GeenCommentaar

(Meer op Hallie's eigen webstek, volg hem ook op twitter!)

De kogel is door de kerk: VVD en CDA gaan onderhandelen met de PVV over gedoogsteun voor een minderheidskabinet. Zo'n regeervorm is nauwelijks beproefd in het Nederlandse staatsbestel en deskundigen zijn er negatief over.

Het verzet binnen het CDA tegen samenwerking - in welke vorm dan ook - met de PVV lijkt groot, maar deze variant is wellicht voor het CDA en VVD de beste. Mat Herben refereerde er deze week in Villa VPRO al aan: om een kabinet te formeren heb je vertrouwen nodig. Vertrouwen tussen de mensen die het kabinet moeten gaan vormen.

En daarin zit het probleem voor een kabinet met PVV: de PVV heeft geen mensen met bestuurservaring en vakkennis die een minsterspost kunnen dragen. Het is geen toeval dat Wilders tot nu toe geen enkele kandidaat heeft genoemd, terwijl hij ze in dit proces (in elk geval tegenover CDA en VVD) heeft moeten noemen om dat vertrouwen te kunnen creëren. Nu mensen van buiten de PVV halen is een mogelijkheid, maar kan een tweede LPF-debacle veroorzaken. De ministersploeg van de PVV moet ook elkaar kennen en vertrouwen.

Een strategische reden om niet aan zo'n kabinet te beginnen is het "afbreukrisico" voor CDA en VVD. Wilders kan het kabinet laten vallen en zal zo disproportioneel veel macht uit kunnen oefenen. Er wordt wel gesuggereerd dat Verhagen zo gek is op het pluche dat hij dat voor lief zal nemen (Syp Winia suggereert zelfs dat het grote aantal ministersposten de motivatie is), maar die suggestie geeft wel heel weinig krediet aan een van de meest gewiekste politici van het land.

Een mogelijkheid is dat Verhagen denkt dat hij het afbreukrisico kan omdraaien. Als het CDA nu harde afspraken kan maken met de PVV en deze afspraken continu herhaalt in de media kan zij wellicht de oude wet "wie breekt, betaalt" opgeld laten doen. Dan wordt de PVV namelijk - zoals we zagen in Almere - in haar zwakste punt getroffen: de PVV kan en wil geen regeringsverantwoordelijkheid aangaan.

Deze zondag zijn er nationale verkiezingen in het twee-eilandenstaatje São Tomé e Príncipe, dat nu rondkomt van cacao en hulpgelden, maar hoopt in de nabije toekomst erg rijk te worden van de olie. Voor de verkiezingen moet het land altijd de hand ophouden in het buitenland, want zelf is het niet in staat ze deugdelijk te organiseren. Voordeel daarvan is dat het knoeien met de stemming en de uitslag lastiger maakt.

Als voorproefje waren er afgelopen weekend lokale verkiezingen in de zeven districten. Vier significante partijen deden mee. Die van de premier won, die van de president verloor, en de oppositie deed het ook goed. De verliezers beschuldigden de winnaars van het kopen van stemmen. De winnaars ontkenden niet, maar stelden dat iedereen het zo deed. Premier Rafael Branco verwacht dan ook na de nationale verkiezingen te kunnen aanblijven (link in het portugees, in het engels wordt er weinig over geschreven).

De nieuwe premier en de nieuwe president die volgend jaar gekozen wordt, zullen verzekerd zijn van warme internationale belangstelling. De olie lonkt steeds nadrukkelijker. Het olieveld wordt in samenwerking met Nigeria ontwikkeld, maar de nationale oliemaatschappij van Angola, dat Nigeria naar de kroon steekt als Afrika's grootste olieproducent, heeft er ook belangen. Landen als Brazilië en India zijn gul met leningen om zich een positie bij de politici te verwerven.

Traditioneel is Nederland de belangrijkste handelspartner van São Tomé e Principe. Meer dan de helft van de export (lees: cacao) wordt naar Amsterdam gestuurd. Maar als de olie komt, zullen de kiezers wel meer in het handje willen hebben dan de opbrengst van wat repen chocola.

Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de 'feitish' van de reguliere media.

Nostalgie kan zich in Nederland in een steeds kleinere populariteit verheugen, zo blijkt uit onderzoek van de Universiteit van Maastricht. Waar in 1990 78% van de Nederlander minimaal een keer per week met weemoed terugblikte op gelukkiger periodes in zijn leven, geeft nu nog maar zo’n 64% aan dit regelmatig te doen. Ook het onderzoek naar nostalgie heeft betere tijden gekend.

“In vergelijking met twintig jaar gelden is het aantal heimweemomenten in het leven van de Nederlander met 20% afgenomen. De intensiteit van de gevoelens is tevens aanmerkelijk minder geworden. Dat ik dat nog moet meemaken”, aldus onderzoeker Bert Bokhoven. Bokhoven is onderzoekleider van het longitudinale Terug naar af-project, waarin omvang en oorzaak van onprettige gevoelens worden onderzocht.

“Ik vrees echt met groten vreze voor de toekomst van mijn onderzoeksveld”, aldus Bokhoven. “In de jaren ‘60 had 93% van de Nederlanders regelmatig last van nostalgie. Toen we in die tijd begonnen met onderzoek, kreeg je een verhalen los… Mensen die jarenlang vast hadden gezeten, maar met niemand durfden te praten over hun kindertijd. Dat maak je nu bijna nooit meer mee.”

