GeenCommentaar

zie weer een armenier die geen antwoord kan geven
maar steeds maar zegt
talat heeft dit gezegd heeft dat gezegd...

amerikaanse missionarissen hebben voor veel problemen gezorgt in turkije

ze snappen niks van het leven daar
maar komen uit amerika en vertellen

\jullie moeten de turken vermoordden ze hebben jullie land afgepakt enz.

het zijn onruststokers

we hoeven geen leugens van een land dat aan de andere kant van de oceaan ligt.

laat amerika voor de rechten van de indianen zorgen

en het land aan hun teruggeven

Kan je niet er niet tegen

nee armeniers zijn niet de enige die zielig zijn

jammer he
turken kunnen ook verdrietig zijn

ga met jullie genocide

vertel je leugens maar

en zelfs al was er een genocide gebeurd

dan is het de verdiende loon

want de armeniers pleegden genocide op de turken

als de armeniers de turken hadden verslagen dan was geen een turk nog meer in leven

er leven nog steeds armeniers in turkije

er is geen genocide gebeurd

er was wel burgeroorlog

ik zal de vermoorde turken vergeten

hoe weet je dat de archieven zijn verbrand

ataturk en zijn mannen verbrandden de archieven om ervoor te zorgen

dat het ottomaanse verleden uitgewist zou worden
niet de armeense genocide

ataturk vertelde aan de niuewe turkse generatie

dat hij de held ottomaanse sultans allemaal lui waren

en dat hij perfect was

dat heeft hij gedaan als propganda voor zichzelf

turkije zal de armeense genocide
nooit erkennen

want het is niet waar

en als turkije niet in de europese unie komt

dan wordt ik nog blijer

ik vind dat turkije niet bij de eu hoeft

de eu zal turkije verpesten

de armeense genocide is niet gebeurd na zoveel bewijs van onder andere armand sag
moet je toch wel snappen dat het niet is gebeurd

en als je ernog steeds niet in kan geloven
dan is het niet omdat jij de waarheid voelt
maar omdat jij een haat tegen turken hebt
ergens in je hersens

wat voor een zieke mensen zijn jullie ik ken een heleboel mensen die vertellen over gruwelijkheden van de armeniers
en hun zijn dood
ze zijn vermoord ze leven niet meer
hoe kan je zo ziek zijn
de waarheid is dat er een burgeroorlog was

ik zal de genocide ontkennen

je doet alsof de turkse regering geen mensen zijn
het zijn heel normale mensen en geen monsters
hun levensdoel is niet de armeense leugens beantwoorden
ze bemoeien zich met de zaken van turkije
af en toe wanneer weer zo een doorgedraaide armenier schreeuwt dat er een genocide is gebeurd dan geven ze antwoord

wat voor een sukkel ben jij
weet jij wel dat de turkse regering heeft gelogen
en hoe weet je dat ben jij zo slim??
echt dom zijn jullie

Ik Wil De Eer om bij 300 ste bericht te schrijven
dat er

GEEN ARMEENSE GENOCIDE HEEFT PLAATSGEVONDEN

de waarheid weet inderdaad god dat geloof ik ook

jij bent echt dom
hoe weet je hoe turken zijn en denken

ik ben maar een persoon
ik stle niet de hele turkse bevolking voor

ik haat armeniers niet
maar armeniers haten wel turken

waar woonde jou opa dan in turkije?

ik ken iemand hij is nu een opa en zijn vader werd in saloniki met andere turken vermoord door de grieken

en de vrouw van hem leefde in bulgarije veel van zijn familie werd vermoord door bulgaren ze waren heel rijk maar moesten vluchten om ook niet doodgemaakt te worden

al eeuwenlang trekken turken uit de balkan terug naar turkije en laten daar al hun land huizen rijkdommen achter
als ze het niet achterlaten mogen ze natuurlijk niet weg
maar als ze daar blijven wonen worden ze heel erg slecht behandeld dus ze moeten een keuze maken en verlaten hat land waar ze eeuwenlang leefden

ga naar syrie

ga turkse vrouwen verkrachten en dan in de moskee in brand steken

daar heb je recht op ze zijn geen mensen

je moet ze ook niet haten als ze iets verkeerds doen

je moet vergeven en haat is slecht

al wordt je hele familie door turken vermoordt en dan zie een turkse kindje dan nog moet je hem niet vermoordden want hij heeft er niks mee te maken en het is maar een kindje
met liefde los je alles op

het aller jammerste vind ik dat griekenland, bulgarije enz
haat verspreiden tegen turken
zijn die mensen ziek wat wil je van ons?
en maken ze allemaal sites met genocides die turken tegen hun zouden hebben gepleegd

en een persoon die niks van het onderwerp afweet ziet dat en denkt dan dat de waarheid is

ach de waarheid is zo anders
maar wie wil luisteren?
het turkse volk is altijd de zondebok.

Mensen lees eerst dit goed,voordat jullie iets zeggen,

Justin McCarthy is hoogleraar geschiedenis aan de Universiteit van Louisville (usa) en auteur van The Ottoman Peoples and the End of Empire. Hij gaf onlangs college over dit onderwerp aan de Universiteit Leiden.

Blijft Turkije de Armeense volkerenmoord uit 1915 ontkennen, dan bemoeilijkt dat een eu-lidmaatschap. Niet juist, bekijk de feiten, zegt Justin McCarthy.

Hoewel in parlementen en voor rechtbanken het plegen van een 'Armeense genocide' officieel is erkend, is het bestaan daarvan voor historici geen uitgemaakte zaak. Nu steeds meer historisch onderzoek wordt afgerond, wordt duidelijk dat tussen de Turken en de Armenen weliswaar een verschrikkelijke oorlog is gevoerd, maar dat van een genocide geen sprake was.

Er kan nu geen twijfel meer over bestaan dat de Ottomaanse Armeniers aan het begin van de Eerste Wereldoorlog een grote opstand organiseerden tegen hun regering. Over de acties van de Armeense opstandelingen zijn veel details bekend: aanvoerlijnen naar het Russische front werden geblokkeerd, strategisch gelegen steden werden ingenomen, telegraafdraden werden doorgesneden en islamitische dorpelingen en vluchtelingen werden afgeslacht. Betrouwbare bronnen en serieuze verslagen die door officieren aan hun meerderen werden gestuurd, die niet bedoeld waren voor publicatie of voor propaganda doeleinden doen verslag van de gruwelijkheden van de Armeense opstand.

Hooggeplaatste Armeniers, zoals de Armeense generaal Korganoff en de president van de Armeense Republiek, Katchaznuni, hebben destijds openlijk toegegeven dat de Ottomaanse Armeniers in de oorlog de kant van Rusland kozen. Armenen en Ottomanen waren het erover eens dat de Armeense organisatie in Tiblisi, onder leiding van de Armeense Revolutionaire Federatie, Armeniers ertoe aanzette zich te verzetten tegen de Ottomaanse oorlogsverrichtingen. De Armeense opstand was er een van de belangrijkste oorzaken van dat het Ottomaanse Rijk de oorlog van de Russen verloor.

