GeenCommentaar

Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de 'feitish' van de reguliere media.

James Camerons Avatar is een commercieel succes en een technologische triomf, maar qua diepgang valt er nog wel wat op af te dingen, zo bleek de afgelopen weken. Het verhaal, over blauwe übersmurfen die één zijn met de natuur en bedreigd worden door de boze imperialistische mens, zou enorm voorspelbaar en ééndimensionaal zijn. De kritiek zit de perfectionist Cameron niet lekker. Daarom brengt hij binnenkort in Imax-theaters een 'Philosopher's Cut' uit, waarin ook het verhaal driedimensionaal en gelaagd wordt.

Lees verder...

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Gisteren zag ik dan eindelijk James Cameron's technisch meesterwerk Avatar, met een gigantische 3D-bril op de neus. Inderdaad, het is 'Dances with Smurfs' zoals een belangrijk filmcriticus opmerkte, maar na alles wat ik erover gelezen had viel de film mij 100% mee: we hebben hier inderdaad van doen met een fenomeen van het kaliber Star Wars, Jurassic Park, Titanic of Lord of the Rings. Wat je terugziet is het perfectionistisch oog voor detail waarmee James Cameron zestien jaar lang aan de film werkte. Over alle details is al veel geschreven, ook vanuit een wetenschappelijk oogpunt: de flora en fauna van de verzonnen wereld Pandora, over de astrofysica, ze passeren allemaal de revue. Mij viel ook het werk van die ene Ph.D. op de aftiteling van de film op: de verzonnen taal van de Na'vi, de blauwe reuzen die Pandora bevolken.

Voor de ontwikkeling van deze taal riep James Cameron de hulp in van Paul R. Frommer. Frommer is professor aan de University of Southern California (USC) en schnabbelt bij als linguistic consultant. Hij kreeg van Cameron de opdracht een nieuwe taal te maken die volledig nieuw was, niet teveel op één bestaande taal leek en relatief gemakkeliijk te leren viel.

Lees verder...

In een recent artikel in de Guardian werd de neergang van de filmcultuur beklaagd. Waren er vroeger fijnzinnige meesters als Yasojiru Ozu actief, daar wordt het nu beheerst door megalomanen zoals James Cameron. Vergeten wordt dat er een regisseur actief is die bijna het volmaakte tegenbeeld van Cameron is.

Werner Herzog en James Cameron zijn slechts bij één gelegenheid direct de concurrentie aangegaan. De Amerikaanse National Science Foundation bood een beurs aan voor een filmmaker om naar Antarctica te gaan. James Cameron schreef erop in, met het voorstel om een crew van 36 man mee te nemen. Omdat het 10.000 dollar per dag kost om een mens op Antarctica in leven te houden keek de stichting toch even verder, en kwam bij Werner Herzog uit, die voorstelde om met een crew van twee mensen te komen - een cameraman, en zichzelf als geluidsman. Het resultaat was de documentaire Encounters at the End of the World.

Lees verder...

'Avatar' is een spectaculair vormgegeven SF-film, met een boodschap die, oppervlakkig gezien, vanuit een progressief-links perspectief prijzenswaardig is. De film is voor het milieu, voor een natuurlijke manier van het leven in overeenstemming met de natuur, tegen militarisme en roofkapitalisme. De vernietiging van de planeet Pandora lijkt nadrukkelijk geinspireerd op de diverse imperialistische projecten van de Verenigde Staten. Het is een beetje Vietnam, een beetje Iraq, een beetje Afghanistan, en het bevat zelfs een snufje Somalië. Op het oog is de film, met zijn Amerikaans snauwende schurken, het volmaakte tegendeel van de patriottische, schreeuwerige, western-achtige films waarop Hollywood ons soms tracteert. Op een iets dieper niveau blijkt echter, dat de film voortkomt uit een denkwijze die heel erg met die van zijn ´rechtse´ tegenhangers overeenkomt.

Lees verder...

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Deze week was Amsterdam in de ban van IDFA. Eén van de leukste documentaires die tijdens het grootste documentairefestival ter wereld vertoond werden, is zonder twijfel "The Invention of Dr. Nakamats" van de Deense regisseur Kaspar Astrup Schröder. Een uur lang wordt ons een kijkje gegund in het leven van de 81-jarige Japanse uitvinder en cultfiguur Dr. Yoshiro Nakamatsu.

