GeenCommentaar

SCHILDERSWIJK EUROPEES KAMPIOEN

-voetbalreporter in prachtwijk dl.1-

Turkije een ontsnappingskunstenaar zonder weerga
een elfkoppig Houdinimonster geboeid toekijkend
bij de stand 2-0 en de tijd tikt razendsnel weg

dan schijnbaar achteloos komt het in actie
na drie weergaloze bewegingen is alles anders
de tegenstander blijft verbouwereerd achter

de kwartfinale tegen Kroatie kabbelt rustig voort
mijn zoon wekt me af en toe opgewonden
voor de herhaling van een goedgenomen inworp

in de laatste minuut van de verlenging 1-0
Kroatie verkoopt de huid van de Turkse beer
deze breekt vrij en zegeviert vanaf 11 meter

mijn huis trilt op zijn grondvesten
hartelijk gefeliciteerd buurman

Harry Zevenbergen

Speciaal voor GeenCommentaar doen dit jaar stadsdichter van Den Haag Harry Zevenbergen, GC-redacteur Laurens en de Leidse performancepoëet Jaap Montagne poëtisch verslag van het EK voetbal. U kunt op de hoogte blijven van nieuwe gedichten via deze RSS-feed, of bookmark deze pagina!

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken (bijna) elke week een spraakmakende muzikant.

'Keep the soul alive' was de beruchte uitspraak van voormalig Idols-winnaar Boris. Hij is ondertussen weer teruggevallen in de vergetelheid, maar soul heeft de afgelopen jaren veel artiesten geinspireerd. Uiteraard gaan sommigen daar verder in dan anderen. De Amsterdammers van de Lefties Soul Connection vormen samen typisch zo'n band die daar verder in gaat. Puristen zullen misschien zeggen dat het geen soul meer is, maar dat eigenlijk sprake is van funk. Laten we ons daar maar eens geen zier van aantrekken, en gewoon genieten van de stampende muziek van het viertal Alviz, Onno Smit, Bram Bosman en Cody Vogel, die on stage vaak bijgestaan worden door reservebandlid Paul Willemsen.

Lees verder...

In Nederland vindt in de zomer eigenlijk elk weekend wel een festival plaats. Soms zijn dat grote evenementen en soms hele kleine bijeenkomsten. Een voorbeeld van zo'n kleiner evenement is het Slag bij Waterloo-festival in Rotterdam dat aanstaande zaterdag 14 juni zijn zesde editie beleeft. Wat voor mensen organiseren dit soort dingen eigenlijk, hoe komen ze op het idee en wat komt er allemaal bij kijken? Voor een antwoord op deze vragen toog GeenCommentaar naar Rotterdam voor een gesprek met de studenten Frederik Muskens, het opperhoofd van dit jaar en Jurjen Mooiweer, een van de jongens die al vanaf het begin betrokken is. Met de vijf andere bewoners van hun studentenhuis in de Waterloostraat vormen zij de organisatie van dit jaarlijkse gratis festival, waar dit jaar niet alleen diverse bandjes, maar ook straattheater, een openluchtgalerie en diverse workshops voor kinderen te bekijken, te beluisteren en te beleven zijn.

JM: Ergens in februari in 2003 vierden wij ons jaarlijkse kerstdiner met al onze oud-huisgenoten. Op een gegeven moment komen twee jongens binnen met Napoleonpakjes aan en zeggen dat ze een belangrijke mededeling hebben. Ze hadden al een tijd geroepen dat ze een feest wilden geven, iets van een barbecue met bier op straat, voor de buurt. Nu kondigen ze aan dat ze het ook echt gaan organiseren en dat iedereen is uitgenodigd. Dat was een soort van point of no return: nu moesten ze! Het feest zou plaats moeten vinden op 18 juni: de dag van de Slag bij Waterloo.

Lees verder...

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken (bijna) elke week een spraakmakende muzikant.

Sinds een aantal jaren heeft Den Haag een grootscheeps popfestival: “Den Haag Beatstad.” Toch wat merkwaardig, want wat je ook van Di-rect, Anouk of Kane kan zeggen: beat maken ze niet. Nee, voor echte beat moet je tegenwoordig naar Rotterdam. Zoals verlopen havenstad Liverpool ooit de Beatles voortbracht, komt uit Rotjeknor het vierkoppig combo The Madd. Het kwartet speelt korte, aanstekelijke liedjes met een duidelijke couplet-refrein structuur en doet z'n uiterste best deze met fluitsolo’s, handclap en koortjes van een vintage sixties-geluid te voorzien. Zelfs orgeltjes, melodieuze samenzang, haar in een scheiding en het aantrekken van een pak worden niet geschuwd. Het prettige is dat het ook resulteert in uitermate fijne liedjes, zoals onderstaande clip van Her Big Man, overigens geregisseerd door Erik “Spinvis” de Jong, bewijst.