Niet iedereen betreurt de afname van nostalgie. Hannie Reuzel (72) licht toe: “Vroeger was nostalgie een soort warm, gezellig gevoel dat je met mensen kon delen. Tegenwoordig is het harder, killer, bijna zakelijk. Een soort plotse, geïrriteerde realisatie dat het vroeger beter was, veel meer is het niet. Hetzelfde geldt eigenlijk voor weemoed. Voor mij is er niets meer aan.” Anderen zijn milder in hun oordeel, en geven aan ‘het heimweegevoel te missen’. Joop Weltaar (63): ”Een leegte ja, zo kun je het omschrijven. Het gebrek aan nostalgie en heimwee maakt me weemoedig en sip.”

Volgens Bokhoven betreft het niet alleen het fenomeen zelf: “Onderzoek doen naar nostalgie was vroeger ook een stuk leuker. Toen had je niet de constante druk om te produceren, geen gevechten om Europese beurzen. We gingen nog tot de bodem om te onderzoeken hoe nostalgie precies in elkaar zat, als wetenschappers onder elkaar. Toen kende ik mijn vakbroeders nog allemaal bij de voornaam, en aten we regelmatig samen bij congressen. Tja, een mooie tijd was dat.” Over de toekomst wil Bokhoven voorzichtig speculeren: ”Als we deze trend doortrekken, dan kan men al in 2027 met weemoed terugkijken op het niveau van de hedendaagse nostalgie. Doodzonde, als je het mij vraagt.”

"There is a risk of escalation, of sectarian violence, and all players involved realise that risk and are taking pre-emptive action to defuse things before they get out of hand in the next weeks and months."

Analist Shadi Hamid van het in Washington gevestigde Brookings Doha Center voorspelt spannende dagen voor Libanon, met de verwachte aanklacht tegen Hezbollah-leden wegens betrokkenheid bij de moord op premier Rafiq al-Hariri in 2005. De Saoedische koning Abdullah en president Bashar al-Assad van Syrië bezoeken vandaag gezamenlijk het land om de gemoederen te bedaren.

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Henk Blanken, adjunct-hoofdredacteur van het Dagblad van het Noorden. Het verscheen eerder op zijn eigen blog. Lees hier deel 1.

Op de markt voor media is "vertrouwen" geen modieus artikel. De Google-generatie betaalt er niets extra’s voor; ze kunnen zonder – denken ze. Klassieke journalisten hebben het daar moeilijk mee, omdat hun handelswaar gemaakt is van betrouwbaarheid, zoals brood van granen. Voor een flink deel is de crisis in de journalistiek hierop terug te voeren, maar de kans is groot dat dit verandert. Misschien verklaart de "mediamaslow" waarom.

Nieuws is een product, net als opinie. Vertrouwen is dat niet. Het is een aspect van informatie-uitwisseling, een kwaliteit, zoals de kleur van een auto. Vertrouwen is 'los' geen geld waard, evenmin als een merknaam. Het merk Google is het duurste op aarde, maar is niet los verhandelbaar (uitzonderingen zijn dat slechts in schijn: het computermerk Commodore bracht geld op zonder productielijn, maar die transactie werd pas zinvol toen er weer Commodore-producten waren).

Als aspect van de informatie-economie is vertrouwen veel geld waard geweest. Dat merk je als het weg is. De koersen van banken dalen als klanten graaiende bankiers gaan wantrouwen. Campagnes om het vertrouwen van de burger in de politiek te herstellen kosten handenvol geld. Maar de NRC-lezer die jaar in jaar uit zijn abonnementsgeld overmaakte, stond er nauwelijks bij stil dat hij betaalde voor betrouwbaarheid.

Mediamaslow
De technologie van internet heeft het ecosysteem van het nieuws nogal verstoord. Oude en stabiele productielijnen zijn ineens achterhaald. Het aanbod is oneindig veel groter dan de vraag. En de verpakking van het nieuws – de krant van half zeven, het journaal van acht uur – wordt op den duur even anachronistisch als een twintigdelige hardcover encyclopedie. Dat uiteenvallen van de verpakking wordt unbundling genoemd. En met die ontbundeling wordt betrouwbaarheid een aspect waar je voor kunt kiezen – of niet.

Het fenomeen – vertrouwen als mode van gisteren – doet denken aan de piramide van Maslow. Zoals we weten sinds de Amerikaanse psycholoog Abraham Maslow zijn schema in 1943 ontwikkelde, streeft de mens de bevrediging van zijn behoeften in een bepaalde volgorde na. Eerst willen we eten en drinken, dan een dak boven ons hoofd, daarna pas vriendschap en liefde. Als aan die behoeften is voldaan, verlangen we naar waardering, kennis en uiteindelijk naar zelfontplooiing.

Hoewel er van alles aan te merken valt op de Maslow-piramide, zegt het model misschien iets over de manier waarop we onze behoefte aan informatie – aan kennis zo men wil – bevredigen. Zou er een logische volgorde kunnen zitten in hoe we nieuws consumeren? En is die volgorde misschien overhoop gegooid door de verstorende technologie van internet?