Dr. NakaMats (zoals hij zijn naam het liefst gespeld ziet), is niet zomaar een uitvinder: nee, de beste man heeft het wereldrecord aantal patenten op zijn naam staan. In één van de openingsscenes vertelt de zelfverzekerde doctor dat hij er meer dan 3300 bezit, waarmee hij de nummer twee -Thomas Edison- ruim achter zich laat. Hieronder bevinden zich naar eigen zeggen ook de uitvindingen van de Floppy Disk en de Taximeter. In het uur dat volgt maken we kennis met een aantal andere uitvindingen van onze held.

Zo passeren het onderwaterschrijfblok, de mysterieuze 'Love Jet 200' spray en de PyonPyon springveerschoenen de revu. De bejaarde Dr. NakaMats mag zelf ook graag een rondje springlopen op zijn uitvinding, hij oogt nog erg kwiek en is er zelf van overtuigd minimaal 140 jaar oud te worden. Om dat laatste te bewerkstelligen let hij erg goed op zijn voeding: in 2005 won hij de Ig Nobel prijs voor het feit dat hij 34 jaar lang iedere maaltijd fotografeerde. Door deze data met zijn bloedwaarden te combineren kwam hij tot weer een nieuwe uitvinding: een geniaal voedingssupplement. Dat Dr. NakaMats een gezonde dosis humor bezit blijkt wel uit de speech die hij gaf bij de uitreiking van de Ig Nobel prijs: "I believe long life should be longer, speech should be short".

Lees verder...

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Ach, the Sound of Music, dé musical der musicals, wie herinnert zich niet die vrolijke familie von Trapp aangevoerd door Broadway- en Mary Poppins-legende Julie Andrews? Andrews die in die film zo zuiver als een nachtegaal zong en maar liefst een bereik van vijf octaven haalde.

Helaas moeten we het al een tijd doen zonder de zoetgevooisde klanken van de inmiddels 75-jarige Julie Andrews. In 1997 werden goedaardige gezwellen op haar stembanden geconstateerd en na een mislukte operatie was Andrews haar legendarische zangstem kwijt. Maar met behulp van MIT-Professor Robert Langer is er een redelijke kans dat Andrews weer kan zingen als tevoren.

Lees verder...

Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de 'feitish' van de reguliere media.

De Nederlandse pornoproducent Barry Velkens maakt al 26 jaar onsmakelijke porno om een gezond schoonheidsideaal te etaleren. De filmmaker en zijn acteurs distantiëren zich in een interview met Seventeen van de heersende trends in de industrie. Jonge, mooie en dunne, dan wel gespierde mensen lijken een monopoliepositie te hebben op het liefdesspel. "Ik heb vanaf het begin vadsige en/of behaarde acteurs gecast, zodat de kijker zich in de acteur kan herkennen en zich goed kan voelen over zijn eigen lichaam," aldus Velkens.

De producent vindt het verschrikkelijk om te zien hoe veel vrouwen en mannen lijden onder het huidige schoonheidsideaal. Pornofilms met alleen maar dunne mensen, veel make-up, speciale belichting en dure camera’s zijn volgens hem de hoofdschuldigen. "Ik beloof mijn kijkers vrouwen met cellulitis, spataderen en hangtieten. Echte vrouwen zonder poespas die lafjes anaal genomen worden door vadsige mannetjes van middelbare leeftijd die 'm nauwelijks omhoog kunnen krijgen," aldus de regisseur. Zijn kijkers hebben volgens de filmmaker 'zonder uitzondering een beter zelfbeeld na het zien van zijn films'.

Lees verder...

Net zoals voorgaande jaren mocht een GC-redactieduo zich weer bij het pers-corps voegen voor de opening van Cinedans 2009. Was de invloed van de crisis bij een paar andere festivals duidelijk merkbaar: bij Cinedans gaat het nog steeds bergop want in alles is dit kleine festival groter opgezet dan vorige jaren: Het festival duurt nu elf dagen, heeft een centralere lokatie rond het Leidseplein in Amsterdam en heeft een nog veel nauwere samenwerking met het Julidans festival. Naast dansfilms en -documentaires zijn installaties, lezingen, debatten en workshops te bezoeken. Het volledige programma is te vinden op de Cinedans site.

Wij zagen een selectie van de dansfilms die in het shorts-programma vertoond worden. De films verschillen van elkaar in lengte (van slechts 1 tot 20 minuten), professionaliteit en kwaliteit. Hoogtepunt was absoluut de stop-motion videoclip Her Morning Elegance van Oren Lavie, maar ook de kunstzinnige langere dansfilm Tauperlen en de zeer ontroerende liefdesverklaringen in 'Looking Forward - Man and Woman' waren erg mooi en boeiend. Een samenwerking tussen de geweldige Nederlandse band De Kift en Festina Lente Media resulteerde in de muziekvideo Beguine.