Het Ottomaanse bevel om Armeniers te deporteren kan verklaard worden door de schade die de Armeense opstand heeft veroorzaakt. Of de Ottomaanse reactie overdreven was, is nu een punt van discussie onder historici, maar geen enkele objectieve analist kan er nog aan twijfelen dat de Ottomanen redenen hadden meer opstanden van de Armeniers te vrezen. Ze moesten iets doen om zichzelf te verdedigen.

Kan men de reactie van de Ottomanen genocide noemen? De definitie van de vn, de meest geciteerde, biedt weinig soelaas. Volgens de vn is sprake van genocide bij 'daden die worden gepleegd met de bedoeling nationale, etnische, raciale of religieuze groepen, geheel of gedeeltelijk, te vernietigen'. Het probleem zit hem in het woord 'gedeeltelijk'. Volgens de definitie van de vn is oorlog altijd genocide. De oorlog tussen de Turken en de Armeniers is een oorlog als alle andere.

Gaf de Ottomaanse regering het bevel tot de moord op Armeniers? Ja, net zoals het Armeense gezag bevel gaf tot het vermoorden van Turken en Koerden. De Ottomanen hingen de Armeense revolutionaire leiders op. Sommige slachtoffers waren onschuldig. De Armenen selecteerden Ottomaanse overheidsfunctionarissen om te vermoorden. Ook onder hen waren onschuldigen. Er werden massamoorden gepleegd op Armeniers door Islamieten, vooral in Harput en Trabzon. Ook werden er, op veel grotere schaal, massamoorden gepleegd door Armeniers op Islamieten in steden als Van, Bitlis, Erzurum en Mamahatum.

De Armeniers en de Islamieten stierven in de oorlogsgebieden aan moord op elkaar, door honger en door ziekte. Het sterftecijfer was onder beide groepen even hoog, rond de veertig procent. Als de ene partij schuldig was aan genocide, dan waren beide partijen schuldig aan genocide.

In de praktijk verstaan de meeste mensen onder 'genocide' de poging om alle leden van een nationale, etnische of religieuze groep uit te roeien. Daarvan was in het Ottomaanse Rijk geen sprake. Er zijn wel valse 'bloedbadbevelen' en andere dubieuze bewijsstukken naar boven gekomen, maar niemand heeft ooit een authentiek bevel van de overheid tot het plegen van genocide gevonden.

Het is logisch niet mogelijk te bewijzen dat iets niet bestaat. Het is echter wel mogelijk aan te tonen dat de daden van de Ottomanen niet genocidaal waren: de Armeniers uit Ottomaans Europa en West-Anatolie werden niet als een bedreiging beschouwd en werden ook niet gedeporteerd. Zij werden met rust gelaten.

De overgrote meerderheid van de Armeniers die werden gedeporteerd, hebben dat overleefd. Armeense gedeporteerden kregen voedsel uit de voorraden van het Ottomaanse leger. Dit kan nooit genocide geweest zijn.

Waarom is er zo weinig bekend over deze geschiedenis in Europa en Amerika? Het antwoord op die vraag heeft ook te maken met de traditioneel anti-Turkse sentimenten in Europa en de vs, sentimenten die teruggaan tot de Middeleeuwen. Ook bestaat er onder de mensen die niet veel ophebben met de manier waarop in het huidige Turkije wordt omgegaan met de mensenrechten, de neiging over de Turken het ergste te geloven. Sommigen gebruiken de eis dat Turkije de genocide moet erkennen als een strategie om Turkije buiten de eu te houden.

Meestal kennen Amerikanen en Europeanen het verhaal alleen van Armeens nationalistische kant, zodat zij menen dat het historische dispuut is opgehelderd. In zo'n klimaat wordt zelfs het meest overtuigende historische bewijs genegeerd. Alleen het bewijs dat de Turken in een kwaad daglicht stelt, wordt geaccepteerd. Zelfs de Turkse romanschrijver Orhan Pamuk probeert bij de westerse intelligentsia in het gevlei te komen door een ondoordachte erkenning van de genocide, terwijl er geen enkele aanwijzing bestaat dat hij de zaak bestudeerd heeft of begrijpt.

Wel moet worden opgemerkt dat het mede aan de regering van de Turkse republiek te wijten is dat men zo weinig weet over deze geschiedenis. Uit vrees dat de Turkse bevolking wraak zou willen nemen voor haar eigen lijden, heeft Turkije te lang het verkeerde beleid gevoerd en de zaak stilgehouden. Nu pas beseffen de Turken welke schade hun zwijgen heeft veroorzaakt.

De belangrijkste belemmering tegenwoordig bij het naar boven halen van accurate historische informatie is politiek van aard. Armeense nationalisten en hun bondgenoten hebben in veel landen de politieke en economische macht om de politiek en de media te beinvloeden. In Frankrijk is het verboden te beweren dat er geen genocide tegen de Armeniers is gepleegd. De historicus Bernard Lewis werd in Frankrijk jarenlang geteisterd door rechtszaken wegens zijn ontkenning van genocide. Uiteindelijk werd hij schuldig bevonden. In Zwitserland heeft men vergelijkbare wetten. In dat land is men een zaak begonnen tegen de voorzitter van de Turkse Historische Vereniging. Hij wordt ervan beschuldigd de Armeense genocide te ontkennen. In het Belgische parlement wordt een wet behandeld die het ontkennen van de genocide tot een misdaad maakt. In Frankrijk, Zwitserland en binnenkort misschien ook Belgie zou dit artikel onwettig zijn. Belgie heeft inmiddels de wet verworpen. (In Nederland bereidt de ChristenUnie een wetsvoorstel naar Belgisch model voor, red .)

Amerika loopt niet ver achter bij deze onderdrukking van de geschiedenis. Daar is de druk echter subtieler. Jonge wetenschappers wordt afgeraden een dergelijk 'gevaarlijk' onderwerp te bestuderen. Oudere wetenschappers kunnen eenvoudigweg zien dat hun carriere schade zou oplopen als ze het onderwerp zouden bestuderen. Amerikaanse kranten hebben toegegeven aan politieke en economische druk en proberen niet eens meer een evenwichtige analyse van de zaak te maken. In liberaler tijden publiceerde de Boston Globe een artikel waarin stond dat tijdens de Eerste Wereldoorlog zowel Turken als Armeniers werden vermoord. Tweeduizend Armeense demonstranten en de dreiging van verlies aan advertentie-inkomsten overtuigden de krant ervan dergelijk materiaal nooit meer af te drukken.

Noch de politici noch de kranten die proberen de studie van de geschiedenis van de Turken en de Armeniers te onderdrukken, kunnen beweren dat ze die geschiedenis ooit hebben bestudeerd.

In Frankrijk en Zwitserland kan een historicus die de genocide ontkent de gevangenis indraaien, in Amerika kan hij zijn baan kwijtraken. Geen wonder dat maar een kant van de zaak wordt verteld. Nu Turkije zijn archieven heeft geopend, komen er steeds meer wetenschappelijke publicaties waarin de hypothese van de genocide wordt ontkracht.

