GeenCommentaar

Politieke steun voor voortzetting van de missie in Uruzgan bestond allang niet meer bij Kamer, Kabinet en bevolking. Toch zet Verhagen zijn strategie stug door, en breekt zo indirect het Kabinet. Een hypothetische reconstructie van de machinaties van Verhagen, de enige echte sleutelfiguur in dit dossier.

Begin 2007 wordt Maxime Verhagen Minister van Buitenlandse Zaken in Kabinet Balkenende IV. Kleine geste van Balkenende voor zijn trouwste adjudant. Carrièrejager Verhagen is eindelijk waar hij wil zijn: in het midden van de internationale politiek. Wellicht zit er ook nog een tussenstation als leider van het CDA in het verschiet, want de glans van Balkenende is al tanende. Met die ervaring op zak is een hoge post bij bijvoorbeeld de NAVO niet ondenkbaar. Klein probleem: om de Amerikanen te vriend te houden zal Nederland wel troepen moeten leveren in Afghanistan.

Nederland, als een van de eerste landen grootschalig actief in Afghanistan, zit namelijk niet te wachten op een eeuwige oorlog. De steun van de bevolking daalt gestaag sinds 2006. En niet alleen de PvdA, maar ook bijvoorbeeld de VVD gaat alleen akkoord met de eerste verlenging als het dan toch echt afgelopen is. Verhagen lijkt daar in 2007 nog omonwonden aan tegemoet te komen. Read my lips: in 2010 komt onze taskforce naar huis. Balkenende laat zich in gelijksoortige bewoordingen uit. Maar onderwijl praat Verhagen op Balkenende in. Als wij ooit nog op ontbijt willen worden uitgenodigd in het Witte Huis moeten we toch echt troepen leveren.

Lees verder...

De laatste in een bijna eindeloze rij echtelijke twisten tussen de PvdA en het CDA leidt vandaag tot een spoeddebat (gepland voor 16.15 uur), mogelijk met grote gevolgen. Want hoewel het kabinet Balkenende-IV van uitstel en afstel zijn kerncompetenties heeft gemaakt, lijkt het erop dat de stevige stellingname van Wouter Bos en zijn partij over de Afghanistan-missie het nu toch echt onmogelijk maakt dat CDA, Christenunie en de PvdA nog langer samen door een deur kunnen.

De PvdA ziet zich met zijn standpunt gesteund door 66% van de Nederlandse bevolking, volgens een NRC/Synovate-peiling, maar de helft van de ondervraagden vindt het geen crisis waard.

Mocht u tot de andere helft behoren en Balkenende graag in de komende dagen zien afreizen naar Lech, toom uw enthousiasme dan nog een beetje in; het kabinet is immers tijdens meer crises in staat gebleken de duur van het reeds lang levensmoeie bestaan te rekken met commissies, onderzoeken en de beoefening van hogere semantiek, vaak mogelijk gemaakt door een signature PvdA-draai waar Shaun White nog jaloers op zou zijn.

Het GC-café is geopend: u bent van harte welkom!

De Volkskrant opent zaterdag met een voorstel aan de Nederlanders om de missie in Uruzgan na 2010 voort te zetten. Het is een voorstel van de NAVO. Het houdt in dat Nederland na eind 2010 militair en civiel aanwezig blijft in een zestal trainingscentra in meerdere regio's in Afghanistan om de Afghaanse strijdkrachten op te leiden.

Het geopperde voorstel van de NAVO is geen grote verrassing. Vanuit het bondgenootschap wordt al tijden druk uitgeoefend op de Nederlanders om actief te blijven in Afghanistan en dan vooral met een grote militaire aanwezigheid in een 'gevaarlijke' provincie. De recente strategie van Obama (meer troepen) gaat namelijk ook uit van een veel grote internationale inbreng.

Lees verder...

Desinvestering. Oud NAVO-hopman Jaap de Hoop Scheffer gebruikte die term gisteren over het vertrek van Nederlandse troepen uit Afghanistan. Weggaan zou een desinvestering zijn die dermate groot is dat ik de ratio daarvan niet zou inzien", aldus de voormalige CDA-politicus.

Die opmerking plaatste mij voor twee vragen. In de eerste plaats, wat betekent het woord desinvestering? Ik kende het woord niet, en dat is voor een snob als ik altijd vervelend toe te geven. Gelukkig blijkt het uit het bedrijfsleven afkomstig: verkoop of sluiting van een bedrijfsonderdeel.

Lees verder...

Dat Rusland, ondanks de droevige staat waarin haar economie verkeert, haar oude invloedssfeer in Centraal-Azië tracht te herwinnen, baart de westerse bondgenoten zorgen. Na twee decennia van bijna onbetwiste Amerikaanse hegemonie zit niemand te wachten op een heropleving van de Koude Oorlog. De verhoudingen binnen de NAVO zelf zijn echter niet meer zo hecht als voorheen: de teloorgang van de oude Sovjet-Unie heeft het belang van de verdragsorganisatie doen afnemen.