Er is al met al weer genoeg te zien en doen op dit sympathieke filmfestival en net zoals vorige jaren is er voor mensen die deze week geen tijd hebben of geen zin hebben in een dagje Amsterdam de mogelijkheid om een selectie ook elders in Nederland te zien van Groningen tot Breda. Er is dit jaar ook een internationale tour die langs China, Rusland en Zuid-Afrika trekt. Van een klein festival valt dus eigenlijk al niet meer te spreken.

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, zoals dit stuk van JL, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.

Als er een maatschappelijke hiërarchie bestaat onder monsters, staan zombies zeker niet bovenaan de lijst. Misschien staan ze niet eens óp de lijst. Ze zijn niet cool, zoals bijvoorbeeld weerwolven dat wel zijn. Ze hebben geen bovenmenselijke krachten. Ze zijn niet gedistingeerd, zoals Dracula, die zijn afstamming kan herleiden naar een gerespecteerde negentiende-eeuwse roman, iets wat zelfs Frankenstein nog heeft. Zombies hebben alleen een aantal films van George A. Romero en een liedje van The Cranberries.

Maar de laaggeklasseerde zombies zijn omhoog aan het schuifelen. De laatste tijd waren vampiers de populaire jongens van de klas, door o.a. de Twilight boeken. Op het moment is er echter een wisseling van de wacht gaande. Later dit jaar zal Woody Harrelson te zien zijn in de zom-com Zombieland en Mark 'Quantum of Solace' Forster regisseert de filmversie van de zombie-bestseller World War Z. Ook comics haken in: de serie Marvel Zombies heeft breinverslindende versies van vrijwel alle bekende superhelden in de hoofdrol. De zombie-game Resident Evil 5 ging in de eerste twee weken vier miljoen keer over de toonbank. En Michael Jackson's Thriller komt als musical op de planken van Broadway.

Lees verder...

Ondanks dat de kredietcrisis mede volgens festivaldirecteur Phil van Tongeren een hele hoop roet in het Imagine-eten gooide, viel er toch ook veel te genieten op het festival.

De animatiefilm is één van de genres die traditioneel bij het AFFF extra ruimte krijgt. Vorige jaren werd de animatie voornamelijk aangeleverd door de Japanners, maar dit jaar was dat anders met twee Amerikaanse en één Tsjechische inzending. Ik bekeek zaterdag het apocalyptische From Inside. Deze film maakt vanaf de eerste scene duidelijk waarom animatie zo'n ander medium is dan live-action film. De film is het kindje van striptekenaar en muzikant John Bergin die het bijna helemaal alleen maakte. Het levert een waar huzarenstuk op dat een heel persoonlijke kijk op de apocalyps geeft. In From Inside volgen we een treinreis door een verwoest landschap. Op de trein rijdt de zwangere vertelster mee die met ons mee kijkt naar wat de mensheid heeft aangericht. In gruwelijke beelden in zowel 2-d als 3-d krijgen we een donker beeld geschetst van de nadagen van de mensheid. Een schitterend stukje handwerk!

Lees verder...

Vandaag start het Imagine: het 25e Amsterdam Fantastic Film Festival en ook dit jaar is GC erbij. We bekeken vast wat films die op dit leukste filmfestival van Nederland te zien zijn.

In het moderne Franse sprookje La Crème zit het hoofdpersoon Francois Mangin niet mee: hij zit niet alleen werkeloos thuis en kan daarom niet voor zijn jonge gezin zorgen maar na een sollicitatiegesprek moet hij ook nog eens met een lotgenoot strijden om één en dezelfde baan. Dan lijkt het tij gekeerd als hij een mysterieus potje gezichtscreme onder de kerstboom vindt.

Zodra hij een lik van deze crème opgebracht heeft ziet iedereen om hem heen Francois plotseling als een bekende Fransoos: overal wordt hij onthaald als een heuse celebrity. Ietwat verbaasd weet Francois hier al snel een slaatje uit te slaan en hij lijkt het beroemd zijn in eerste instantie slim uit te buiten. Maar zoals verwacht heeft ook deze medaille een keerzijde en ontdekt onze held dat het leven van een celeb niet altijd over rozen gaat.

Lees verder...

De verschillende plotlijntjes in Gomorra (Matteo Garrone, 2008) zijn bekend uit talloze andere misdaadfilms: het jongetje dat het gangstervak leert, de goede man die klem komt tussen criminelen, de te onstuimige jonge honden die op brute wijze kennis maken met de gevestige orde. Zo bezien is Gomorra misschien niet een heel bijzondere film. Het is solide verteld en goed geacteerd, maar toch is dat niet wat Gomorra er uit laat springen.

