GeenCommentaar

In Nederland missen we programma's zoals The Colbert Report en The Daily Show. Programma's waarin, als het moet, een politicus écht het vuur na aan de schenen wordt gelegd:

Het stukje film laat goed zien hoe ver politici willen gaan om een verandering in standpunt te maskeren, en Colbert maakt daar gretig gebruik van. Hoogstwaarschijnlijk was het enige wat de beste man had moeten zeggen dat hij er nog eens goed over had nagedacht en dat hij zijn standpunt had veranderd. Dat deed hij aan het eind, maar tot die tijd had hij het moeilijk.

Is zoiets mogelijk in Nederland?

"De mensheid ontwikkelt zich, of gaat vooruit, zolang haar 'spelen' structureel simpeler, maar functioneel complexer worden. Wat dat betreft is een structureel complex, maar functioneel simpel televisietoestel een vorm van totale decadentie."

De mediafilosoof en cultuurpessimist Vilem Flusser bedenkt een redenering, waarom technologische vooruitgang met culturele decadentie gepaard moet gaan. Het ultieme voorbeeld, voor hem, van een spel dat structureel simpel maar functioneel complex is, is het schaakspel. Iedereen kan met een zakmes en een blok hout z'n eigen schaakspel maken, en de zetten kun je uitleggen aan een kleuter van vier. Maar om het spel optimaal te beheersen, en het op een werkelijk hoog niveau te kunnen spelen, is een zeer hoge intellectuele capaciteit vereist. De parallel kan doorgetrokken worden. Het schaakspel heeft nog zes verschillende stukken. Er zijn aficionados die menen dat het damspel, met slechts een stuk, in zijn implicaties complexer en eleganter is dan schaak. Dit is controversieel, maar dat het go-spel, ook met slechts een stuk, op het hoogste niveau moeilijker is dan schaak wordt vrij algemeen aangenomen.

Lees verder...

De belangrijkste media-events deze week in Nederland waren: Theo Maassen vs. Patricia Paay, Richard 'de Wenkbrauw' de Mos vs. Diederik Samsom en Jeroen Pauw vs. Mohammed Enait.

Patricia Paay, Richard de Mos en Mohammed Enait: laat de pure horror van dat rijtje eens op je inwerken. Drie mensen die geen andere positieve eigenschap hebben, dan hun narcistische geldingsdrang. Nou ok, ik moet Enait ook krediet geven voor zijn creatieve omgang met taal, die zich overigens niet tot het Nederlands beperkt; zijn afstudeerscriptie draagt de schitterende titel Terrornoia: how the propa-ugandists used the omni-territorialization of terror for the fundamentalismanization of criminal law in a multi-cultus-ritualistic society. Uiteindelijk dringt het feit dat Enait er een levenstaak van heeft gemaakt zo irritant mogelijk te zijn voor zo veel mogelijk mensen zelfs door tot mede-narcist Jeroen Pauw: "U bent een provocateur!"

Lees verder...

Gisteren overleed Ramses Shaffy. Dat was een prachtige vent met prachtige muziek. De mediahype die vervolgens losbarstte was echter tenenkrommend. Net als bij zeg Martin Bril werd de man op TV en radio bijkans heilig verklaard. Van Boulevard tot Pauw en Witteman, sterker nog, tot aan élk actualiteitenprogramma toe werd de dood van Ramses Shaffy beweend. Goede kans dat dat nog even aanhoudt, tot de volgende dode BN-er althans. Mensen mogen niet meer gewoon rustig doodgaan.

Bij Ramses Shaffy is het best begrijpelijk. Een aimabele drinker, held voor de babyboomers die hoofdredacteur zijn van de diverse actualiteitenprogramma's in Nederland. Hij schreef enkele grote Nederlandse klassiekers als 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' en 'Het is stil in Amsterdam', wat daadwerkelijk prachtige nummers zijn. Maar geen man met een uitgebreid oeuvre. Althans, dat had hij wel, maar het is moeilijk mensen te vinden die meer dan vijf nummers van hem kennen. Daarnaast was een flink deel van zijn bekendheid ook nog te danken aan running mate Liesbeth List, die ook de afgelopen jaren toen Shaffy al helemaal niets nieuws op de planken bracht, nog overal mocht komen opdraven om te vertellen over Shaffy (en heel soms over zichzelf).

Lees verder...

(Meer op Adriaan's eigen webstek, volg hem ook op twitter!)

The Global Village. Gebruikt U die term nog wel eens? Op een niet-ironische manier?