Of Europeanen en Amerikanen deze geschiedschrijving ooit onder ogen krijgen is, helaas, een kwestie van politiek.


Andrew Mango professor op de Londense universiteit van Orientaalse en Afrikaanse Studies heeft verklaard dat er geen sprake was van "genocide" door de Osmanen. Mango zei dat als het woord "genocide" gebruikt zou worden, de hele menselijke historie een grote genocide zou zijn. Ieder land en regering heeft zijn eigen genocide praktijken. Dit is niet verwijtbaar alleen aan de Turken en laten we de argumenten overlaten aan de historici. Het was niet de bedoeling van Ittihat en Terakki om de Armenen te vernietigen, de Armenen in Istanbul zijn daar het bewijs voor.

HEBBEN DE TURKEN VANAF 1890 INDERDAAD GETRACHT DE ARMENIERS UIT TE ROEIEN?

Over het algemeen wordt aangenomen dat de zogenaamde "Armeense kwestie" is ontstaan in de tweede helft van de negentiende eeuw. Men hoeft maar te kijken naar de Russisch-­Turkse oorlog (1877-78) en het Congres van Berlijn (1878), waarbij een eind kwam aan de oorlog en de opkomst van deze kwestie werd aangeduid als een probleem in Europa. Om te weten hoe dit probleem is ontstaan moet men echter teruggaan naar de Russische activiteiten in het Oosten die begonnen omstreeks 1820. Het Tsaristische Rusland begon haar rijk uit te breiden naar Centraal Azië, in de richting van de Chinese grenzen en de Grote Oceaan, waarbij zij verschillende Turkse volkeren onder de voet liepen. De Russische ambities leidden ook zuidwaarts toen de Tsaar trachtte het Ottomaanse rijk onder zijn controle te brengen zodat zijn ingesloten rijk zich zou uitstrekken van de Middellandse Zee tot de Grote Oceaan. Als een essentieel element van deze ambitie trachtte Rusland de macht van het Ottomaanse Rijk van binnenuit te ondermijnen door het nationalisme van de onder de Sultan levende Christenen aan te wakkeren en in het bijzonder bij degenen met wie zij een gemeenschappelijk orthodox erfgoed deelden t.w. de Grieken, de Slaven op de Balkan en de Armeniërs.

Terwijl Russische agenten het vuur voor de Griekse Revolutie ontstaken en het Pan-Slavisme in Servië en Bulgarije aanwakkerden, gingen anderen naar de Kaukasus om de Russische invloed op de Catholicos van de Armeens Gregoriaanse kerk van Echmiadzin, waarmee de meeste Ottomaanse Gregorianen een sterke emotionele binding hadden, veilig te stellen. De Russen gebruikten de rivaliteit die bestond tussen Catholicos en de Patriarch van Istanboel om zijn steun te verwerven, met als resultaat dat Catholicos Nerses Aratarakes persoonlijk een macht van 60.000 Armeniërs leidde ter ondersteuning van het Russische leger dat tegen Perzië vocht in de Kaukasus in 1827-1828 gedurende welk proces het merendeel van de Perzische bezittingen in de Kaukasus in beslag werden genomen, inclusief de gebieden waar de Armeniërs woonden. Deze nieuwe Russische aanwezigheid langs de grenzen van Oost Anatolië, gecombineerd met de steun van Catholicos, stelde hen in staat hun invloed onder de Armeniërs in het Ottomaanse Rijk uit te breiden. De Russische druk op de Patriarch in Istanboel resulteerde in het feit dat vanaf 1844 deze laatste de naam van Catholicos opnam in zijn gebeden, waardoor diens invloed op de Ottomaanse Armeniërs ten gunste van Rusland in de jaren daarna nog meer toenam. De meeste Ottomaanse Armeniërs waren echter zo tevreden met hun situatie in het rijk van de Sultan dat zij door deze Russische propaganda niet serieus beïnvloed werden, maar er waren er ook die naar het Russische Armenië emigreerden om de Russen te steunen in hun pogingen om de stabiliteit en de macht van het Ottomaanse Rijk te ondermijnen. Het land dat zij achterlieten werd aan de Moslims gegeven die het Ottomaanse Rijk binnenstroomden op de vlucht voor vervolging in Rusland en Oost Europa. Dit leidde tot ernstige geschillen over land toen vele van de Armeense emigranten, of hun afstammelingen, niet gelukkig met het leven in Rusland, tussen de jaren 1880 en 1890 terugkeerden in het Ottomaanse Rijk.

De Russen waren niet de enige buitenlandse mogendheid die de Ottomaanse Christenen wilden beschermen. Engeland en Frankrijk financierden missionaire activiteiten die vele Armeniërs bekeerden tot het Protestantisme en Katholicisme, wat leidde tot de vorming van een Armeense katholieke Kerk in Istanboel in 1830 en een protestantse in 1847. Deze ontwikkelingen waren echter niet direct gerelateerd aan de ontwikkeling van de "Armeense kwestie", alleen misschien als een aanwijzing voor het groeiende ongenoegen over de Gregoriaanse Kerk die de Russen in hun eigen voordeel trachtten te gebruiken.

Anderzijds was de 'Proclamatie van de Hervorming' in 1856 van groot belang. Terwijl de afzonderlijke millets en kerken en de instituten die zij in stand hielden niet werden afgeschaft, vaardigde de Ottomaanse regering nieuwe regels uit die voor alle onderdanen, ongeacht hun religieuze overtuiging, gelijk waren, dit om een eind te maken aan alle privileges en onderscheid op grond van godsdienst. Zo werd ook het verzoek gericht aan de millets om hun interne regelgeving aan te passen voor dit doel. Wat de Armeniërs betreft kwam dit neer op de Armeense Millet Regelgeving, opgesteld door het Patriarchaat en ingevoerd door de Ottomaanse regering op 29 maart 1862. Van bijzonder belang was de nieuwe regeling waarmee de Armeense millet onder het beheer van een raad van 140 leden werd gesteld, waaronder slechts 20 geestelijken van het Patriarchaat in Istanboel, 80 wereldlijke vertegenwoordigers, gekozen uit de gemeenschap van Istanboel, en 40 leden uit de provincies. De Proclamatie van de Hervorming in 1856 leidde tot een vergrootte belangstelling van Engeland en Frankrijk voor de Armeniërs, waardoor de interesse van Rusland voor deze etnische groep nog intensiever werd. Hun ongerustheid was meer gebaseerd op hun eigen imperialistische belangen dan op hun affectie voor de Armeniërs. Rusland trachtte nu Armeense steun te krijgen om de Ottomaanse Staat te ondermijnen en te verwoesten met de belofte dat zij in Oost Anatolië een "Groter Armenië" zou stichten, dat een veel groter gebied tussen de Zwarte Zee en de Middellandse Zee zou beslaan dan de Armeniërs in het verleden ooit hadden overheerst of bezeten.