Gele pc’s
Sommige producten worden snel beter, maar op onderdelen helemaal niet. Het heeft decennia geduurd voordat je een pc kon kopen met een andere dan een grijze kast. Kennelijk zat niemand op een gele pc te wachten. Dat veranderde toen Apple ontdekte dat die behoefte aan vormgeving – en veel gebruiksvriendelijkheid – niet afwezig was, maar sluimerde. Eerst moest een pc krachtiger, betaalbaarder, compacter en betrouwbaar zijn.

In het klassieke massamediale model van het nieuws – dat nog steeds functioneert, zij het op zijn laatste benen – kun je verschillende productkwaliteiten aanwijzen. Actualiteit, compleetheid, amusementswaarde. Het vermogen om de macht te controleren was een toegevoegde waarde. Dat de krant stipt op tijd werd bezorgd een andere. En betrouwbaarheid – ik geloof die krant – had waarde omdat die zich vertaalde in bijna levenslange verbintenissen (“Ik ben al veertig jaar lid, meneer”).

Maar ontbundeling heeft die samenhang verstoord. En het aanbod van nieuws heeft de hiërarchie van deelbehoeftes overhoop gehaald. Actualiteit is nu schreeuwend belangrijk. Het nieuws moet overal kunnen worden genoten. Informatie moet onmiddellijk bruikbaarheidwaarde hebben, op de individuele consument toegesneden. Dat we kunnen terugpraten (reaguren) lijkt waardevoller dan de afgewogen opinies van deskundigen. Er is minder vraag naar compleetheid dan naar compactheid, minder naar gezag dan naar transparantie, meer naar links dan naar credits.

Niet onwrikbaar
Waarom is Maslow nuttig in dit verhaal? Omdat de hiërarchie van de bevrediging van informatiebehoeftes misschien niet onwrikbaar vastligt. Het lijkt erop dat die zich nog vormt; internet is per slot van rekening nog een onvolwassen medium, het ontwikkelt zich nog volop.

Toen de netwerktechnologie informatie overvloedig maakte, zijn we onze specifieke nieuwsbehoeftes opnieuw gaan indelen, afhankelijk van de mogelijkheden. Eerst wilden we vooral veel weten. Toen moest het snel. Toen op onze persoonlijke maat. Toen bruikbaar. Toen mobiel. Ergens daartussendoor bevredigden we onze behoefte aan communicatie over het nieuws. En gingen we bewegend beeld hoger waarderen dan tekst.

Over de volgorde van die deelbehoeften valt graag te twisten, maar misschien bestaat er een hiërarchie die je de mediamaslow zou kunnen noemen. Als dat zo is, is het heel wel denkbaar dat nieuwsconsumenten – als ze al hun primaire behoeften hebben vervuld – waarde gaan zien en, vooruit, geld willen gaan betalen voor betrouwbaarheid. Dan is de collectieve argwaan jegens de pers misschien slechts een overgangsfase.

Vorig jaar november waren ze het gesprek van de dag: de gehackte e-mails van klimaatwetenschappers van de University of East Anglia. Ze zouden hun gegevens manipuleren om ten onrechte te suggereren dat de aarde opwarmt. In juli 2010 zijn we drie onafhankelijke onderzoeken verder. Van enig bewijs van de aantijgingen van malversatie ontbreekt elk spoor. Zoals gewoonlijk haalt dat echter níet de krant.

Vrijdag 20 november 2009 werd bekend dat computerhackers de server van de Climatic Research Unit van de Universiteit van East Anglia hadden gekraakt. Duizenden privé e-mails van Britse en Amerikaanse topwetenschappers en documenten werden op het internet gezet. Uit de gepubliceerde informatie zou blijken dat sommige wetenschappers informatie over klimaatverandering hebben gemanipuleerd of verwijderd om daarmee ten onrechte te suggereren dat er sprake is van opwarming van de aarde. Zie bijvoorbeeld dit bericht op de Volkskrantsite van 22 november 2009.

Het legde, samen met berichten over fouten in het klimaatrapport, een bom onder de Klimaatconferentie in Kopenhagen. De Volkskrant publiceerde bijvoorbeeld dit opiniestuk waarin wordt gesteld dat de gehackte e-mails twijfel zaaien over de integriteit van de klimaatwetenschappers. Sceptici zeiden dat nu was aangetoond dat klimaatwetenschappers samenspannen om de menselijke invloed op klimaatverandering te overdrijven.

De berichtenstroom was aanleiding voor maar liefst drie onderzoeken naar de feitelijke toedracht. Twee weken gelden stuurde minister Huizinga van VROM de rapporten met een aanbiedingsbrief aan de Tweede Kamer.

Om te beginnen verscheen op 31 maart 2010 het rapport van het House of Commons Science and Technology Committee. Dit rapport concludeert het volgende:

136. Conclusion 1 The focus on Professor Jones and CRU has been largely misplaced. On the accusations relating to Professor Jones’s refusal to share raw data and computer codes, we consider that his actions were in line with common practice in the climate science community. We have suggested that the community consider becoming more transparent by publishing raw data and detailed methodologies. On accusations relating to Freedom of Information, we consider that much of the responsibility should lie with UEA, not CRU.

137. Conclusion 2 In addition, insofar as we have been able to consider accusations of dishonesty—for example, Professor Jones’s alleged attempt to “hide the decline”—we consider that there is no case to answer. Within our limited inquiry and the evidence we took, the scientific reputation of Professor Jones and CRU remains intact. We have found no reason in this unfortunate episode to challenge the scientific consensus as expressed by Professor Beddington, that “global warming is happening [and] that it is induced by human activity”.184 It was not our purpose to examine, nor did we seek
evidence on, the science produced by CRU. It will be for the Scientific Appraisal Panel to look in detail into all the evidence to determine whether or not the consensus view remains valid.

