trainingscentra in meerdere regio's in Afghanistan om de Afghaanse strijdkrachten op te leiden.
Het geopperde voorstel van de NAVO is geen grote verrassing. Vanuit het bondgenootschap wordt al tijden druk uitgeoefend op de Nederlanders om actief te blijven in Afghanistan en dan vooral met een grote militaire aanwezigheid in een 'gevaarlijke' provincie. De recente strategie van Obama (meer troepen) gaat namelijk ook uit van een veel grote internationale inbreng.
(Meer op Adriaan's eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
"Wij betrekken die motie in onze beraadslaging en verder zeg ik niets over het verdere beraad."
Premier Balkenende laat in het midden of het kabinet zich iets gelegen zal laten liggen aan de grote kamermeerderheid die weg wil uit Uruzgan.
"Van met name Amerikaanse, Australische en Afghaanse zijde is nadrukkelijk te kennen gegeven dat men hoopt op een continuering van de Nederlandse bijdrage op dat vlak (ontwikkelingsgebied, red.), niet alleen via nationale programma's, maar specifiek ook in de provincie Uruzgan."
Er is inderdaad een beroep op Nederland gedaan door de internationale partners om langer in Uruzgan te blijven. Dat antwoordt minister Verhagen van Buitenlandse Zaken op Kamervragen van de VVD. Volgens Verhagen is er vooral veel lof voor de Nederlandse activiteiten op ontwikkelingsgebied. Dit haalt de discussie "Blijven we of blijven we niet?" uit de hypothetische situatie, want de partners zullen een Nederlands antwoord verwachten. Wordt vervolgd.
Afgelopen maandag viel de éénentwintigste Nederlandse dode in Afghanistan te betreuren. Met het omkomen van sergeant-majoor Mark Leijsen laait de discussie over de Nederlandse missie in Uruzgan weer hoog op. Het is niet voor niets dat commandant der strijdkrachten generaal van Uhm zegt dat het belangrijk is dat de Nederlandse bevolking als "één blok achter onze militairen blijft staan en de militairen steunt in hun moeilijke werk." Dit is een heldere boodschap en, zolang we daar zitten, ook een volkomen terechte. Echter, zonder de inzet en de moed van de Nederlandse militairen in twijfel te trekken, kan het absoluut geen kwaad om de huidige strategie van de buitenlandse interventiemacht kritisch te bekijken.
De negentiende Nederlander alweer... Maar deze is extra speciaal, want dit keer was het geen volbloed kaaskop, die daar normaal het loodje leggen, maar hoogstwaarschijnlijk een Marokkaan. Azdin Chadli, met een dubbele nationaliteit en dus volgens Wilders iemand waarbij het niet duidelijk is waar zijn loyaliteit ligt. Zo bezien was het natuurlijk dom om deze vijfde moslimkolonne überhaupt naar Afghanistan te sturen. Hij was een gevaar voor onze jongens.
En dus begint het grote schermen weer, het geroep dat de dubbele nationaliteit er niet toe doet. Begrijp me goed, helemaal mee eens.
Maar het is ook wel eens goed om aan de andere kant van de schutting te kijken. Op de forums van Marokko.nl bijvoorbeeld gaat het er al snel hard aan toe:
15:06
GeenCommentaar.nl presenteert vanaf vandaag een nieuwe gastlogger. Vanuit Kamp Holland geeft Brechtje haar kijk op het leven in Afghanistan en de Nederlandse missie aldaar. Vanaf juni is zij aanwezig in Uruzgan als OSAD oftewel Adviseur OntwikkelingsSamenwerking. Naar verwachting zal zij elke maand verslag doen van haar bevindingen op dit weblog.
Sinds een paar weken loop ik rond in Kamp Holland als OSAD oftewel Adviseur OntwikkelingsSamenwerking (niet ADOS, die vier letters waren ooit gereserveerd voor Prins Claus). Kamp Holland is een eigenaardige omgeving om van daar uit Ontwikkelingshulp te bedrijven. Het is natuurlijk een militair kamp: alles wat geen uniform draagt, valt op - ik dus ook. Alles is militair, en dus een beetje oncomfortabel: de stoeltjes, de bureaus, de containers waarin we werken en slapen. En omdat militairen praktische mensen zijn en omdat Afghanistan in de zomer stof, stof en nog eens stof is, ligt het gehele kamp vol kiezels. Niet van die kleine kiezeltjes, maar van die grote waarin je in het donker je nek kunt breken - het is maar goed dat we hier geen alcohol mogen drinken.
|
|
RSS Feeds