'Tegen deze achtergrond maakte de Ottomaans-Russische Oorlog (1877-1878) dat de Armeense Droom van Onafhankelijkheid met hulp van de Russen en onder Russische begeleiding tastbaarder werd. Tegen het einde van de oorlog kwam Nerses Varjabedian, de Armeense Patriarch van Istanboel, via de Catholicos van Echmiadzin in contact met de Russiche Tsaar en verzocht hem het door de Russen in Oost Anatolië bezette gebied niet aan de Ottomanen terug te geven. Meteen na de oorlog bezocht de Patriarch het Russische kamp, dat toen in San Stephano, even buiten Istanboel, was gelegerd. In een onderhoud met de Russische Commandant, de Groothertog Nicolaas, verzocht hij om annexatie van heel Oost Anatolië door Rusland en de vestiging aldaar van een autonome Armeense staat, zoals het regime dat toen bestond in Bulgarije, of, als dit niet mogelijk was en het gebied in kwestie aan de Ottomanen moest worden teruggegeven, dan zouden de Russische troepen niet moeten worden teruggetrokken totdat er veranderingen ten gunste van de Armeniërs waren doorgevoerd in deze provincies waar het overheids- en administratieve beleid en regelgeving betrof. (7) De Russen stemden in met het laatstgenoemde voorstel, dat als Artikel 16 werd opgenomen in het Verdrag van San Stephano. Zelfs tijdens de onderhandelingen in San Stephano, echter, deden de Armeense officieren in het Russische leger hun uiterste best onrust te zaaien onder de Ottomaanse Armeniërs door druk op hen uit te oefenen om "voor zichzelf dezelfde soort onafhankelijkheid te bewerkstelligen als de Christenen op de Balkan". Deze oproep liet zijn invloed flink gelden onder de Armeniërs in Oost Anatolië, ook lang nadat de Russische troepen waren teruggetrokken.

Het Verdrag van San Stephano betekende echter niet het definitieve einde van de Russisch-Turkse oorlog. Engeland vreesde terecht dat de voorzieningen voor een Groter Armenië in het oosten onvermijdelijk zouden leiden tot een Russische hegemonie in dat gebied, maar ook, wat nog veel gevaarlijker was, in het Ottomaanse Rijk, en dat zodoende een "Groter Armenië", dat zich uitstrekte tot de Perzische Golf en de Indische Oceaan, gemakkelijk een bedreiging kon vormen voor de Engelse bezittingen in India. In ruil voor een Ottomaanse instemming met een Britse bezetting van Cyprus, beloofde Engeland welke Russische dreiging dan ook in Oost Anatolië te bezweren en haar invloed aan te wenden in Europa om de voorzieningen van San Stephano ongedaan te maken. Daartoe organiseerde Engeland het Congres van Berlijn. Als resultaat van deze onderhandelingen werd Rusland gedwongen zich uit geheel Oost Anatolië terug te trekken met uitzondering van de districten Kars, Ardahan en Batum, en de Ottomanen beloofden institutionele hervormingen door te voeren in de oosterse provincies waar de Armeniërs leefden onder de garantie van de vijf Europese machten die het verdrag ondertekend hadden. Sedert die tijd beschouwde vooral Engeland de "Armeense Kwestie" als haar eigen probleem, en kwam regelmatig tussenbeide om een oplossing te realiseren naar haar eigen idee.

Een door het Patriarchaat van Istanboel afgevaardigde commissie woonde het Congres van Berlijn bij, maar het was zo ontevreden met het uiteindelijke verdrag en de weigering van de Grootmachten om aan haar verzoeken te voldoen, dat het terugkeerde naar Istanboel met het gevoel dat "zonder strijd en revolutie niets kon worden bereikt".(8) Ook Rusland keerde terug van het Congres zonder haar voornaamste doelstellingen te hebben verwezenlijkt. Zowel Griekenland als Bulgarije bleven onder Engelse invloed. Daarom trachtte het opnieuw uit alle macht om controle over Oost Anatolië te verkrijgen waarbij zij opnieuw de Armeniërs trachtte te gebruiken als het voornaamste instrument in dit streven. Deze keer, echter, werd Rusland tegengewerkt door de Britten, die ook invloed wilden en poogden de Armeniërs te gebruiken door hun nationalistische gevoelens te stimuleren, ofschoon in dit opzicht, in de woorden van de Franse schrijver René Pinon, die in feite bekend is om zijn pro-Armeense houding: "Een Armenië in Britse handen een politiebureau zou zijn tegen de Russische agressie". Maar ongeacht of er nu sprake was van Russische of Britse invloed, de Armeniërs werden gebruikt als pionnen voor het verwezenlijken van imperialistische ambities ten koste van het Ottomaanse Rijk.


Het waren de Britse Premier Benjamin Disraeli en de conservatieven die de Ottomaanse integriteit hadden verdedigd tegen de Russische expansie op het Congres van Berlijn. Toen echter William Gladstone en de Liberalen in 1880 aan de macht kwamen, veranderde de Britse politiek ten opzichte van de Ottomanen drastisch in een politiek die de Britse belangen wilde beschermen door een verbrokkeling van het Ottomaanse Rijk te bewerkstelligen en in plaats daarvan kleine vredelievende staatjes onder Britse invloed te vormen, waarvan Armenië er een zou moeten worden. In verband met deze politiek werd de Russische pers nu aangemoedigd om aan Oost Anatolië te refereren als 'Armenië'; overal in het gebied werden Britse Consulaten geopend om de mogelijkheid te scheppen voor contacten met de plaatselijke christelijke bevolking; het aantal protestantse missionarissen dat naar het oosten werd gezonden werd flink verhoogd; en in Londen werd een Anglo-Armeens Vriendschap Comité gevormd teneinde de publieke opinie te beïnvloeden en om steun te winnen voor deze nieuwe poging. De manier waarop Rusland en Groot Britannië de Armeniërs gebruikten als een middel om hun eigen ambities te verwezenlijken is door vele Armeniërs en andere buitenlandse bronnen gedocumenteerd.

Zo rapporteerde de Franse Ambassadeur in Istanboel in 1894 aan de Quai d'Orsay:

"Gladstone organiseert de ontevreden Armeniërs, stelt ze onder discipline en belooft hen hulp, en op voorstel van het propaganda comité staat hij velen van hen toe zich in Londen te vestigen". Edgar Granville gaf als commentaar dat er "geen Armeense beweging in het Ottomaanse Rijk was voor de Russen hen daartoe aanzetten. Onschuldige mensen zullen het slachtoffer worden van deze droom van een Groter Armenië onder bescherming van de Tsaar", en "de Armeense beweging heeft als doel Oost Anatolië aan Rusland te koppelen". De Armeense schrijver Kaprielian verklaarde trots in zijn boek "De Armeense Crisis en Wedergeboorte", dat "de revolutionaire belofte en inspiraties aan Rusland te wijten waren". In haar editie van 28 juni 1918 zegt de Hairenik, het dagblad van de Dashnak, dat "het ontwaken van de revolutionaire geest onder de Armeniërs in Turkije het gevolg was van Russische stimulatie".