138. Conclusion 3 A great responsibility rests on the shoulders of climate science: to provide the planet’s decision makers with the knowledge they need to secure our future. The challenge that this poses is extensive and some of these decisions risk our standard of living. When the prices to pay are so large, the knowledge on which these kinds of decisions are taken had better be right. The science must be irreproachable.

Ofwel: de manier waarop met het delen van ruwe data werd omgegaan wijkt niet af van hetgeen gebruikelijk is, er is geen sprake van oneerlijk gedrag. Wel is het belangrijk dat er meer openheid wordt gegeven over de beschikbare informatie en dat die informatie wordt gedeeld.

De Universiteit van East Anglia stelde ook zelf een internationaal panel in dat de integriteit van het onderzoek van de Climatic Research Unit onder de loep nam. Dit panel hield zich niet bezig met de vraag of de conclusies in het gepubliceerde onderzoek klopten, maar vooral met de vraag of het onderzoek van de Unit de toets van integriteit kon doorstaan en of haar conclusies een eerlijke en wetenschappelijk verantwoordelijke interpretatie van de data lieten zien. Het rapport van het Internationale Panel, dat op 12 april 2010 werd gepresenteerd, concludeert:

1. We saw no evidence of any deliberate scientific malpractice in any of the work of the Climatic Research Unit and had it been there we believe that it is likely that we would have detected it. Rather we found a small group of dedicated if slightly disorganised researchers who were ill-prepared for being the focus of public attention. As with many small research groups their internal procedures were rather informal.

Ook dit rapport gaat in op het ter beschikking stellen van onderzoeksgegevens aan derden en schrijft daarover:

2. We cannot help remarking that it is very surprising that research in an area that depends so heavily on statistical methods has not been carried out in close collaboration with professional statisticians. Indeed there would be mutual benefit if there were closer collaboration and interaction between CRU and a much wider scientific group outside the relatively small international circle of temperature specialists.

3. It was not the immediate concern of the Panel, but we observed that there were important and unresolved questions that related to the availability of environmental data sets. It was pointed out that since UK government adopted a policy that resulted in charging for access to data sets collected by government agencies, other countries have followed suit impeding the flow of processed and raw data to and between researchers. This is unfortunate and seems inconsistent with policies of open access to data promoted elsewhere in government.

4. A host of important unresolved questions also arises from the application of Freedom of Information legislation in an academic context. We agree with the CRU view that the authority for releasing unpublished raw data to third parties should stay with those who collected it.

Ook dit rapport stelt dus dat er geen reden is om aan te nemen dat de wetenschappers de boel oplichten, integendeel: men trof een zeer gemotiveerde groep aan, die vooral slecht voorbereid was op alle stampij en moeilijk wist hoe daarmee om te gaan. Opvallend is ook de laatste conclusie, waarin wordt gesteld dat degene die de data verzamelt zelf het recht heeft om te bepalen of die al dan niet worden vrijgegeven. Wel zou je kunnen stellen dat nu dat zo moeizaam gebeurde, dat koren op de molen van de klimaatsceptici was. Het wantrouwen werd er nog door versterkt.

Tot slot verscheen begin deze maand The Independent Climate Change E-mails Review, het meest uitgebreide van de drie rapporten. Deze onafhankelijke review onderzocht alle beschuldigingen die aan het adres van de betrokken klimaatwetenschappers zijn geuit. Het rapport doet geen uitspraken over het waarheidsgehalte van het onderzoek, want:

8. The Review examines the honesty, rigour and openness with which the CRU scientists have acted. It is important to note that we offer no opinion on the validity of their scientific work. Such an outcome could only come through the normal processes of scientific debate and not from the examination of e-mails or from a series of interviews about conduct.

Het reviewpanel formuleert haar bevindingen als volgt:

13. Climate science is a matter of such global importance, that the highest standards of honesty, rigour and openness are needed in its conduct. On the specific allegations made against the behaviour of CRU scientists, we find that their rigour and honesty as scientists are not in doubt.

14. In addition, we do not find that their behaviour has prejudiced the balance of advice given to policy makers. In particular, we did not find any evidence of behaviour that might undermine the conclusions of the IPCC assessments.

15. But we do find that there has been a consistent pattern of failing to display the proper degree of openness, both on the part of the CRU scientists and on the part of the UEA, who failed to recognise not only the significance of statutory requirements but also the risk to the reputation of the University and, indeed, to the credibility of UK climate science.

Voor een meer gedetailleerde weergave van de bevindingen per onderdeel, zie het rapport zelf. Het rapport gaat uitgebreid in op de manier waarop werd omgegaan met de temperatuurmetingen van de landstations, de temperatuurreconstructies op basis van een analyse van de jaarringen van bomen, de wijze waarop men open stond voor peer review en het vermeende misbruik van het IPCC-proces door het presenteren van misleidende informatie. Voor geen van deze aantijgingen heeft het reviewpanel ondersteuning gevonden.

