GeenCommentaar

"Kunnen jullie mij het telefoonnummer geven van Spielberg of George Clooney voor mijn gouden WAUW idee? Ik denk echt dat ik een super idee heb. Zeer actueel, realistisch en beangstigend. Niet zijnde een natuurrampenfilm. Hoor ik van jullie?"

Helaas ontvangt de redactie van GeenCommentaar nooit zulke interessante post. Meer van dit soort lezerspost van Nu.nl kun je hier lezen. Uiteraard kunt U zoals altijd ook terecht bij de lezersreacties van de Telegraaf, onderaan een internetartikel, bijvoorbeeld over ProRail. Het geeft een interessant kijkje in de Nederlandse ziel anno 2009.

Het was sowieso het jaar van de Nederlandse ziel, want hierop werd naar verluid op 30 april 2009 een aanslag gepleegd. Als iemand nog dacht dat Nederlanders onschuldig een feestje konden vieren, dan probeerden we in elk geval met bloembakken de schijn op te houden. Bloemen houden van mensen! Anderen waren dit jaar weer op zoek naar de Nederlandse ziel, omdat we 400 jaar geleden in een bootje naar toenmalig Nieuw Amsterdam voeren.

Geen land dat op tien jaar zo'n mentaliteitsbocht maakte als Nederland? Of is de mening van Vrij Nederland's mensendokter meer waar:

"Wat opborrelt in de mens moet snel naar buiten, daaraan moet lucht gegeven worden. In Nederland anno 2009 is de vrijheid gelokaliseerd in het maag- darmkanaal. Ach, misschien is het nooit anders geweest."

Houdt u vandaag de sneeuw in de gaten via internet? Nederland is een beetje wit, maar ik zou zeggen: "So what?" In 1979, toen lag er pas echt sneeuw. Een beetje sneeuw in 2009 en het hele land ligt plat. Dertig jaar geleden konden we nog het leger afsturen op een vastgesneeuwde (!) trein. Deze week wil de NS bij sneeuw helemaal geen reizigers hebben. Onze militairen willen nu vast gevarengeld als ze de Intercity tussen Eindhoven en Utrecht moeten ontzetten.

Het KNMI geeft vandaag voor de zekerheid maar gewoon een weeralarm, anders krijgt ze Joop Atsma weer achter zich aan met schriftelijke vragen aan de Kerstman. Dit overvijverige CDA-Kamerlid heeft deze dagen vanwege "ijsvrij" ook tijd over en diende een klacht in. Het kerstreces van de Tweede Kamer maakt meer kapot dan je lief is. Vroeger werd er gevoetbald met een oranje voetbal als het flink gesneeuwd had, maar nu ligt de eredivisie stil. We zijn het gewoon niet meer gewend. Tegenwoordig krijgt Nederland van een beetje natte sneeuw al een natte droom.

In 1981 was de laatste witte kerst! Hoopt u ook dat die tijd weer terugkomt?

Wanneer Theo van Gogh, zoals de bedoeling was, gewoon aan longkanker was overleden, zou hij zeer vermoedelijk inmiddels vergeten zijn. Hij was een aardige low-budget filmer, een venijnige interviewer en stukjestikker, en bij toebeurten een aimabel en een onhebbelijk mens. Geen verdiensten die je in de canon van de Nederlandse geschiedenis doen belanden.

De bolle wordt herdacht omdat hij systematisch moslims beledigde en om die reden door een hunner werd afgeslacht. Nederland is veranderd sinds die daad. Niet omdat moslimterrorisme het land in zijn greep heeft (dat is in Europa nog altijd een erg marginaal verschijnsel vergeleken met de tijd van RAF, IRA, ETA, enzovoort) maar door de bij vlagen zeer hysterische reactie van de autochtone bevolking.

Lees verder...

Je kan veel over Mart Smeets zeggen. Hij is traag, vraagt niet door, heeft soms te weinig parate kennis. Maar soms heeft ie zeker rake uitspraken. In z'n column in Sportweek heeft Smeets het over verdwenen sporten (honkbal) en nieuwe sporten op de Olympische spelen, zoals golf en seven-aside rugby. De anchorman bij uitstek sluit af met:

"Ons voetbal is terecht afgeserveerd door van Buren. Zoals de Nederlandse voetballers dat zelf ook al deden, verleden jaar in China. Ze wilden geen sportmensen zijn, maar voetballers blijven."

Lees verder...

Kinderprogramma's lijken onschuldig, maar je weet het niet. Zeker niet als er een moloch is die de hele markt voor kindertelevisie in handen heeft. Studio 100 heeft een bijna absolute macht over kinderen en ouders. Studio 100 is daarmee het absolute kwaad.