De Armeense Patriarch Horen Ashikian schreef in zijn "Geschiedenis van Armenië":
"De protestantse missionarissen, in grote getalen verdeeld over verschillende plaatsen in Turkije, maakten propaganda ten gunste van Engeland en spoorden de Armeniërs aan in hun verlangen naar autonomie onder Britse bescherming. De scholen die zij stichtten waren de bakermat van hun geheime plannen". En de Armeense religieuze leider Hrant Vartabed schreef dat "de vestiging van protestante gemeenschappen op Ottomaans grondgebied en hun bescherming door Engeland en de Verenigde Staten aantonen dat zij niet aarzelden om zelfs de meest verheven gevoelens van het Westen, de religieuze sentimenten, te exploiteren om beschaving te brengen", terwijl hij verder ook zegt dat de Catholicos van Echmiadzin, Kevork V, een werktuig was van de Russische Tsaar en dat hij de Armeniërs van Anatolië bedroog. (9)

Om deze politiek te verwezenlijken, werden er vanaf 1880 een aantal Armeense revolutionaire bewegingen opgericht in Oost Anatolië, het Zwarte Kruis, Armeense bewegingen in Van en de Nationale Garde in Erzurum. Deze bewegingen hadden echter slechts weinig invloed, omdat de Armeniërs in het Ottomaanse Rijk nog steeds in vrede en voorspoed leefden en geen echte klachten hadden met betrekking tot de Ottomaanse overheid. Na verloop van tijd werden deze en andere Armeense bewegingen binnen het Rijk inactief en stopten hun activiteiten. Daarom centraliseerden de Armeense nationalisten hun organisaties buiten het Ottomaanse grondgebied, en richtten in 1887 in Genève het Hunchak Comité op en in 1890 het Dashnak Comité in Tiflis. Beide groepen verklaarden dat hun uiteindelijke doel was "de bevrijding" van het Ottomaanse juk in de gebieden van Oost Anatolië en van de Ottomaanse Armeniërs.

Volgens Louise Nalbandian, een belangrijke Armeense onderzoekster van de Armeense propaganda, was het Hunchak programma als volgt:

"Agitatie en terreur waren nodig om de geest van de mensen op te zwepen. De mensen moesten ook worden aangespoord tegen hun vijanden en moesten "profiteren" van vergeldingsacties van diezelfde vijanden. In het Hunchak programma moest terreur worden gebruikt als een methode om de mensen te beschermen en hun vertrouwen te winnen. De beweging had tot doel de Ottomaanse regering te terroriseren en zo bij te dragen aan het verlagen van het prestige van het regime en om zodoende een complete desintegratie te bewerkstelligen. De regering was niet het enige doelwit van terroristische acties. De Hunchaks wilden de gevaarlijkste Armeniërs en Turken, die toen voor de regering werkten, ombrengen evenals alle spionnen en informanten. Om hen te helpen deze terroristische acties uit te voeren, richtte de partij een speciale afdeling op die deze terreurdaden diende uit te voeren. Het meest geschikte moment voor het opzetten van een algemene rebellie om hun doelen te verwezenlijken was op het moment dat Turkije in een oorlog verwikkeld was."(l0)

K.S. Papazian schreef over de Dashnak Beweging:

"Het doel van de A.R. Federatie (Dashnak Beweging) is politieke en economische vrijheid te verwezenlijken in een Turks Armenië, door middel van een opstand en terrorisme is, van het begin af aan, door het Dashnak Comité in de Kaukasus aangenomen als de politiek of methode om haar
doelen te verwezenlijken. Onder het hoofd "Middelen" in hun in 1892 aangenomen programma,
staat: De Armeense Revolutionaire Federatie (Dashnak) organiseert revolutionaire groeperingen teneinde haar doel te verwezenlijken door rebellie. Methode no. 8 is als volgt: Gevechten uitlokken, en overheidsfunctionarissen en verraders bloot te stellen aan terrorisme... Methode nr. 11 is: De overheidsinstellingen blootstellen aan destructie en plundering."(11)

Dr. Jean Loris-Melitoff, een van de stichters en theoretici achter de Dashnak beweging:

"De realiteit is dat de beweging (het Dashnak Comité) wordt geleid door een oligarchie, voor wie de specifieke partijbelangen voor die van het volk of de natie komen. Zij (de Dashnaks) zamelden geld in onder de gegoede burgerij en de grote ondernemers. En toen deze bronnen tenslotte waren uitgeput, namen zij hun toevlucht tot terrorisme, naar de stelling van de Russische revolutionairen dat het doel de middelen heiligt." (12)

Dezelfde politiek werd beschreven door de Dashnak theoreticus Varandian in De Geschiedenis van de Dashnak Beweging (Parijs, 1932).

Zoals Armeense schrijvers zelf openlijk hebben toegegeven, was het doel van hun revolutionaire groeperingen om de revolutie aan te wakkeren, en hun methode was de terreur. Zij lieten geen tijd verloren gaan om hun programma uit te voeren, binnen korte tijd lokten zij een aantal opstanden uit, waarbij de Hunchaks het voortouw namen, en na hen volgden de Dashnaks, na eerst hun plannen en de organisatie ervan buiten het Ottomaanse Rijk te hebben voorbereid alvorens ze binnen de grenzen van het Rijk van de Sultan uit te voeren.

De eerste opstand begon in Erzurum in 1890. Deze werd gevolgd door rellen in Kumkapi in Istanboel in hetzelfde jaar. Daarna volgden opstanden in Kayseri, Yozgat, Çorum en Merzifon in 1892-1893; in Samsun in 1894; de Zeytun opstand in 1895; de Armeense aanval op de Hoge Porte, de opstand in Van en het bezetten van de Ottoman Bank in Istanboel in 1896; de tweede Samsun opstand in 1903; een poging tot moord op Sultan Abdulhamid II in 1905; en de opstand in Adana in 1909. Al deze opstanden en rellen werden door de Armeense revolutionaire groeperingen in Europa en Amerika gepresenteerd als het vermoorden van Armeniërs door de Turken, en dit soort propaganda was aanleiding voor grote commotie onder de christelijke volkeren. De missionarissen en de consulaire vertegenwoordigers, door de Grootmachten naar Anatolië gestuurd, speelden een grote rol in het verspreiden van deze propaganda in de westerse pers. Aldus verwezenlijkten zij de doelstellingen van de westerse machten om de publieke opinie tegen de Moslims en Turken te keren om zo steun te verkrijgen om een einde te maken aan het Ottomaanse Rijk.

Er waren veel eerlijke westerse diplomaten en consulaire vertegenwoordigers die rapporteerden dat wat er eigenlijk gebeurde was dat het de Armeense revolutionaire groeperingen waren die de opstanden, de slachtingen en moordpartijen aanrichtten om zo een Europese interventie ten gunste van hen zeker te stellen.

