GeenCommentaar

Zaterdag vierde het weekblad De Groene Amsterdammer in de Amsterdamse Stadsschouwburg een feestje ter gelegenheid van zijn 130e verjaardag.

De avond begon met een driedelig programma in de grote zaal. Het eerste deel was een collage van videofragmenten waarin het fenomeen mening beschouwd werd. Een hoogtepunt hierna was de keynote speech van John Gray. Het derde publieke onderdeel was een cabaretesk toneelstukje waarna het publiek zijn eigen avond kon samenstellen door bij verschillende podia langs te gaan.

Op een podium zou men Michel Houellebecq kunnen beluisteren, maar deze had geen kopie van de tekst die hij naar de vertaalster gestuurd, en hij kon zijn tekst niet voor de vuist weg de zaal ingooien, zodat de bizarre situatie ontstond dat alleen de vertaling werd voorgedragen. Ik zat te ver van het podium om de tekst op video te kunnen lezen of het charmante accent van de vertaalster te kunnen volgen, maar ik heb een van mijn helden, Houellebecq live gezien. (Gisteren de (hyper?)correcte uitspraak van zijn naam gehoord: Wellebek).

In een ander zaaltje werd bekend gemaakt dat Wanda Perez met ‘Een blog voor je kop’ de winnaar van de Groene Essayprijs was. Door luiheid (of was het tijdgebrek?) heb ik de laatste tijd weinig geschreven of gereageerd op GeenCommentaar, en het stuk van mevrouw Perez steunt mij hierbij.

De gemiddelde blogger ontleent zijn gerief aan het uitstoten van een permanente stroom van beledigingen en verwensingen en leeft bij de gratie van een peilloze haat, die hij dankzij de anonimiteit die het blog biedt ongelimiteerd de wereld in kan spuien. De blogger is de wrekende hand van de ontevreden burger, verwikkeld in een digitale guerilla met alles wat naar autoriteit ruikt. Het is in die zin een typisch post-Pim-fenomeen. De blogger opereert nadrukkelijk als een ‘lone wolf’ binnen het potdicht gesloten universum van de eenling die ageert tegen onzichtbare machten, en put zijn informatie louter van andere bloggers en sites, waardoor er een oncontroleerbare kruisbestuiving ontstaat van op elkaar gestapelde misvattingen en mythes, culminerend in een virtuele schijnwereld die weliswaar parallel loopt met de realiteit, maar daar feitelijk weinig meer mee van doen heeft.

Als ik de onzin zie waar reaguurders bij GC mee voor de dag komen word ik soms boos en ga als ik mezelf niet in de hand heb een twistgesprekje aan, tegenwoordig neem ik me voor slechts te glimlachen als een reageerder weer eens een misstand aan het islamisme wenst te koppelen of als een ander ons amuseert met zijn strijd tegen alles wat hij als links definieert.

Na een drukbezochte discussie tussen John Gray, Geert Mak en Pascal Bruckner onder leiding van Pieter van Os kon het publiek nog een paar uurtjes dansen en drinken.

Mijn hoofdpijn is al weer over.