"Een stoomcursus financiële markten voor een handvol Kamerleden. Met heel interessante leraren en leuk om te volgen, maar het nut was nagenoeg nihil."
De commissie De Wit is klaar met het verhoren van de Nederlandse hoofdrolspelers in de kredietcrisis. Mensen die er wel verstand van hebben vonden het een waardeloze vertoning.
"De markt is overtuigder dan ooit dat de overheid zal ingrijpen als belangrijke banken moeten worden gered."
Het Troubled Asset Relief Program (TARP) stelt in een rapport voor het Amerikaanse Congres dat de doelstellingen van de noodkredieten voor de banken niet gehaald zijn. Banken zijn niet meer gaan uitlenen, en ook zijn er niet minder mensen gedwongen uit hun huis gezet.
Sterker nog, de regeling heeft zelfs een averechts effect gehad, want bankiers denken nu nog veiliger te zitten met hun risicovolle investeringen.
Laten we er voor het gemak eens vanuit gaan dat het inderdaad de schuld van de IJslanders is dat hun handjevol aan zwaar overmoedige bankiers erin slaagde hordes hebzuchtige Britten en Hollanders een financieel kaartenhuis binnen te lokken. Dan nog kun, nee, moet je je afvragen: is het wel rationeel om een volledige compensatie te eisen en daar zelfs IMF-steun voor te blokkeren?
Ja, electoraal is het natuurlijk wel rationeel. Wouter Bos en zijn Britse collega kunnen boze spaarders in eigen land paaien door hard te blaffen tegen vikingen die hier toch niet mogen stemmen. Maar die flinkdoenerij brengt niet per se de verloren spaartegoeden sneller terug. Zonder IMF-steun komt de IJslandse economie er sowieso niet bovenop. Je kunt natuurlijk redeneren 'zij alleen herstel als de opbrengst naar ons gaat', maar dat riekt wel heel erg naar wraak - niet de fraaiste der emoties.
En stel nou eens dat IJsland akkoord gaat en belooft alles terug te betalen. Komt het geld dan ook werkelijk terug? De spaarschuld bedraagt omgerekend naar de Nederlandse bevolkingsomvang 200 miljard euro, evenveel als de staatsschuld die Nederland in de afgelopen decennia opbouwde - en dan hebben de IJslanders dankzij de crisis ook nog wel wat andere problemen.
Kortom, dat geld komt niet meer terug. Nooit niet. Wouter Bos zal het de Nederlanders moeten vertellen en dan met de IJslanders gaan onderhandelen over een bedrag dat ze wel kunnen betalen. Maar zal hij daar met vijftien zetels in de peilingen het lef voor hebben?
De kredietcrisis kwam, zoals bekend, op gang doordat banken ingewikkelde pakketten hypotheken aan elkaar doorverkochten die bij elke verkoop weer meer waard werden. Op een gegeven moment riep iemand 'de keizer heeft geen kleren aan' en kelderde de waarde van al die hypotheken. Vervolgens moesten de banken honderden miljarden afschrijven van hun balansen, want dat schrijven de boekhoudkundige regels voor.
Maar boekhoudkundige regels kun je uiteraard gewoon veranderen. En daar hebben de getroffen banken, met hulp van de regeringen die voor de kosten van de crisis dreigen op te draaien, heel erg hard voor gelobbyd. Ze willen momenteel afgeschreven hypotheken weer op hun balans kunnen zetten, zolang de rente gewoon betaald wordt. De lobby lijkt effect te hebben. In juli komt de International Accounting Standards Board, die voor honderd landen de regels vaststelt, met een voorstel.
Als het lukt is dat goed nieuws voor de Nederlandse belastingbetaler. Die staat momenteel garant voor zo'n 22 miljard aan foute hypotheken van ING. Die garantie is dan niet meer nodig, zodat Wouter Bos dus een half jaar lang een financiële reus overeind heeft gehouden zonder dat het per saldo iemand iets gekost heeft. Indertijd was er veel kritiek op de constructie, maar Bos had toen waarschijnlijk al de boekhoudkundige truc in het vizier. Geen hond die het snapt, dus de PvdA zal er geen electoraal garen bij spinnen, maar het lijkt er toch echt op dat Bos en zijn ambtenaren op het juiste paard gewed hebben.
16:52
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk uit de tweede categorie van Storm.
Je kunt het provinciehuis bezetten. Of je kunt met een koe door de Kalverstraat lopen. Maar werkt dat, of blijven mensen wazig kijken als je ze vertelt dat er tussen gemeente en Rijk nog een bestuurslaag zit, namelijk de provincie?