Wel stelt ook dit rapport vraagtekens bij de bereidheid om onderzoeksgegevens ter beschikking te stellen aan derden en het naleven van het informatiebeleid zoals vastgelegd in de Freedom of Information Act en de Environmental Information Regulations. Het rapport stelt:

27. On the allegation that CRU does not appear to have acted in a way consistent with the spirit and intent of the FoIA or EIR, we find that there was unhelpfulness in responding to requests and evidence that e-mails might have been deleted in order to make them unavailable should a subsequent request be made for them. University senior management should have accepted more responsibility for implementing the required processes for FoIA and EIR compliance.

Kritiek is er daarnaast op de manier waarop het management van de Universiteit van East Anglia omgaat met de risico’s, met name als het gaat om het voorkomen van reputatieschade:

28. Given the significance of the work of CRU, UEA management failed to recognise in their risk management the potential for damage to the University’s reputation fuelled by the controversy over data access.

Samenvattend: geen van de drie onderzoeken vond een onderbouwing voor de aantijging van klimaatsceptici dat informatie over klimaatverandering zou zijn gemanipuleerd om daarmee ten onrechte te suggereren dat er sprake is van opwarming van de aarde.

Het is vooral jammer dat de onderzoekers zo terughoudend reageerden op verzoeken om de beschikbare informatie te delen. Nu is er veel reputatieschade veroorzaakt. Schade die wellicht voorkomen had kunnen worden.

Noot: de citaten uit de rapporten zijn letterlijk overgenomen, inclusief de vetgedrukte passages.

"De PvdA heeft een van de belangrijkste beslissingen ooit gemaakt voor de Nederlandse regering en haar burgers. Wij herinneren ons de dag goed, dat het Nederlandse kabinet viel."

Taliban-woordvoerder Qari Yusuf Ahmadii laat via de Volkskrant weten dat de organisatie in zijn nopjes is met het vertrek van Nederlandse troepen uit Uruzgan. De PvdA zou daarom moeten terugkeren in de regering, vindt hij.

Ahmadii is echter ook tegen een trainingsmissie, die de PvdA weer wel ziet zitten. Dus zou hij eigenlijk beter kunnen inzetten op een kabinet met de PVV, want die wil Nederland helemaal weg hebben uit Afghanistan.

Zo in de komkommertijd probeert het demissionaire kabinet Balkenende nog even een verregaande censuurmaatregel te introduceren. Op dit moment is het nog zo dat een website of internetdienst, als daar volgens het OM strafbare dingen op staan, alleen maar door een dwangbevel van de rechter-commissaris van het internet kan worden verwijderd of geblokkeerd.

Als het aan Ernst Hirsch Ballin ligt gaat dat veranderen. Als hij en zijn ministerie hun zin krijgen zal het OM het recht krijgen om sites te laten verwijderen of blokkeren als zij een "strafbaar feit" constateert, zonder tussenkomst van de rechter. De term "strafbaar feit" is breed interpreteerbaar. Het kan uiteraard om kinderporno gaan, maar ook om een site die youtube-filmpjes embed die volgens BUMA auteursrechtelijk beschermd zijn. Of cartoons, natuurlijk.

Deze regel vraagt er om misbruikt te worden. Want pas achteraf wordt door de rechter getoetst of de verwijdering of blokkering terecht was. Maar dan is het leed vaak al geleden. De burger of bedrijf die onterecht werd aangepakt krijgt dan bijvoorbeeld wel gelijk, maar zijn in de tussentijd wel geïntimideerd waardoor ze toch stoppen met de activiteit. Daarnaast is het heel goed mogelijk dat informatie in opdracht van het OM permanent gewist is. Zo krijgt het OM buiten de rechtsgang om toch nog haar zin. En hoe lang gaat het duren voordat iemand achteraf gelijk krijgt? Is dat een procedure van uren, of van dagen, weken, maanden? Hoogstwaarschijnlijk dat laatste, en in de tussentijd blijft de site onbereikbaar. Dat zou de doodsteek kunnen zijn voor een blog of bedrijfssite.

De voorgestelde wetgeving is wederom een ondermijning van onze rechtsstaat en een verder afglijden naar een achteraf-rechtsstaat waar je vogelvrij bent en pas gelijk krijgt als het al te laat is. En dat moet koste wat kost voorkomen worden.

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. En dat geldt zeker voor de klok die straks in het International Space Station zal gaan tikken. De atoomklok die in het kader van het Atomic Clock Ensemble in Space (ACES)-project naar het ruimtestation wordt gebracht zal een nieuwe standaard in precisie gaan neerzetten.

Sinds de vroege geschiedenis zijn mensen al bezeten van tijdswaarneming en -meting. De oudste zonnewijzers dateren uit de achtste eeuw voor Christus en nog geen vier eeuwen later ontstonden de eerste klokken met tandwielen. Met de uitvinding van de constante eigenschappen van de slinger in de zestiende en zeventiende eeuw brak een nieuw tijdperk van precisie aan. Ondanks dat vele kleine uitvindingen de precisie van de klokken verbeterden kwam de volgende grote sprong voorwaarts pas in 1955 met de uitvinding van de atoomklok.

Bij atoomklokken wordt als kleinste tijdseenheid de overgang tussen twee energiestadia van Cesium-atomen gebruikt. De officiele definitie van een seconde is 9.192.631.770 van deze overgangscycli. Om deze overgangen te meten worden de atomen eerste afgekoeld en dan verhit en versneld om hun stralingsfrequentie te achterhalen. Dit proces wordt helaas licht beinvloed door het zwaartekrachtveld van de aarde. Een smetje op het precisieblazoen van de atoomklok dus.