Ooit begon voormalig nieuwslezer Gert Verhulst sympathiek met Samson & Gert. Nu is ons Gertje eigenaar van de grootste kindervermaakfabriek van de Benelux, Studio100. Met Piet Piraat, Bumba, Mega Mindy, Kabouter Plop, K3, het huis Anubis en al die andere shows is Studio100 de baas in de huiskamer. En ver daarbuiten. Want elke serie wordt vergezeld van een enorme serie merchandise, van kleurplaten tot aan complete pretparken. Elke ouder weet dat er niet te ontsnappen is aan het gejengel om K3-etuis, Kabouter Plop-poppen en noem het maar op.

Niet alleen de kinderen, ook de volwassenen zitten al gevangen in het web van Gert Verhulst, Danny Verbiest en Hans Bourlon. Afgelopen zaterdag bijvoorbeeld keken er meer dan twee miljoen mensen naar K2 zoekt K3. In Nederland alleen al. Blijkbaar vinden ouders het ook wel prettig, zulk 'onschuldig' vermaak. Handig om de kinderen mee te entertainen tussen hun nulde en tiende levensjaar.

Studio 100 heeft door dit alles een verregaande invloed op onze samenleving. Nazi's, communisten en de moderne natiestaat konden alleen maar dromen van zo'n allesbepalende invloed gehad op de jeugd en haar ouders. Als Kabouter Plop met links gaat schrijven, is binnen tien jaar de hele Benelux linkshandig. En zulke indoctrinatie is levensgevaarlijk. Met een druk op de knop kan Studio 100 al die massa's in één keer beïnvloeden. In één keer luistert iedereen naar drie heren uit België. Het is niet de vraag of ze er wat boosaardigs mee gaan doen, maar wanneer. We zijn overgeleverd aan Gertje. Als dat niet des duivels is.

Mensen zoeken altijd naar verbanden tussen gebeurtenissen. Zo zitten mensen in elkaar. Alles is een gevolg, en er moet ergens een oorzaak zijn. Als je je vandaag niet zo lekker voelt is het gisteren de deur uitgaan zonder das de oorzaak.

Evolutionair gezien is dat allemaal vast heel nuttig, aangezien we onze overlevingskansen vergroten. En als we het mis hebben, dan treedt het 'baat het niet dan schaadt het niet'-principe in werking. Als er geen directe oorzaak aan te wijzen was dan kreeg een hogere macht vaak de schuld, of 'had hij het zo gewild'.

Lees verder...

Op 1 juli 2008 trad de nieuwe handelsregisterwet in werking. Die behelst een aantal wijzigingen, onder andere bedoeld om het aantal registers dat de overheid bijhoudt te verminderen. Een van de wijzigingen is dat beoefenaars van vrije beroepen, zoals architecten, artsen en journalisten, voortaan verplicht staan ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. De belastingdienst hoeft de mensen in vrije beroepen nu niet meer zelf bij te houden.

Er is een overgangsperiode tot 31 december van dit jaar, maar ik heb onlangs besloten door de zure appel heen te bijten en heb mezelf aangegeven als vrije jongen. Ik zag de bui namelijk al hangen. Het register van de belastingdienst was immers gesloten, maar dat van de KvK openbaar. Een expliciet doel van de wet overigens, want het Nederlandse bedrijfsleven moest transparanter worden.

De gevolgen laten zich raden. Mijn naam en adresgegevens zijn nu toegankelijk via Google Maps, inclusief beroepsgegevens en de mogelijkheid te vertellen wat je van me vindt. Wekelijks krijg ik post van leveranciers die mij kantoormeubelen, kantinebenodigdheden, bedrijfsauto's en wat dies meer zij proberen aan te smeren. Google stuurt mij om de haverklap papieren spam om hun fantastische AdWords onder de aandacht te brengen. Marketeers, kredietverzekeraars en incassobureaus bellen mij om hun diensten aan te bieden. De nieuwe wet zal allicht voordelen bieden, maar ik zie ze nog even niet.

Wat moeten we daar nu weer van denken? In Vlaanderen is onlangs een verbod op hoofddoeken afgekondigd voor alle openbare scholen, als onderdeel van een verbod op religieuze uitingen. Een knap staaltje cultuurabsolutisme waar de vele rechtse krachten binnen de Nederlandse samenleving ook zo naar snakken. In Vlaanderen is het werkelijkheid.

Een flink aantal moslima's zijn er vanzelfsprekend niet blij mee, zij willen de vrijheid hebben om hun godsdienst uit te oefenen. Desnoods openen ze zelf wel een islamitische school. Op die manier hebben de islamitische scholieren toch een mogelijkheid om hun geloof te belijden én onderwijs te volgen. Daar is bijzonder onderwijs immers voor.