Lees verder...

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken (bijna) elke week een spraakmakende muzikant.

Het is zwaar klote om fan te zijn van de Zweedse elektroband 'The Knife'. Ze treden amper op, geven bijna geen interviews, en áls ze te zien zijn dragen ze (vogel)maskers. Toegankelijk kan je hen dus niet noemen.

Hun muziek daarentegen, is heel ehm... nou ja, die is ook redelijk ontoegankelijk. Mensen die de muziek van broer en zus Olof en Karin Dreijer voor het eerst horen kunnen het vaak niet echt waarderen. Het onvervalste Scandinavische accent van zangeres Karin Dreijer zal daar wel aan bijdragen. En natuurlijk het genre, elektro, dat het ook niet altijd even goed doet.

Lees verder...

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

De Australische singer-songwriter Anne McCue heeft een titel op zak van Sydney University of Technology, maar vertrok ooit berooid naar Melbourne met een koffer, een oude gitaar en het plan een roman te schrijven.

Dat bleek toch een beetje eenzaam, dus reageerde ze op de advertentie "Wanted: Wild Women For Rock'n'Roll Band". Die advertentie bracht haar naar Girl Monstar, een rockchickbandje dat in eigen land in 1992 enkele forse hits scoorde. Enfin, hier wordt het nog even kort uitgelegd tijdens een Australische televisiequiz, waarna McCue 'Driving Down Alvarado' zingt, afkomstig van haar vierde soloplaat, 'Koala Motel', die haar internationale doorbraak betekende:

Lees verder...

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Kelley Stoltz (1971, Michigan) is een van die typische Amerikaanse lo-fi thuismuzikanten die in hun woonkamer een beetje met hun 4-sporen recorder lopen te pielen en op die manier in hun eentje om de zoveel tijd een beluisterenswaardige plaat afleveren. Tussen 1999 en 2004 draaide Stoltz op deze wijze 3 platen in elkaar: z'n debuut The Past was Faster, nummer 2 Antique Glow en een volledige kopie van het debuutalbum Crocodiles van de Engelse jaren tachtig postpunkgroep Echo & the Bunnymen, bij Stoltz Crock-O-Dials geheten. Voor deze laatste plaat had hij inmiddels een 8-sporen recorder beschikbaar. Hij speelde alle instrumenten zelf in en bracht ze in kleine oplagen op de markt.

Lees verder...

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Het einde van de show, een lege stoel en zijn gitaar languit, breekbaar op de houten vloer, terwijl het publiek klapt, joelt en fluit voor meer, meer, meer. Moeilijk voor te stellen dat hij het veroorzaakt heeft: de schuchtere figuur met zachte stem, gekleed in een eenvoudig blauw t-shirt, lichtbruine corduroybroek en met bescheiden oogopslag. Dan begint hij zijn toegift: Elliott Smith, geboren in 1969, genomineerd voor een Oscar voor het beste liedje in een film tijdens de uitreiking van 1998. Een paar jaar later zou hij er niet meer zijn.

Lees verder...

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Afgelopen maandag gaf hij met zijn Bad Seeds nog een dampend concert in de Heineken Music Hall, deze vrijdag is hij onderwerp van GeenCommentaar's wekelijkse Spotlight: de Australische bard Nick Cave.

Nick Cave werd geboren op 22 september 1957 in het gehucht Warracknabeal in Australia. Zijn moeder was bibliothecaris en zijn vader leraar Engels. Hij werd Anglicaans opgevoed. Met die achtergrond hoeft het geen verbazing te wekken dat in zijn teksten vele literaire en bijbelse verwijzingen en invloeden te vinden zijn en hij behalve muziek ook toneelstukken en een roman heeft geschreven.

Lees verder...

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Riccardo Prencipe is het brein achter het Italiaanse Corde Oblique (MySpace) dat tot nu toe twee albums, 'Respiri' en 'Volontà d'Arte', uitbracht. Een project dat zich niet in een hokje laat stoppen en misschien het best te omschrijven valt als een combinatie tussen het mediterrane temperament en passievolle melancholie. Moderne akoestische folk, met een vleugje middeleeuwse muziek, een mix van klassieke en moderne pop/rock ritmes.