In microgravitatie (bijna-0 zwaartekracht zoals die heerst in het International Space Station) kunnen de afgekoelde Cesiumatomen blijven hangen in het meetgedeelte van de klok. Hierdoor is een langer meetmoment mogelijk, dat leidt tot meer accurate tijdswaarneming. De ISS klok zou 100 keer nauwkeuriger moeten zijn dan de klokken die nu al in GPS satellieten zijn geinstalleerd.

Ook de tijdswaarneming blijft dus up-to-date en past zich aan aan de tijdsgeest. O tempora o mores.

Tea Party Amerika kan nog steeds niet accepteren dat er een zwarte president in het Witte Huis zit. Regelmatig beschuldigen zij de Democraten ervan "omgekeerd racisme" te bedrijven. Het bewijs er voor is echter een product van creatief knip- en plakwerk met video materiaal. Maar deze keer is men te ver gegaan.

Andrew Breitbart, de (ultra) rechtse activist, bekend van zijn Sting-actie tegen ACORN, heeft vorige week weer een nieuwe misstand “onthuld”. Dit keer was een functionaris uit de regering Obama, Shirley Sherrod, het slachtoffer. Breitbart beschuldigde haar van “omgekeerd racisme”, zwarten die blanken discrimineren. Het bewijs hiervoor was de een videoopname van een toespraak voor de NAACP waarin zij dit bekent. Op deze video lijkt zij toe te geven dat ze ooit niet al het mogelijke gedaan heeft om een blanke boer te helpen, om racistische motieven.

Dit is de video zoals die door Breitbart is gepubliceerd:

De toelichting in het begin, dat Sherrod deze uitspraken deed voordat ze in overheidsdienst was, is later toegevoegd. Nadat Breitbart de video maandag 19 juli op zijn site had gezet werd het dezelfde dag door FOX News overgenomen. Zij plaatsten een artikel met kop: “Caught on tape: Obama Official Discriminates Against White Farmer”. Breitbart en Fox lijken gelijk te krijgen, want nog diezelfde avond bericht CNN dat Sherrod onstlag heeft genomen. Ook de NAACP neemt afstand van Sherrod.

Het echte schandaal
Wat er precies was gebeurd moest toen nog duidelijk worden, maar al snel kwam de volledige video van de toespraak boven water. En tot onze niet geringe verbazing zoals te verwachten was, blijkt uit de context dat Sherrod helemaal niet pleit voor het discrimineren van blanke boeren. Integendeel, het is een ontroerend verhaal over haar strijd tegen discriminatie.

Sherrods vader was een zwarte boer in het Zuiden. Nadat hij in de jaren 60 door een blanke boer was vermoord ging zijn dochter van 17 de strijd aan tegen discriminatie en racisme. De moord is nooit uitgezocht en niemand is ervoor veroordeeld, maar dat gebeurde toen wel vaker.

Door de slechte ervaringen met blanken in haar jeugd heeft zij later – toen zij geconfronteerd werd met blanken die hulp nodig hadden, zich met moeite over haar aversie heen kunnen zetten. Om begrijpelijke redenen koste het haar moeite om die mensen te helpen, maar ze besefte al snel dat ze op die manier dezelfde fout maakte als de blanke racisten die haar vader hadden vermoord. In de toespraak vertelt zij op een ontroerende manier hoe zij tot dit inzicht kwam. De blanke boer en boerin (familie Spooner) uit het verhaal van Sherrod blijken nog te leven. De vrouw heeft vorige week voor CNN getuigd dat zij Sherrod nog steeds dankbaar is voor de hulp.

Media Matters for America heeft een timeline gemaakt van de affaire.

Bekijk de volledige, onversneden video om te zien hoe de waarheid is verdraaid:

Fox News
Deze manier van berichtgeving is bij Fox standaard. Nog maar een week eerder was men bij FOX in rep en roer omdat het ministerie van justitie bekend maakte dat het een zaak tegen leden van de New Black Panter Party (NBPP) die werden beschuldigd kiezers te hebben gehinderd om te stemmen (voter intimidation) niet doorzette wegens gebrek aan bewijs.

Hiervoor kon natuurlijk maar een verklaring zijn: Obama en Holder doen dat omdat zij hun rasgenoten in bescherming nemen. Omgekeerd racisme dus! Fox News is de enige zender die dit nieuws brengt – andere media durven hun handen niet te branden aan deze onzin, maar dat is voor Fox geen beletsel, integendeel, het is alleen maar nieuw bewijs dat de reguliere media, de Main Stream Media (MSM) behept zijn met linkse vooroordelen.

Als door dit verhaal een ding duidelijk wordt dan is het wel dat FOX News geen serieuze nieuwszender is maar een rechtse propagandazender. Haar doel is niet nieuws brengen, ook niet nieuws met een “rechtse invalshoek”. Het is pure propaganda. Daarvoor wordt als het nodig is een loopje genomen met de waarheid. Helaas heeft zij vaak succes met de onthulling van deze ‘schandalen’. Bij de Sherrod affaire was het bedrog echter zo opzichtig dat binnen 24 uur iedereen duidelijk kon zien waar men mee bezig was.

