GeenCommentaar

"Het liberale idee van vrijheid als het maximaliseren van individuele rechten leidt tot grote culturele, economische en politieke problemen. Europa is toe aan een nieuw vrijheidsbegrip. Centraal moet niet staan zelfgerichtheid en de vervulling van individuele behoeftes, maar dienstbaarheid aan de naaste."

Bovenstaande zei vice-premier Rouvoet tijdens een 'Gebedsontbijt' van Christelijke politici in Brussel. Hij betoogt dat het maximaliseren van individuele rechten, met als symptomen ongebreidelde consumptiedrift en winstbejag, de milieu- en financiële crisis heeft veroorzaakt.

Hij pleit daarom voor een andere, en volgens hem betere, vorm van vrijheid. Een vrijheid die zich niet concentreert op de vrijheid van het individu, maar op de het individu en zijn omgeving: "Een mens kan alleen van vrijheid genieten als hij zich niet alleen op zichzelf richt, maar gerechtigheid zoekt voor de mensen om hem heen."

Misschien heeft Rouvoet het niet door, maar hij beschrijft een utopie die overeenkomt met de liberale utopie: een zo vrij mogelijke samenleving. De klassiek-liberale opvatting dat je vrijheid zonder terughoudend kan toekennen is al lang achterhaald. Want wat hij vergeet is dat je op het moment dat je de vrijheid van de één maximaliseert, zonder daarbij te denken aan de vrijheid van de ander, je het niet hebt over liberalisme maar over een dictatuur, al dan niet van de meerderheid. Zo is onbeperkt winstbejag weinig liberaal, net als het vernielen van het milieu. Er zijn dan namelijk altijd slachtoffers waarvan de vrijheid wordt beperkt.

Het ware, zij het utopische, streven van een politiek actieve liberaal die een zo groot mogelijke vrijheid (in positieve én negatieve zin) wil bereiken, is het zoveel mogelijk gelijk verdelen van die vrijheid.

En ja, dat betekent grenzen stellen aan de vrijheid die mensen hebben, zuiver en alleen om de vrijheid van anderen te beschermen. Ik ben echter bang dat de ChristenUnie dat laatste niet zo goed begrepen heeft.

Hoei, leuk, een fittie aan de rechterflank van de blogosfeer, tussen de rechts-liberalen en rechts-conservatieven. Alles begon met een klein stukkie van ene Frank Verhoef, getiteld "Typisch: nu homohuwelijk mag, waarom niet polygamie?". Daarin betoogt hij, dat het homohuwelijk heel slecht is voor de Nederlandsche samenleving.

"Het huwelijk is altijd een verbintenis geweest tussen een man en een vrouw die van elkaar houden, elkaar seksueel trouw blijven, en een gezin stichten binnen dat huwelijk. Dat is al jaren niet meer zo. In Nederland kennen wij zoiets als het homohuwelijk, waarmee het huwelijk is gedevalueerd tot een contract tussen twee individuen die elkaar liefhebben. Meer is het niet. Is de liefde voorbij, dan ga je gewoon uit elkaar. Simple as that."

Ah ja. Natuurlijk. Wat is het huwelijk dan? Een instituut waarin je je eeuwig moet opsluiten als de liefde voorbij is, zodat je ongelukkig sterft? Hier zien wij de ware conservatief, maar wel eentje die richting het eind van zijn carrière met een - al dan niet mannelijke - prostituee wordt betrapt.

GeenStijl, dat altijd opkomt voor homorechten, schreef hier dan ook een pittig - en traditioneel op de persoon gericht - stukje over. Opvallend genoeg was de reageerdersmeute het veelal niet eens met GeenStijl. Schat de redactie van het blog hun achterban verkeerd in?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we (uiteraard met toestemming) overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Simon Otjes. Het verscheen eerder op zijn eigen weblog.

Ik weet nu hoe Leo Platvoet zich gevoeld moet hebben. Jarenlang steun je een politieke partij en politiek leider waarvan je denkt dat ze dezelfde idealen delen. Maar dan blijkt de partijleider plotseling de ideologische bakens verzet te hebben, een nieuwe koers hebben ingezet. Ik ben een overtuigd liberaal en daarom lid van GroenLinks, immers "de laatste links-liberale partij van Nederland". Dan brengt Halsema "plotseling" een essay uit, waarin zij een utilitische koers kiest. Al mijn liberale haren gaan overeind staan.

Ik wil de komende tijd Femke Halsema's Geluk doornemen op mijn blog. Mijn eigen mening over het essay is gemengd: voor het utilistische uitgangspunt ben ik allergisch, maar veel van haar praktische voorstellen deel ik. Ik wil hier laten zien dat de utilistische uitgangspunten dan ook niet passen bij de (liberale) praktische voorstellen.

Lees verder...

Recentelijk is in Groot-Brittannië John Stuart Mill (1806-1873) verkozen tot de 'Grootste liberaal aller tijden'. Misschien niet zo opmerkelijk gezien het feit dat alle kleuren van het politieke spectrum in Groot-Brittannië hem aanhalen. Zowel de conservatieven als Labour putten uit het gedachtegoed van Mill. Toch is het een opmerkelijke keuze, zeker als je het vergelijkt met 'het Nederlands Liberalisme' zoals de VVD dat uitdraagt. Een vorm van Liberalisme die soms haaks staat op dat van Mill. Ook passeert hij hiermee een grote naam zoals John Locke.

Waar het traditionele liberalisme stelt dat de overheid zich zo min mogelijk moet bemoeien met haar burgers heeft Mill een andere visie; De burger moet vooral vrij zijn van afhankelijkheid van de overheid, en daarin kan de overheid gerust een rol spelen. Zelfs een dwingende rol indien noodzakelijk.

Lees verder...