Helaas is het project, op een paar liefhebbers na, niet zo bekend, zeker niet buiten Italië. Gezien de schoonheid van de muziek verdient zij echter veel meer aandacht. Vandaar dat Corde Obilique in deze Spotlight in het zonnetje wordt gezet. Interesse in opzwepende mediterrane gitaarmuziek, meeslepende vrouwenzang afgewisseld met melancholische akoestische deuntjes en prachtig viool- en pianospel? Luister (en lees) dan vooral verder na de break.

(Cantastorie - Volontà d'Arte)

Lees verder...

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Een nijpend gebrek aan coherentie en de afwezigheid van echt sterke songs, maakten dat er evenveel magie in de lucht hing als in het oefenkabinet van een vrijetijdsgoocheiaar.

Zo maakte het grote publiek volgens het juryrapport van Humo's Rock Rally in 1992 kennis met dEUS. Zanger Tom Barman zag er met zijn haarband nog uit als een veredelde Mark Knopfler.

Ruim 15 jaar later is dat volkomen anders. Een nieuw dEUS album is een media-event van de eerste orde, compleet met relletjes over geschonden persembargo's. In deze Friday! Friday! Friday! Spotlight gaan we in op het verhaal van dEUS: het begin, de opkomst, dEUS als duiventil, de stilte en de terugkeer met de status van supergroep, een recensie van Vantage Point maar vooral met veel clipjes.

Lees verder...

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

U wellicht bekend van zijn baanbrekende acteervermogen in een bepaalde Nederlandse film gaat deze week de Spotlight over Nederlands Ergste Nachtmerrie, rapper Salah Edin. Salah Edin, die zichzelf vernoemd heeft naar de Koerdische generaal Saladin, staat in Nederland vooral bekend vanwege zijn gelijkenis met Mohammed Bouyeri en zijn actieve rol in het integratiedebat.

De meeste mensen zullen Salah Edin eerder kennen vanwege zijn politieke mening dan zijn muziek. Als zij, door overmatig peroxide gebruik, hem al niet per ongeluk verwarren met de moordenaar van Theo van Gogh (geeft niet hoor Geert, al die buitenlanders lijken ook zo op elkaar). Hierdoor delft de muziek van Salah Edin wel eens het onderspit, en dat is toch jammer. Kortom, hoog tijd voor een spotlight over een van de betere rappers die Nederland rijk is.

Lees verder...

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Backworld (MySpace) is een relatief onbekende band opgericht en gecentreerd rond Joe Budenholzer. Budenholzer is bij tijd en wijle ook het enige bandlid. De muziek wordt gekarakteriseerd door rustige, zweverige folk met mystieke invloeden. Geen stevige rock, of ophitsende dance, maar muziek voor op de luie zondagochtend met een centrale plek voor de akoestische gitaar, cello, viool en piano, waarbij de muziek gedragen wordt door het warme stemgeluid van Budenholzer.

(The Devil's Plaything / Anthems from the Pleasure Park)

Lees verder...

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Komende maandag (17 maart) komt eindelijk het nieuwe album van Ane Brun 'Changing of the Seasons' uit in Nederland. Ter gelegenheid hiervan staat ze de dag daarvoor in de Amstelkerk te Amsterdam (kaarten waren niet te koop, maar enkel te winnen via o.a. de OOR of pre-order van het nieuwe album). Dit is haar eerste studio-album sinds 2005, en ook het eerste album dat op haar eigen label verschijnt. Ondanks tussendoortjes als 'Duets' en 'Live in Scandinavia' was het lang wachten op nieuw werk, maar het wachten wordt dubbel en dwars beloond. Het album, dat inmiddels uit is in Noorwegen, Zweden en op iTunes (link opent iTunes), steeg terecht op iTunes Noorwegen & Zweden direct naar de eerste plek.

Lees verder...

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Chiptune? SID? Het zijn niet de meest bekende termen. Mening muziekliefhebber zal er nog nooit van gehoord hebben. En als men er al van gehoord heeft is het beeld vaak bij voorbaat al negatief. Termen als chiptunes, en SID-remixes hebben namelijk te maken met muziek uit de videogame-industrie. Om preciezer te zijn, retro videogames. De deuntjes die bijvoorbeeld uit een oude Atari 2600 of Commodore 64 kwamen.

Lees verder...