Meestal gaat het echter anders, zoals eerder dit jaar Van Jones overkwam. Jones was een functionaris in de regering verantwoordelijk voor energiebesparing maar moest ontslag nemen na maandenlange actie op Fox tegen hem. Kijk b.v. hoe hij door Glenn Beck wordt besmeurd. Dit alles leidde er uiteindelijk toe dat Jones vorig jaar september ontslag moest nemen, omdat hij door de controverse niet meer kan functioneren.

Het meest schrijnende voorbeeld van een mediacampagne van FOX en Breitbart is wel wat zij met ACORN gedaan hebben. Conservatieve Amerikanen (en dus FOX kijkers) zijn er van overtuigd dat ACORN een linkse organisatie is die er op uit is de macht in het land over te nemen. Een van de steeds weer terugkerende beschuldigingen is dat ACORN op grote schaal verkiezingsfraude pleegt. Ook in dit geval werd met een video, waarin creatief was geknipt, een verhaal verteld dat een schaamteloze omkering van de waarheid was. En ook in dit geval had men succes: de Democraten nemen afstand van de ACORN en stemmen voor stopzetting van de subsidie die zij ontvangt voor haar maatschappelijk werk. De landelijke organisatie van ACORN is inmiddels failliet.

Bang
Het verdere verloop is wat Europeanen – mij in ieder geval wel – het meest verrast: Hoe ongeloofwaardig de beschuldigingen ook zijn, en in het geval van Shirley Sherrod was dat van begin af aan duidelijk – de Democraten en de NAACP namen onmiddellijk afstand van het slachtoffer van de haatcampagne. In plaats van eerst te onderzoeken wat er aan de hand is, werd Sherrod direct ontslagen om te voorkomen dat het schandaal het nieuws zou gaan domineren.

Maar het effect ervan voor het imago van de Democraten is desastreus. Door deze houding wordt de indruk gewekt dat er misschien wel een kern van waarheid zit in de beschuldiging. Het werkt ook nog eens averechts: de tegenstander wordt beloond en krijgt gedaan wat hij wil: de Democraten zijn vernederd en de persoon of organisatie in kwestie is uitgeschakeld. En net als met bedelende honden: als je ze geeft wat ze willen om er van af te zijn, wordt het alleen maar erger. De boodschap is duidelijk: democraten zijn vogelvrij, hoe triviaal de beschuldiging ook is, als je eenmaal in het vizier komt van de rechtse propaganda machine dan is je carrière afgelopen. Door hun eigen mensen niet in bescherming te nemen, maar in tegendeel zo snel mogelijk te dumpen, bevestigt men het vooroordeel over Democraten: slappe hap zonder ruggengraat.

Republikeinen doen dat niet, die zorgen goed voor hun eigen mensen. Die worden niet zonder slag of stoot ontslagen en als het toch moet krijgen ze een post als "senior advisor" bij het Hudson Institute, of als commentator bij Fox News. Daarbij maakt het niet uit dat zij schuldig waren aan meineed, of hebben gelogen om een oorlog te beginnen: conservatieven zorgen goed voor hun eigen mensen.

Racisme
Wat de afgelopen week gebeurde liet ook zien hoe belangrijk racisme nog steeds is – al is het niet meer het openlijke racisme van de jaren 60. Van Jones, Jeremay Wright, ACORN, de New Black Panter Party en nu dan Shirley Sherrod, zij personifiëren de angst van Tea Party Amerika voor racisme. De blanken zijn bang voor het “omgekeerde racisme” van de zwarten. America’s chickens coming home to roost zoals Jeremiah Wright het in een iets andere context uitdrukte. Deze keer heeft men Shirley Sherrod het verkeerde slachtoffer gekozen.

Als deze affaire een voordeel heeft dan is dat in dit geval de werking van de rechtse lawaai machine steeds meer zichtbaar begint te worden. Door een obscure bron, een rechtse blogger of activist zoals Breitbart wordt een misstand ontdekt bij een democratische politicus of een actiegroep. De beschuldiging is gebaseerd op flinter dun bewijs, een roddel, op feiten die uit de context zijn gehaald of domweg gewoon zijn verzonnen. Gelogen dus. Fox News neemt dit item over en brengt het als groot voorpagina nieuws. ‘Schokkende onthulling: linkse activisten frauderen met stemuitslagen” (ACORN). Of “Democratisch politicus is een Marxist en heeft in de gevangenis gezeten (Van Jones). Het zijn beschuldigingen van het kaliber zoals die ook in de jaren 50 door de communistenjager Senator Joseph McCarthy werden geuit.

Wat echter nog meer opvalt is het paniekerige mediabeleid van het Witte Huis, Democraten en linkse organisaties in het algemeen. Men is blijkbaar zo geïntimideerd door de rechtse mediamachine dat men niet eens de tijd neemt om een beschuldiging te onderzoeken. Men gaat er bij voorbaat al van uit dat de waarheid er niet meer toe doet, alleen nog maar het verhaal zoals dat in de media verteld wordt. Zoals het nu vast staat dat Al Gore heeft beweerd dat hij het internet heeft uitgevonden, Democraten kosten op de gezondheidszorg willen besparen door middel van Death Panels, dat Hillary Clinton Vince Voster heeft vermoord en dat klimaatonderzoekers data vervalsen en dat de maan in werkelijkheid van kaas is. Maar wie Andrew Breitbart gelooft, kan dat ook wel geloven.