Het internet is nu zo een 15 jaar algemeen aanwezig in Nederland. Die hele periode heeft Francisco van Jole meegemaakt en beschreven. Hij heeft zichzelf ook mee laten slepen door de utopische hypestemming uit die tijd, met als resultaat het BitMagic debacle. Sindsdien is Van Jole realistischer geworden en heeft hij zich ontpopt tot het Nederlandse equivalent van Andrew Keen, fijntjes en met het beruchte vingertje wijzend op de negatieve kanten van internet en internetcultuur. Want in plaats van een wereldomspannend dorp zijn we terecht gekomen in ideologische loopgraven van waaruit met grof geschut geschoten wordt. De nature van het menselijke groepsdenken blijkt sterker dan welke technologische nurture dan ook.

Wat je Van Jole moet nageven is dat hij zich niet heeft neergelegd bij de rechts-populistische scheldcultuur die heerst op internet, maar een alternatief heeft opgezet: Joop. Van Jole heeft daarbij een aantal essentiële zaken goed aangepakt, zodat er een grote kans op succes is.

Lees verder...

Een kleine twee weken geleden opende de online opiniesite Joop haar deuren. GeenCommentaar heeft hoopvol haar medewerking aan dit nieuwe initiatief verleend, en het is dus tijd voor een - persoonlijke - eerste indruk. Om eerlijk te zijn, deze is niet heel erg positief. Joop staat voor "Jouw Online OpiniePagina", maar het is vooralsnog onduidelijk waar we het "jou" terugvinden op de site. Alles wijst erop dat het Joop niet om de bezoeker gaat, maar om de schrijver van de artikelen. En zelfs die laatste komt er bekaaid vanaf.

Het begint nog veelbelovend, hoewel voor Nederlandse begrippen onconventioneel. Een grote foto met een nog grotere kop erboven. Lekker overzichtelijk, maar nogal, ehm... zoals de Huffington Post. Maar als je daaronder kijkt wordt het minder mooi. Drie kolommen die, lijkt het wel, tot in de oneindigheid doorlopen. De bezoeker wordt overvoerd met ongecategoriseerde informatie en muist zich het ongans. Hoewel er duidelijk is nagedacht over de opmaak van de afzonderlijke onderdelen van de site, lijkt het geheel op de voorpagina zonder veel overleg in elkaar geschoven te zijn. De opiniemakers van het blog moeten het met de zijkanten van de site doen, terwijl de belangrijke opening en middenkolom een veredelde linkdump is naar vaak gevestigde partijen.

Lees verder...

Ja, u leest het goed, kinderen willen geen mexicaanse griepprik. Nou, is dat me even een verrassing! Ik vond het vroeger maar wat leuk om een prik voor wat dan ook te halen. Gezellig met moeders mee, en dan een naald in je arm gestoken krijgen voor iets waar je geen zak van snapt maar wat volgens de grote meneren en mevrouwen om je heen goed voor je is. Je kon je lol als kind niet op.

Blijkbaar is het oordeel van kinderen zo belangrijk geworden dat heel Nederland er over moet worden bericht. En dan hebben we het over kinderen, hè. U weet wel, van die koters die bijna letterlijk voor elke scheet die ze laten toestemming moeten vragen van hun ouders.

En wat waren de redenen om de prik niet te willen? Ze vinden hem 'niet nodig', want ze zijn niet bang om ziek te worden. Er is zelfs een groep die denkt dat de griepprik niet helpt. Deze informatie hebben ze uiteraard zelf opgezocht op het internet, of ze hebben op televisie de deskundigen bij Pauw en Witteman gezien. Of niet.

Waar het op neer komt is dat de mening van deze kinderen totaal irrelevant is. Ze zullen precies hetzelfde zeggen over willekeurig welke prik. Of liever, ze zullen hoogstwaarschijnlijk na-papegaaien wat ze thuis horen.

En dat is misschien dan ook het enige dat we van dit onderzoek kunnen leren: de feitenkennis en voorlichting van de ouders en leerkrachten schiet ruimschoots tekort. Anders hadden we hier een andere uitslag gezien.

"Wat de democratie dreigt aan te tasten is niet de teloorgang van de kranten, maar de teloorgang van kwaliteits- en onderzoeksjournalistiek en het grote gebrek aan lokale en buitenlandse respondenten."

GroenLinks kamerlid Mariko Peters vindt dat minister Plasterk te sterk gefocust is op het redden van kranten in plaats van de journalistiek.

Iedereen kent de kaartjes met de politieke voorkeur in de Verenigde Staten van gebied tot gebied. Die worden meestal opgesplitst in twee kleuren, aangezien het land slechts twee partijen heeft. De kleuren staan dan voor rechts-progressief en rechts-conservatief.

Het Nederlandse politieke spectrum is niet in één zo'n as te vangen, wat zulke overzichtelijke plaatjes lastiger maakt. Maar toch wordt het geprobeerd, en ik moet zeggen dat de laatste poging, van de site weetmeer.nl heel aardig gelukt is. De site maakte een fictieve kaart van Nederland, waar de gemeenten gegroepeerd zijn op twee assen: de traditionele links-rechts as, en de progressief-conservatieve as. Deze aanpak geeft een leuk en alternatief beeld van Nederland. Uiteraard bevestigt de kaart veel van wat we al weten. De bible belt is conservatief en Amsterdam progressief. Wassenaar is rechts.