Provincie Noord-Holland heeft wel een manier gevonden om zich in de aandacht te zetten. Toegegeven, de publiciteitscampagne is nogal duur (zo'n slordige 78 miljoen euro), maar het werkt wel. Opeens heeft iedereen een mening over Noord-Holland en haar gedeputeerden. Terwijl je eerder maar moest raden wat ze daar in het provinciehuis uitspoken met je belastinggeld.
"Ik ben er heilig van overtuigd dat als dat meer bij mensen had geleefd, we dan niet zo'n last hadden gehad van die graaicultuur."
ChristenUnie-lijsttrekker voor de Europese verkiezingen Peter van Dalen beschouwt de waarschuwing voor geld als een van de rode draden in de bijbel. Meer gelovigen zou volgens hem hebben betekend dat we geen kredietcrisis hadden gehad.
Halleluja!
"Ik vind het erg jammer om dit bericht te horen."
Premier Balkenende tijdens zijn wekelijkse persconferentie. En waar gaat het over? Het bericht dat ABN-AMRO naar alle waarschijnlijkheid weer meer geld nodig heeft? De vliegramp in Indonesië?
Neen, niets van dat alles. Het gaat hier over de breuk tussen Yolanthe Kabeljauw nogwattes en Jantje Smit. Ik weet niet wie ik meer moet verachten. De premier die hierop ingaat, of de journalist die de vraag stelt.
Overigens werd ook Wouter Bos geconfronteerd met het wereldnieuws en de roddel dat Yolanthe gezoend zou hebben met Wesley Sneijder:
"Ik ben blij dat Wesley Sneijder eindelijk weer een keer gescoord heeft."
Als het slecht gaat met een bedrijf, dan kan je een aantal dingen doen. Nieuwe markten aanboren, bijvoorbeeld. Of je kan meer reclame gaan maken voor je producten, of een efficiënter productieproces gebruiken. Een andere optie is het bezuinigen op arbeidskosten. Dat kan door mensen te ontslaan, of door de lonen te verlagen.
Dat laatste lijkt nu op grote schaal te gebeuren in de VS. Maar zoals econonoom Paul Krugman betoogt in de New York Times kan dat heel gevaarlijk zijn. De professor economie aan de universiteit Princeton stelt dat zoiets voor individuele bedrijven een uitkomst kan zijn, maar niet voor een economie als geheel. Het concept is namelijk gebaseerd op het idee dat de omgeving van het bedrijf dat aan loonsverlaging doet niet al te zeer zal veranderen: oftewel dat de totale vraag dus ongeveer hetzelfde zal blijven. Bij verminderde productiekosten betekent dat dus dat de producten goedkoper op de markt gezet kunnen worden, en dat je een groter deel van de totale vraag kan pakken.
Echter, in het huidige economische klimaat blijft de totale vraag niet hetzelfde. Omdat de concurrentie (en de rest van het land) ook de lonen verlaagt, zal de koopkracht in het algemeen ook afnemen, en dus de vraag naar je producten. En voila, je hebt een neerwaartse spiraal die het land en de wereld nog dieper de recessie in kan storten.
GeenCommentaar heeft plek voor gastloggers vandaag is dat een tekening van Adriaan.
Toegegeven, de bankbobo's kunnen wel een cursusje "hoe om te gaan met de publieke opinie" gebruiken. We wisten al dat ze zichzelf graag bovenmatig beloonden, maar de bonusuitkeringen van de afgelopen tijd geven toch wel aan dat ze ook in crisistijd een slecht gevoel voor proportie hebben.
En ze zijn vast oprecht die bazen, in dat ze echt vinden dat ze het verdiend hebben en dat ze moeten uitkeren op basis van contracten die eerder zijn overeengekomen. En daar hebben ze een punt, ware het niet dat zonder ingrijpen van de overheid - met ons geld - er waarschijnlijk geen bedrijf was geweest dat een bonus had kúnnen uitkeren.
Terughoudendheid zou dus gepaster zijn, maar de publieke opinie is nu wel een beetje doorgeslagen. Alle bonussen zijn inmiddels als "slecht" bestempeld, ook die van de mensen buiten de toplagen. Maar wat is er nu precies mis met een goede bonus of aandelenregeling?
GeenCommentaar heeft plek voor gastloggers vandaag is dat een tekening van Adriaan.
"The Swedish state is not prepared to own car factories."
Tekent de Zweedse minister Maud Olofsson het doodvonnis voor Saab? Waar andere landen, zoals de VS miljarden investeren om hun autoindustrie rechtop te houden, zegt Zweden "nee".
Een groot deel van het zuidwesten van het land is daar - uiteraard - niet blij mee, maar is dit niet de goede houding? Het de crisis duurt daardoor misschien iets langer, maar komen we er dan niet sterker uit dan met al die molochen met gipsen poot?
|
|
RSS Feeds