"Prijzen zijn nauwelijks van invloed op de afweging van de consument. Voor slechts zo'n 7% van de consumenten is de prijs doorslaggevend. De meeste klanten zijn tankstations loyaal, omdat er bijvoorbeeld goede service is of omdat ze een tankpas hebben."

Dominic Boot, directeur van de Vereniging Nederlandse Petroleum Industrie, legt uit waarom de Nederlandse pomphouders een oproep van Minister van der Hoeven negeren om hun prijzen op internet te zetten. Daarnaast zou zo'n systeem een extra belastende administratieve handeling opleggen.

Volgens mij snappen de pomphouders niet helemaal dat niet zij bepalen wat de consument vindt, maar de consument zelf.

Wat voor coalitie het ook wordt straks, de VVD zit met een interessant probleem: in een coalitieregering worden de belangrijke posten vaak verdeeld onder de grootste deelnemende partijen, waarbij de premier uiteraard de belangrijkste post bekleed. Deze post wordt bijna traditioneel aan de grootste partij gegund, in dit geval de VVD dus. Maar tijdens de campagne lag de nadruk stevig op de economie, waardoor de VVD ook zeer duidelijk kandidaat is om de post van Financiën op te vullen.

Het probleem is dat het twintig jaar geleden was toen er voor het laatst een premier en minister van Financiën van dezelfde partij werden benoemd. Dat was in het tweepartijenkabinet Lubbers II, waarin het CDA twee keer zo groot was als de VVD.

De vraag is of een drie- of vierpartijenkabinet dit ook toelaat, zeker gezien de relatieve grootte van de verschillende partijen. Het lijkt er dan ook op dat de VVD kan kiezen. Of de partij levert de premier, of de minister van Financiën.

Waarvoor zal de partij kiezen?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Henk Blanken, adjunct-hoofdredacteur van het Dagblad van het Noorden. Het verscheen eerder op zijn eigen blog.

Tot op het bot wantrouwt de Nederlander zijn bank, zijn priester, zijn volksvertegenwoordiger en zijn klimaatwetenschapper. Ze graaien en verdraaien, liegen en bedriegen, jagen de waan van de dag en hun eigen status na. We leven in een low trust samenleving, aldus een themanummer van Filosofie Magazine dat vreemd genoeg met geen woord rept van de pers. Wie vertrouwt de journalist nog?

Ondanks de doehetzelf-media van internet, ondanks de “dekolonisatie van de burger” (Hofland), speelt de pers nog een rol tussen publiek en instituties. Na de hoogtijdagen van de massamedia eind vorige eeuw, toen pers en politiek elkaar vonden in een dramademocratie, kalft de invloed van de journalistiek af; de pers bereikt minder lezers en kijkers, die zich calculerend afvragen of ze ook zonder krant kunnen.

Dat kunnen ze niet – misschien nog wel zonder krant, maar niet zonder journalistiek. Maar dat die pers even onmisbaar is als een politicus, de huisarts of een straatagent laat zich lastig uitleggen. Het vertrouwen in pers en massamedia neemt af. Dat is vreemd en zelfs wat onrechtvaardig, want de journalistiek is de afgelopen decennia eerder beter geworden dan slechter. Onafhankelijker, professioneler, breder, betrokkener.

We zijn allemaal consumenten geworden, meer nog dan burgers, en we waarderen met onze portemonnee. Wat belangrijk is, kopen we. Kennelijk ligt betrouwbaarheid niet meer voorin de schappen, en kiezen we als shoppende burger eerst voor gemak, snelheid, overvloed, vermaak en emotie. Kwaliteitsmedia zien hun eigen betrouwbaarheid als hoeksteen, maar het lijkt alsof de consument er minder om maalt.

Scepsis
De digitale cultuur van internet is vergeven van glibberige paradoxen. De omgang met de waarheid is misschien wel de meest eigenaardige. Altijd en overal kunnen we alles weten of te weten komen, maar de ondubbelzinnige waarheid lijkt niet ons hoogste doel. Als het lijkt te kloppen, zijn we vaak al tevreden. Als we te veel aarzelen, googlen we nog een keer. Bronnen te over, en iedereen heeft zijn eigen waarheid.

Scepsis is de grondhouding van de geïndividualiseerde burger in de postmoderne netwerksamenleving. En van scepsis – zou het wel kloppen? – komt argwaan – het deugt vast niet. De assertieve burger die te rade moet bij autoriteiten eist transparantie, maar raakt het spoor bijster als de politicus of dokter hem niet in drie zinnen – in de 0,2 seconde van Google – kan uitleggen waarom het allemaal zo ingewikkeld is. En dat is de opwarming van de aarde nu eenmaal, of de noodzaak van vaccinatie, of de vorming van een kabinet.

Politici en ambtenaren vinden burgers “verwend, emotioneel en wispelturig,” schrijven Evelien Tonkens en Tjsalling Swierstra in Filosofie Magazine. Veel journalisten hebben een vergelijkbaar gramstorige verhouding met hun publiek. Doen we ons best, negeren ze ons. Bieden we duiding, willen ze Paris Hilton. Geven we onderzoeksjournalistiek, verlangen ze human interest. Schrijven we opinieverhalen, reaguren ze liever zelf. Maken we een keuze uit het nieuws, eisen ze alles.