In 1876 schreef de Britse Ambassadeur in Istanbul dat de Armeense Patriarch tegen hem had gezegd:

"Als revolutie nodig is om de aandacht van Europa te trekken en interventie te realiseren, dan kan dat gemakkelijk gedaan worden." (13)

Op 28 maart 1894 schreef de Britse Ambassadeur in Istanbul, Curie, het volgende aan zijn Ministerie van Buitenlandse Zaken: "Het doel van van de Armeense revolutionairen is om onrust te zaaien om zo een reactie van de Osmanen uit te lokken op dit geweld en zo de vreemde mogendheden er toe te bewegen tussenbeide te komen."(14)


Op 28 januari 1895 rapporteerde de Britse Consul in Erzurum, Graves, aan de Britse Ambassadeur in Istanboel: "Het doel van de revolutionaire comités is het algemene ongenoegen aan te wakkeren en een gewelddadige reactie uit te lokken van de zijde van de Turkse regering en het Turkse volk, teneinde de aandacht te trekken van de vreemde mogendheden voor het zogenaamde lijden van het Armeense volk, en hen ertoe te brengen om de situatie te corrigeren."(15)

Op de vraag van Sydney Whitman, reporter van de New York Herald:

"Als er geen Armeense revolutionairen naar dit land gekomen waren, als zij de Armeense revolutie niet hadden aangewakkerd, zouden deze gevechten dan hebben plaats gehad?", antwoordde Graves: "Natuurlijk niet. Ik betwijfel of er dan ook zelfs maar één slachtoffer ander de Armeniërs zou zijn gevallen."(l6)


De Britse Vice-consul Williams schreef op 4 maart 1896 uit Van:

"De Dashnaks en Hunchaks hebben hun eigen landgenoten geterroriseerd en de Moslims met hun diefstallen en onmenselijke daden in opstand gebracht, en alle pogingen tot hervormingen te komen lamgelegd; voor alles wat er in Anatolië is gebeurd ligt de verantwoordelijkheid bij de Armeense revolutionaire comités die deze misdaden hebben gepleegd." (17)

De Britse Consul-Generaal in Adana, Doughty Wily, schreef in 1909:

"De Armeniërs trachtten een buitenlandse interventie te bewerkstelligen". (18)

De Russische Consul-generaal in Bitlis en Van, Generaal Mayewski, rapporteerde in 1912:

"In 1895 en 1896 hebben de Armeense revolutionaire comités onder de Armeniërs en de inheemse bevolking zoveel achterdocht geschapen, dat het onmogelijk is geworden om welke hervorming dan ook uit te voeren in deze gebieden. De Armeense priesters gaven geen aandacht aan godsdienst onderwijs, maar concentreerden zich in plaats daarvan op het verspreiden van teksten met hun nationalistische ideeën, die werden opgehangen aan de muren van kloosters, en in plaats van zich op hun godsdienstige taak te concentreren trachtten zij de Christenen tegen de Moslims op te zetten. De opstanden die in vele provincies van Turkije in 1895 en 1896 uitbraken, werden veroorzaakt noch door de grote armoede in de Armeense dorpen noch door aanvallen van Moslims. In feite waren deze dorpelingen veel rijker en welvarender dan hun buren. De Armeense opstanden hadden drie oorzaken:


1. Hun toenemende ervaring in politieke onderwerpen

2. Het verspreiden van ideeën over nationaliteit, vrijheid en onafhankelijkheid binnen de Armeense gemeenschap

3. Steun voor deze ideeën van westerse regeringen en aanmoediging daarvan door de inspanningen van Armeense priesters."(l9)

In een ander rapport van december 1912, schrijft Mayewski:

"De revolutionaire Dashnak beweging tracht een situatie te creëren waarin Moslims en Armeniërs elkaar aanvallen, om zo een Russische interventie mogelijk te maken."(20)

Uiteindelijk geeft de Dashnak theoreticus Varandian toe dat de beweging "een Europese interventie zeker wilde stellen" (21), terwijl Papazian verklaarde dat "het doel van de opstanden was te garanderen dat de Europese machten zich zouden bemoeien met de binnenlandse aangelegenheden van het Ottomaanse Rijk" (22). Bij elk van hun gewapende opstanden hebben de Armeense terroristen comités altijd gepropageerd dat de Europese interventie onmiddellijk zou volgen. Enkele van de comitéleden geloofden zelfs in hun eigen propaganda. Tijdens de bezetting van de Ottoman Bank in Istanbul, pleegde de Armeense terrorist Armen Aknomi zelfmoord na wanhopig te hebben gewacht op de komst van de Britse vloot. Het moge dus duidelijk zijn dat de basis voor de Armeense opstanden niet armoede was, noch onderdrukking of het verlangen naar hervormingen; het was eenvoudig het resultaat van een gezamenlijke poging van de Armeense revolutionaire comités en de Armeense Kerk, in samenwerking met de Westerse mogendheden en Rusland, om zo de basis te leggen voor de val van het Ottomaanse Rijk.

In reactie op deze opstanden, deden de Osmanen wat andere staten in dezelfde omstandigheden gedaan zouden hebben namelijk het zenden van troepen tegen de rebellen om de orde te herstellen en hierin slaagden zij veelal heel snel omdat slechts weinigen onder de Armeense bevolking de rebellen of de revolutionaire bewegingen steunden of hielpen. Voor de pers en de bevolking van Europa echter, opgehitst door de verhalen van de missionarissen en de revolutionaire bewegingen zelf, werd elk herstel van de orde door de Osmanen automatisch beschouwd als een "slachting van de Christenen" en werden de beschuldigingen van de Christenen tegen de Moslims blindelings geloofd, daarbij voorbijgaand aan de slachting van duizenden Moslims. In vele gevallen kwamen de Europese staten niet alleen tussenbeide om te voorkomen dat de Osmanen de orde zouden herstellen, maar ook om de vrijlating te bewerkstelligen van vele gevangen genomen terroristen, waaronder ook degenen die betrokken waren geweest bij de opstand in Zeytun, de bezetting van de Ottoman Bank en de moordaanslag op Sultan Abdulhamid. Terwijl de meeste van hen uit het Ottomaanse Rijk werden verdreven duurde het niet lang voor zij, met behulp van hun Europese financiers, met valse paspoorten en andere documenten naar het Ottomaanse Rijk konden terugkeren om hun terroristische activiteiten te hervatten. Wat de eisen van de Armeense revolutionaire bewegingen en de ambities van de imperialistische machten in Europa ook waren, er was een belangrijke factor die zij eenvoudig niet over het hoofd konden zien. De Armeniërs vormden slechts een uitermate klein onderdeel van de bevolking in de gebieden die zij voor zichzelf opeisten, namelijk de zes oosterse districten geclaimd als "historisch Armenië" (Erzurum, Bitlis, Van, Elazig, Diyarbakir en Sivas), de twee provincies die het zogenaamde "Armeensche Cilicië" vormden (Aleppo en Adana) en tenslotte Trabzon dat later werd opgeëist omdat het een uitgang naar de Zwarte Zee had. Zelfs het Franse Gele Boek, die onder de westerse bronnen de hoogste Armeense bevolkingscijfers geeft, toonde aan dat zij een aanzienlijke minderheid waren:

Regio
Totale Bevolking
Gregoriaans Armeense Bevolking
% van het Totaal






Erzurum
645.702
134.967
20,90

Bitlis
398.625
131.390
32,96

Van
430.000
80.798
18,79

Elazig
578.814
69.718
12,04

Diyarbakir
471.462
79.129
16,78

Sivas
1.086.015
170.433
15,68

Adana
403.539
97.450

24,14



Aleppa
995.758
37.999
3,81

Trabzon
1.047.700
47.200
4,50













Dus zelfs met behulp van deze extreme claims vormden de Armeniërs niet meer dan eenderde van de bevolking van de provincies. Volgens de Encyclopedie Britannica van 1910, vormden de Armeniërs slechts 15% van de bevolking van het gehele gebied, waardoor het zeer onwaarschijnlijk wordt dat zij ooit onafhankelijkheid in een deel van het Ottomaanse Rijk hadden kunnen verkrijgen zonder substantiële buitenlandse hulp die nodig geweest zou zijn om de Turkse meerderheid te verdrijven en hun plaats te laten innemen door Armeense immigranten.

Rusland gebruikte de Armeniërs eigenlijk alleen voor haar eigen doel. Zij was niet echt van plan om een onafhankelijke Armeense staat te creëren, noch op eigen bodem noch binnen het Ottomaanse grondgebied. Zodra de Russen de Kaukasus hadden overgenomen was hun politiek gericht op russificering van de Armeniërs en het onder de Russische controle brengen van de Armeense Gregoriaanse Kerk op hun grondgebied. Door de Polijenia Wet van 1836 werden de macht en de plichten van de Catholicos van Echmiadzin beperkt, terwijl deze kerkvorst voortaan benoemd werd door de Tsaar. In 1882 werden alle Armeense kranten en scholen in het Russische Rijk gesloten en in 1903 nam de staat de controle over van alle financiële bronnen van de Armeense Kerk alsook van de Armeense vestigingen en scholen. Tezelfdertijd kondigde de Russische Minister van Buitenlandse Zaken Lobanov-Rostowsky zijn idee van 'Een Armenië zonder Armeniërs' aan, een idee dat opzettelijk door Armeense propagandisten en schrijvers van de laatste tijd wordt toegeschreven aan de Ottomaanse overheid. Wat de reden ook was, de Armeniërs werden door de Russen ernstig onderdrukt. De Armeense historicus Vartanian zegt in zijn Geschiedenis van de Armeense Beweging: "Ottomaans Armenië was geheel vrij in haar tradities, godsdienst, cultuur en taal in vergelijking tot het Russische Armenië onder de Tsaren". Edgar Granville schrijft: "Het Ottomaanse Rijk was voor de Armeniërs de enige bescherming tegen de Russische onderdrukking".

De gebeurtenissen in de Eerste Wereldoorlog laten duidelijk zien dat het de bedoeling was van de Russen om de Armeniërs te gebruiken om Oost Anatolië te kunnen annexeren en niet om een onafhankelijk Armenië te vormen. In geheime overeenkomsten gesloten door de Entente machten aangaande de verdeling van het Ottomaanse Rijk, werd het gebied dat de Russen aan de Armeniërs hadden beloofd als een autonoom of onafhankelijk gebied verdeeld tussen Rusland en Frankrijk zonder ook maar enige verwijzing naar de Armeniërs, terwijl de Tsaar op de protesten van de Catholicos van Echmiadzin slechts antwoordde dat "Rusland geen Armeens probleem had".

De Armeense schrijver Borian kwam tot de conclusie:

"Tsaristisch Rusland heeft nooit een Armeense autonomie gewild: daarom moet men de Armeniërs die streefden naar Armeense autonomie slechts beschouwen als agenten van de Tsaar in zijn streven om Oost Anatolië bij Rusland te voegen."

De Russen hebben de Armeniërs jarenlang bedrogen, en als resultaat hiervan werd hun niets anders gelaten dan een niet te realiseren droom.

Naast de devşirme hanteerden de Osmanen ook de politiek van de surgun, d.w.z. het massaal en gedwongen verplaatsen van hele bevolkingsgroepen of families, ten einde verwoeste of ontvolkte gebieden te herbevolken. Dat gold niet enkel voor moslimpopulaties, maar bv. ook voor christenen en joden ten einde na de verovering ervan Constantinopel in haar oude glorie te herstellen (wat op termijn gunstige effecten had voor die groepen).

Tijdens Wererldoorlog I werd Armenië, wegens haar strategische ligging, de inzet van de oorlog tussen Turkije en Rusland. De beslissing van de centrale Osmaanse overheid (in handen van de Jong-Turken) om preventief alle Armeniërs te deporteren uit Oost-Anatolië, nl. naar de Arabische gebieden toe (in overeenstemming met de Osmaanse methode van de surgun), heeft, al dan niet gepland, aanleiding gegeven tot een verschrikkelijke menselijke catastrofe. Samen met de epidemieën en hongersnood die er heersten tijdens de deportaties (ook onder de moslimbevolking), leidde ze onder de Armeniërs vermoedelijk tot meer dan 600.000 slachtoffers. De vraag of hier van een doelgerichte genocide mag of moet gesproken worden, en om welk aantal slachtoffers het gaat (van enkele honderdduizenden, volgens de Turkse overheid, tot anderhalf miljoen, volgens de Armeense organisaties), houdt ook vandaag nog steeds de geesten bezig.[35]

In het licht van het wrede lot dat Turken en moslims in de eeuw ervoor in de Balkan en de Kaukasus hadden ondergaan, noemt McCarthy (1999), p. 335, de deportatiemaatregel althans logisch: “the Ottomans knew what to expect from nationalist revolution and Russian invasion of eastern Anatolia” - maar de maatregel ‘begrijpen’, betekent natuurlijk nog niet ze goedkeuren.

Mischien was deportatie niet de beste middel
maar de ottomanen hadden geen keus
ze waren wel een gevaar
het was zo een tijd dat de turkse regering niet meer kon uitzoeken wie burgers waren of niet maar ze konden ze natuurlijk nog niet gepakt worden

het is niet bewezen dat ze tegen de turken gaan vechten daarom zijn ze van de oorlogsgebied verwijderd
maar als ze de kans kregen konden ze in de rug aanvallen
snap je het een beetje?
ze hebben nu geen wapens en doen niks
maar als de russische legers komen en wapens krijgen
komen ze in actie
het is toch zo simpel om het leger te beschermen
en ze waren niet voor eens voor altijd gedeporteerd
wanneer de oorlog was afgelopen zouden ze terug komen
en er waren wel dorpen die in opstand kwamen en hulp gaven aan de armeense rebellen
het was noodzakelijk om de oorlog te winnen en de islamitische bevolking te beschermen
en ze werden toch alleen maar een deel van de armeense bevolking gedeporteerd
toch niet alle armeniers hoe kan je het dan genocide op het hele armeense volk zijn?
volgens mij verwarren jullie massamoorden met genocide
er zijn massamoorden gepleegd maar geen genocide

Lees de ottomaanse methode van surgun
hier eens nog een keer

Naast de devşirme hanteerden de Osmanen ook de politiek van de surgun, d.w.z. het massaal en gedwongen verplaatsen van hele bevolkingsgroepen of families, ten einde verwoeste of ontvolkte gebieden te herbevolken. Dat gold niet enkel voor moslimpopulaties, maar bv. ook voor christenen en joden ten einde na de verovering ervan Constantinopel in haar oude glorie te herstellen (wat op termijn gunstige effecten had voor die groepen).