Over de toekomstige rol van de alliantie wordt al heel wat langer nagedacht. Een soort permanente vredesmacht onder VN-mandaat zoals de Britse historicus John Keegan voorstelde is minder aantrekkelijk dan het misschien lijkt. In april schreef ik hierover: "Om te voorkomen dat de NAVO in zo'n rol als instrument van Westers imperialisme wordt gezien, zouden zeer veel nieuwe lidstaten tot de organisatie moeten toetreden, wellicht zelfs Rusland, terwijl dat land juist reden is dat vele Oost-Europese landen tot de NAVO zijn toegetreden, of dat willen."

Lees verder...

Ad Melkert is de nieuwe VN-gezant voor Irak. Ongetwijfeld zal dit weer voor een hoop gehuil zorgen bij dat deel van de bevolking voor wie Melkert de vleesgeworden vertegenwoordiging van de Linkse Kerk Die Pim Heeft Vermoord is. Maar wat je ook voor commentaar op Melkert hebt (zijn VN-carriere is niet vlekkeloos), laf is hij in ieder geval niet. Hij ruilt nu een rustige kantoorbaantje in voor een levensbedreigende functie. Want, voor wie het al weer vergeten is, één van Melkerts voorgangers, de Braziliaan Sergio Vieira de Mello kwam met zeventien andere medewerkers om bij een aanslag in 2003. Nu is Irak wel wat rustiger dan zes jaar geleden, maar het is maar helemaal de vraag of dat zo blijft, zeker met de terugtrekking van Amerikaanse troepen.

Er is wel een ander ding dat opvalt: de benoeming van Melkert valt bijna precies samen met het afscheid van Jaap de Hoop Scheffer als secretaris-generaal van de NAVO. Zou het dan toch zo zijn dat de blijvende Nederlandse steun voor de Amerikaanse operaties in Irak en Afganistan ons een belangrijke internationale post garandeert? Of is Melkert gewoon een capabel bestuurder wiens beurt het is? Misschien is Irak wel gewoon toe aan een norse technocraat.

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een uitgebreid verslag van Basszje, welke we in de mail kregen. Een nog uitgebreider verslag vind je op zijn weblog.

Lees verder...

De bestaande coalitie van democratische socialisten en socialistische democraten gaat komende zondag de verkiezingen in Montenegro winnen. Het land van premier Milo Djukanovic ligt goed op koers voor lidmaatschap van de EU en de Navo. De euro is al de nationale munt en dankzij een stevige vastgoed boom groeide de economie de afgelopen jaren als kool. Alleen de interland van zaterdag tegen Italië is waarschijnlijk een onneembare hobbel.

Eigenlijk gaat dat allemaal buitengewoon soepel voor een land dat nog geen drie jaar onafhankelijk is en zich zonder geweld losmaakte van Servië. De Servische oppositie was fel tegen onafhankelijkheid (en tegen de erkenning van Kosovo), maar is inmiddels gesplitst. Een deel van de radicale nationalisten heeft zich bij de onafhankelijkheid neergelegd en is nu bezig de kiezers te paaien met beloftes van economische hervormingen.

De staat van de economie was voor de regering de aanleiding om de vervroegde verkiezingen uit te schrijven. De oppositie beweert dat de regering een nieuw mandaat wil voordat ze haar populariteit zou verliezen als de kredietcrisis echt hard toeslaat. De eerste tekenen van onrust zijn zichtbaar: woensdag demonstreerden 2000 arbeiders tegen de nakende sluiting van aluminiumfabriek KAP, het grootste bedrijf van het land. Maar zelfs als de verkiezingen een truc zijn om nog vier jaar zeker te zijn van regeringsmacht heeft Montenegro waarschijnlijk meer aan een vastgeroeste regering dan een machtsovername door een gefragmenteerde oppositie.

Wij zijn een fijn land. Wij zijn trots op onze gastvrijheid en we doen er alles aan om het investeerders naar de zin te maken. Een paar weken geleden werden wij uitgenodigd lid van de Navo te worden en we vechten keihard mee tegen het terrorisme. Sinds juni 2006 hebben wij een stabilisatiepact met de EU en we hebben ons netjes gehouden aan alle afspraken. Zo hebben wij goede resultaten bereikt bij het bestrijden van corruptie en georganiseerde misdaad. Wel 95 procent van de bevolking is dol op de EU. We beseffen dat het nog een hele klus zal worden om daadwerkelijk lid te worden, maar we hebben er zin in.

Lees verder...