Zoals altijd in dit soort conflicten kunnen de moslims het niet goed doen. Een bijzondere school oprichten, dat is niet de bedoeling, aldus de grootste Vlaamse politieke partijen. "Het werkt de segregatie tussen gemeenschappen in de hand en schaadt de inburgering." No shit, sherlock!

Lees verder...

Afgelopen weekend liep ik enigszins verstrooid - no pun intended - door mijn lokale Albert Heijn, waardoor ik bijna struikelde over een pontificaal in het gangpad geplaatste stelling met pepernoten en speculaas. En terwijl ik verheugd een van de vele varianten stond uit te kiezen, was het commentaar om me heen niet van de lucht.

"Nu al?"

"Het is toch schandalig, het is nog zomer!"

"Sjonge jonge, als ze maar geld kunnen verdienen."

Er is nu ook een speciale protestsite op Twitter in het leven geroepen om de vroege verkoop van speculaas, pepernoten, strooigoed en marsepein aan de kaak te stellen. Mede in reactie daarop, werden winkeliers van de Jumbo-keten door hun hoofdkantoor zelfs op de vingers getikt toen ze het, veelal met Sinterklaas geassocieerde, snoepgoed al zo vroeg in de winkelschappen legden.

Ik vind alle ophef onbegrijpelijk en bij deze wil ik graag een tegengeluid laten horen: pepernoten zijn gewoon heel erg lekker. Altijd. Wat mij betreft mag mijn supermarkt ze dus standaard in het assortiment opnemen, zodat ik er iedere dag van kan genieten, al is het hoog zomer en 30 graden buiten.

Goed nieuws voor ME-patiënten! Er is een nieuwe behandeling ontwikkeld die voor 70% van de mensen die aan deze vermoeidheidsziekte lijden uitkomst lijkt te bieden. Een zeer mooi resultaat, dat waarschijnlijk door elke ME-belangenvereniging met gejuich zal zijn ontvangen.

Toch?

Nee, toch niet. Integendeel zelfs, want de behandeling behelst groepstherapie, waarbij de patiënten leren hun handelen en denken te veranderen zodat de klachten verminderen of verdwijnen.

En dat is tegen het zere been van de verenigingen, die er al jaren voor ijveren om de aandoening uit het psychische deel van de geneeskunde te houden. Guido den Broeder van de ME/CVS-vereniging vindt dat de onderzoekers rommelen en zegt: "Zij gaan er van uit dat ME een psychische stoornis is. Maar het is een neurologisch probleem, dat je niet kunt oplossen met een praattherapie, of dat nu alleen is of in een groep."

Een nogal sterke uitspraak voor een aandoening waar nog nooit een lichamelijke oorzaak voor is aangetoond, lijkt me. Er zijn wel wat afwijkingen geconstateerd, maar het is nooit duidelijk geworden of die afwijkingen nou een oorzaak of een gevolg waren van iets anders.

De grootste fout die de verenigingen maken is uiteraard de aanname dat een psychologische ziekte geen ziekte is. Niets is minder waar. Niemand zegt dat de moeheid die door deze mensen gevoeld wordt geen echte moeheid is.

De grote onwil om dat te accepteren en het complete spectrum aan mogelijke oplossingen open te houden is opmerkelijk. Misschien is het wel een andere uiting van het psychologische probleem waar in ieder geval de woordvoerders van de belangenverenigingen aan lijden.

Laura Dekker gaat een rondreis rond de wereld maken. In haar eentje, per boot, en de tocht duurt twee jaar. Laura is dertien jaar. Ze is op een boot geboren en het zeilen zit haar in het bloed.

In de papieren versie van het AD staat dat haar vader hoopt een volwassen vrouw terug te zien. Nederlandse meiden zijn te soft, en de wereld is hard. Dat zal haar klaarstomen voor het echte leven.

Laura is een meisje van dertien dat doet wat alle kinderen doen, haar grenzen verleggen. En niet alleen nu. Op haar tiende ging ze al eens 6 weken alleen op pad en een paar maanden geleden zeilde ze alleen naar Engeland.

Haar vader is een eikel. Een twee jaar durende wereldreis om een 'vrouw' van zijn dochter te maken. Twee jaar in haar eentje op een boot, op een leeftijd waarop belangrijke emotionele ontwikkelingen plaatsvinden die niet zomaar kunnen worden opgevangen door een internetverbinding en (onverwachte) tussenstops in vreemde havens.