Onder deze kaart staat een iets minder originele, maar net zo interessante kaart. Hierin staat namelijk aangegeven of een stuk Nederland overwegend progressief, conservatief, links of rechts is. En daaruit komt naar voren dat de randstad overwegend progressiever is dan links en rechtser dan conservatief. Daarbuiten is het andersom.

Al dit visuele leuks is ook in pdf te verkrijgen. Al met al genoeg materiaal om een paar minuutjes van je tijd mee te verdoen en ietsje meer te leren over het Nederlandse politieke klimaat.

Sinds enige tijd ligt het goedbekeken 'Benelux' Next Top Model' onder vuur. De ongezouten kritiek van de juryleden van het TV-programma zou kijkende tieners namelijk tot een eetstoornis aanzetten.

Zo werd een van de deelneemsters, gezegend met maatje 36, meegegeven dat ze het goed zou doen als “plus size model”. In het daaropvolgende shot was te zien hoe het meisje verzuchtte dat ze zich kolossaal voelde.

De beelden leverden een storm van protesten op. Maar in plaats van het boetekleed aan te trekken, reageerde presentatrice Daphne Deckers als door een mug gestoken. Het valt allemaal best wel mee met die kritiek en jongeren kijken er ook doorheen, was haar weerwoord. Bovendien, als je niet aan zo'n soort programma meedoet, dan hoef je natuurlijk niet zo dun te zijn. Volgens Deckers, zelf ooit topmodel, waren de vele reacties zelfs onfatsoenlijk te noemen.

Lees verder...

(Meer op Adriaan's eigen webstek, volg hem ook op twitter!)

Als Francisco van Jole iets zegt, ongeacht wat, dan kan je ervan uitgaan dat een deel van het internet over zijn nek gaat. Of hetgeen hij zegt nu steek houdt of niet, dat is irrelevant. Waarom? Omdat Van Jole Van Jole is. Op het net is het bon ton om het per definitie met hem oneens te zijn. Toegegeven, dat heeft hij gedeeltelijk aan zichzelf te danken door wat onhandige media-optredens waarbij hij vooraanstaand bloggend Nederland tegen zich in het harnas joeg.

En het internet ging dan ook gevoegelijk over zijn nek toen Van Jole zijn site Joop.nl aankondigde, een site die de Nederlandse Huffington Post wil worden. Links en progressief, want volgens Van Jole "domineert in Nederland de rechtse mening op internet". En dat vindt hij een ongezonde situatie.

En daar heeft hij een punt. Maar als je kijkt naar aantallen blogs, dan kan je niet anders dan concluderen dat het aantal linkse blogs in de meerderheid is. Echter, deze zijn bijna allemaal zonder uitzondering erg klein, zeker als je het afzet tegenover het grootse rechtse blog, GeenStijl. In augustus van dit jaar bezochten ruim 8 miljoen mensen de site.

Lees verder...

Gisteren verscheen er op de site van Trouw een aardig artikel over hybride auto's en dat deze minder zuinig zouden rijden dan bepaalde auto's met dieselmotoren. De reden? De hybride auto's zijn vooral leasebakken en die worden vaker dan gemiddeld op de snelweg gebruikt. En daar staat dan weer de relatief onzuinige benzinemotor te draaien, waardoor het milieuvoordeel van de elektromotor als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Een interessante stelling, en ik zette het linkje apart om er vanochtend eens goed naar te kijken. Misschien zat er een artikeltje in, bijvoorbeeld in combinatie met de discussie over rekeningrijden. Maar toen ik het stuk vanochtend wilde herlezen, was het verwijderd. Google vindt het artikel nog wel, maar het artikel zelf is rücksichtslos van de site van Trouw afgegooid.

Journalisten hebben daar wel vaker een handje van. Als een artikel niet klopt, dan verwijder je die toch gewoon? Probleem opgelost, nietwaar? Nee, fout. Je creëert er juist een aantal nieuwe problemen mee. Allereerst, het artikel is al gelezen. Door het nu weg te halen verwar je lezers. Waarom is het artikel weggehaald? Bleek er verkeerd geciteerd? Stond er foute informatie in het stuk? Of was het gewoon domweg een foutje?

Daarnaast, het artikel is al op verschillende plekken overgenomen. Door de bron van die stukken te verwijderen ontneem je mensen daar de mogelijkheid om zelf te bepalen hoe het zit.

Dus wat was wél de goede manier om een fout recht te zetten? Gewoon, je (eventuele) fout toegeven en een klein redactioneel commentaar boven het stuk plaatsen.

Maar dat is misschien een brug te ver voor ons onvolprezen journaille.