Hoewel het de verfilming is van een (non-fictie) boek, draait Gomorra namelijk toch vooral om het beeld. Om de luide t-shirts en goude schakelkettingen van de gangsters (Gomorra is het soort film dat een prijs zou moeten krijgen voor kostuums, maar het uiteindelijk altijd aflegt tegen een of ander kostuumdrama), om de Napolitaanse handgebaartjes en vooral om het fotogenieke verval van de banlieu van Scampia.

Garrone zet alles uiterst zorgvuldig in scene en komt op de proppen met beelden die zich vrijwel meteen in het geheugen branden: een paar jongens in kleine zwembroekjes met machinegeweren, een inwijdingsritueel met een kogelvrij vest, straatschoffies op kussentjes achter het stuur van trucks met chemisch afval, een bruiloftsoptocht in een afbrokkelende flat. Maar uiteindelijk is het toch het slotbeeld van een bulldozer in de avondzon dat het meest beklijft.

Met zoveel aandacht voor het beeld verwekt het geen verbazing dat Garrone de camera bediende voor zijn cameraman Marco Onorato.

Zeker, het is wat barok soms, maar dat maakt dat Gomorra niet alleen een echte film is, maar een echt Napolitaanse film.

Donderdag begint het Imagine: Amsterdam Fantastic Film Festival en wij van GeenCommentaar bekeken vast wat screeners.

Tijdreisfilms zijn altijd leuk voor film- maar ook voor de puzzel-liefhebber. Wat gebeurde nou voor wat en hoe steekt het plot chronologisch uiteindelijk in elkaar. Vorig jaar konden we op het AFFF al eens genieten van deze tijdspuzzeltjes en ook dit jaar is er minstens één film die het brein aan het werk zet: de Amerikaanse film 11 Minutes Ago. In de film hangt Pack, een bezoeker uit de toekomst, de weddingcrasher uit. Telkens is hij in staat 11 minuten in onze tijd te verblijven voordat hij weer terug naar zijn tijd moet. Een romance met een bruidsmeisje doet hem telkens weer terugkomen, maar dat gebeurt niet chronologisch. Packs verschijnmomenten zijn soms voor, soms na de vorige sprong, wat het geheel potentieel onoverzichtelijk zou kunnen maken. Gelukkig legt Pack het de aanwezige cameracrew en de kijker via een handig schema uit. En langzaam ontvouwt het verhaal van 11 Minutes Ago zichzelf a la Memento.

Lees verder...

Zoals eerder aangekondigd begint volgende week donderdag de 25ste editie van het Amsterdam Fantastic Film Festival onder de naam Imagine. We kregen weer een paar screeners opgestuurd en kunnen daarom de komende dagen vast een tipje van de sluier op van wat er allemaal te zien en beleven valt op het festival.

Eerst maar meteen het slechte nieuws. De Night of Terror, de piece de resistance en het hart van het festival kan dit jaar helaas niet in zijn oude vorm plaatshebben. Door omstandigheden zag de organisatie zich genoodzaakt de lange nacht in te korten van een acht uur durende nachtelijke horrormarathon naar een vertoning van slechts twee films in de Short Night of Terror. Uit alles blijkt dat de organisatie hier allesbehalve blij mee is, maar voor de echte fans is dit een regelrechte ramp. Maar we roeien maar met de riemen die we hebben en hopelijk wordt de Short Night net zo'n Hoeren en Homo-feest als voorheen. Wij zijn er hopelijk bij.

Lees verder...

Zoals de trouwe GC-lezer misschien wel weet zijn wij ieder jaar aanwezig bij ongetwijfeld het leukste filmfestival van Nederland: het Amsterdam Fantastic Film Festival. Nadat Mr. Horror Jan Doense vorig jaar al het directeursstokje aan Phil van Tongeren gaf, ondergaat het festival dit jubileumjaar een heuse naamswissel. Het festival gaat nu verder onder de titel Imagine film festival (15-26 April, Tuschinski, Amsterdam).

In het bijbehorende persbericht is te lezen dat liefhebbers er niet voor hoeven te vrezen dat de programmering zal veranderen. Nee, de naam dekt juist beter de brede programmering die de afgelopen jaren werd gevoerd. Tegelijkertijd hoopt de organisatie dat de nieuwe naam minder mensen zal afschrikken (fantasy klinkt immers zo nerderig).

Lees verder...