Begrijp me goed, kinderen moeten hun grenzen kunnen verleggen en er af en toe overheen gaan. Maar deze vader, die dit toelaat om zijn dochter - vroegtijdig - volwassen te laten worden, overdrijft. 'De wereld' is inderdaad hard, maar Nederland is niet 'de wereld', en al zeker niet voor kinderen. In Nederland groeien kinderen in relatieve beschutting op, en zo hoort het. Zo leren ze spelenderwijs het leven van volwassenes kennen, waarbij fouten gemaakt mogen worden. Deze vader stelt zijn kind moedwillig bloot aan gigantisch gevaren. Denk aan stormen en gevaarlijke havens waar je noodgedwongen moet aanleggen wegens averij, waarbij een fout direct kan leiden tot de dood.

Dat is geen volwassenwordingsproces van je kind, maar onverantwoordelijk gedrag.

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Vandaag is dat wederom SanteBrun.

Het is een kwestie van tijd tot het moment dat de PvdA en meer in het bijzonder Wouter Bos de moord op een taxipassagier in Amsterdam in de schoenen geschoven krijgt.

Want ga maar na: de chaos in het taxibedrijf is ontstaan doordat PvdA-minister Tineke Netelenbos in het jaar 2000 de taxibranche liberaliseerde, waardoor iedereen die een rijbewijs had een taxivergunning kon gaan aanvragen. Daardoor zou een compleet vrije markt ontstaan met superbeleefde en bekwame chauffeurs die je voor ongeveer niets desnoods naar het einde van de wereld reden.

Lees verder...

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit stuk werd ons toegestuurd en verscheen eerder op Rode Hond.

Ik heb niks tegen talentenjachten op televisie. Waar ik wel wat tegen heb is de verkrachting van muziek voor commerciële doeleinden. Lisa won deze zaterdag het programma X-factor en is daarmee de zoveelste nieuwe 'ster' van Nederland. 'Haar' eerste single is nu uit. Het is Halleluja, geschreven door Leonard Cohen.

Lees verder...

Redacteur Arnoud Boer is op dit moment in Amerika. Vanuit het land van de onbegrensde mogelijkheden deze onderstaande column.

Champions League kijken in een Ierse pub: veel dichterbij Europa kom je niet als je een tijdje in de Verenigde Staten bent. Het oude continent is de afgelopen jaren onder George W. Bush verder afgedreven dan ooit. Maar dat ligt niet alleen aan de oud-president. Zowel fysiek als mentaal lijkt de afstand enorm. Nieuws uit Europa dringt zo goed als niet door tot de average Joe, tenzij het direct betrekking heeft op Amerika. Zoals: waar moeten we heen met die gevangen op Guantanamo Bay?

De verschillen tussen Europa en Amerika zijn regelmatig onderwerp van boeken, zoals The European Dream van Jeremy Rifkin. Altijd weer dezelfde conclusies: in Amerika kun je een stuk sneller rijk worden, in Europa verdelen we de poet. In Amerika werken de mensen harder en langer, in Europa leven de mensen langer met meer vrije tijd. Europa legt meer de nadruk op cultuur, geschiedenis en de waarde van mensenrechten, Amerika legt meer de nadruk op nut en waarde van dingen: kun je er geen prijskaartje aan hangen, wat zou het dan waard moeten zijn?

De verschillen zijn echter minder groot dan we denken. Nog los van het feit dat Amerikanen in het algemeen progressiever zijn geworden - nog los van het kiezen van Obama als president - en dat zowel Europa als Amerika tot de Westerse beschaving gerekend kunnen worden: op individueel niveau zijn Amerikanen ook gewoon bezig met dezelfde dingen als Europeanen. Ook de gemiddelde Amerikaan wil als hij of zij niet werkt een beetje ondersteuning bij het vinden van werk, van goede zorg en kinderopvang. Het zijn net Europeanen! De Amerikaanse en de Europese droom lijken meer op elkaar dan we denken.

Redacteur Arnoud Boer is op dit moment in Amerika. Vanuit het land van de onbegrensde mogelijkheden deze onderstaande column.

Don’t panic, zei president Obama net op tv. Hij had het over varkensgriep. Je kunt niet vaak genoeg zeggen dat paniek niet nodig is. Het. Helpt. Niet. Paniek is hier nu eenmaal mode en de nieuwste rage wordt het mondkapje. Ik heb er al eentje gespot in de New Yorkse metro. Helaas maar eentje. Ik wil ook een mondkapje. Laten we allemaal een mondkapje dragen. Het ademt wat moeilijk, maar het geeft zo’n gezellig gemeenschappelijk gevoel.

Lees verder...