406 • yok [Bezoeker]
29-05-06, om 17:27
Tijdens Wererldoorlog I werd Armenië, wegens haar strategische ligging, de inzet van de oorlog tussen Turkije en Rusland. De beslissing van de centrale Osmaanse overheid (in handen van de Jong-Turken) om preventief alle Armeniërs te deporteren uit Oost-Anatolië, nl. naar de Arabische gebieden toe (in overeenstemming met de Osmaanse methode van de surgun), heeft, al dan niet gepland, aanleiding gegeven tot een verschrikkelijke menselijke catastrofe. Samen met de epidemieën en hongersnood die er heersten tijdens de deportaties (ook onder de moslimbevolking), leidde ze onder de Armeniërs vermoedelijk tot meer dan 600.000 slachtoffers. De vraag of hier van een doelgerichte genocide mag of moet gesproken worden, en om welk aantal slachtoffers het gaat (van enkele honderdduizenden, volgens de Turkse overheid, tot anderhalf miljoen, volgens de Armeense organisaties), houdt ook vandaag nog steeds de geesten bezig.[35]

In het licht van het wrede lot dat Turken en moslims in de eeuw ervoor in de Balkan en de Kaukasus hadden ondergaan, noemt McCarthy (1999), p. 335, de deportatiemaatregel althans logisch: “the Ottomans knew what to expect from nationalist revolution and Russian invasion of eastern Anatolia” - maar de maatregel ‘begrijpen’, betekent natuurlijk nog niet ze goedkeuren.

Alle turken laat maar.....
Er is niks meer te vertellen
we hebben alles al verteld
het helpt niet
ze willen niet luisteren '
het is verspilde moeite
laten we ophouden met deze discussie
want (zij weten beter)...

bijna de hele geschiedenis van die jaren is hier op deze weblog verteld
ER ZIJN NOG MENSEN DIE NIET OVERTUIGD ZIJN
OF KUNNEN WORDEN (koppigheid?)

vergeet maar doe geen moeite

LATEN WE ALLEMAAL BIDDEN

DAT TURKIJE DE GENOCIDE NOOIT
MAAR OOK
NOOIT
MAAR OOK NOOIT ERKENT !!!!!!!!!!!!1

LANG LEVE TURKIJE

POEP AAN ARMENIE

LEKKER VOOR JULLIE JULLIE KUNNEN NOOIT MEER LAND KRIJGEN IN TURKIJE

HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA

GA MET JE STINKENDE ARARAT
EN JE GORGEL KERK


Turken schrijf geen bericht meer
jullie hebben de waarheid al verteld
alleen sommige mensen kunnen er niet tegen

zou ik ook doen hoor armeniers
want dan komt het plotseling uit
dat je al 90 de hele weereld zit te belazeren

ga zo door


Ottoman Empire began a systematic genocide of its Armenian citizens – an unarmed Christian minority population.

DEZE ZIN LAAT AL ZIEN
HOE ONPARTIJDIG ZE ZIJN

unarmed

GATVER

Iedereen begint langzaam door te draaien

hoe meer zonden je pleegt hoe meer je afdwaalt van de heer

iedereen gelooft wel in iets
mensen die in niks geloven
geloven dat ze in niks geloven
snap je hem hahahahaaa

maar als spuyt zijn hart open doet wat moet hij dan worden
gregoriaans
protestants katholiek???
wat is de ware christendom?

in de 16 e en 17 e eeuw toen hongarije door de turken veroverd was
kwam er vrijheid van godsdienst
daarvoor gingen de protestanten en katholieken steeds oorlog met elkaar voeren
maar toen de turken kwamen was opeens een hele andere religie de baas
de turken dwongen de hongaren niet om moslim te worden en zeiden dat iedereen mocht geloven wat hij wilde
dat was eigenlijk iets ongelovelijks in die eeuwen in europa want de mensen waren onverdraagzaam
de turkse bestuurders deden hun best om de katholieken en protestanten die steeds ruzie met elkaar kregen tegen te houden
nu komt het grappige bij
de turkse pasha van budapest
en de provincie van hongarije
hij zat op zijn troon en te luisteren
voor hem waren
katholieke priesters en protestantse priesters met elkaar in hevige discussie over jezus
en wanneer het afgelopen was verwachten de beide partijen dat de pasha hun idee gelijk zou vinden
en toen moest de islamitische pasha een oordeel
geven over de christelijke godsdienst

wat voor oordeel denk je dat de pasha gaf?
wat moest hij geven
volgens zijn godsdienst waren deze twee groepen bij een foute godsdient maar toch moest hij kiezen welke beter was en welke groep gelijk had
en de katholieke en protestanten probeerden hem te overtuigen

turkije zal de genocide nooit erkennen
en voor alle domme europeanen
armeniers gebruiken jullie gewoon
en jullie gebruiken de armeniers
dat is de waarheid
de armeense genocide is een leugen
net als alle andere leugens
iedereen die ooit door de turken zijn bezet beweren dat op hun genocide is gepleegd
niet alleen armenie
griekenland alle balkanlanden
en zelfs arabische landen en die zijn nog moslim
de reden is dat ze gewoon niet tegen kunnen dat ze verslagen zijn door de turken
niemand houdt van de turken en turkije dit is geen slachtofferrol het is gewoon de waarheid
en zal ik wat zeggen
alle landen om turkije heen haten turkije
en willen het vernietigen
DE ENIGE REDEN DAT ZE TURKIJE NIET AANVALLEN IS OMDAT TURKIJE STERKER DAN HUN IS
ALS TURKIJE EEN SLAP LANDJE WAS DAN BESTOND ER NU GEEN TURKIJE OF TURKEN MEER IN HET MIDDENOOSTEN
ze kunnen turkije niet vernietigen maar laten hun haat wel op andere manieren zien

DIT IS DE ECHTE WAARHEID

kort samengevat

dit is geen sprookje
dit is de waarheid

je bent ongelovelijk koppig en blind
maar ik schrijf niet meer
want ik wordt moe van jou en je reacties
het is wel de waarheid
maar jij kan het niet snappen
je denkt dat je heel slim bent en alles weet
en daarom kan je in bepaalde dingen niet zien dat je ongelijk hebt

politiek incorrect]
Arme, door Turkse propaganda geïndoctrineerde mensen...
[/incorrect]

o nee ik ben gepropagandeerd
o de nederlanders weten alles beter
ongelovelijk oo de nederladnderes
wat moetn zonder de nederlndee doen oo dat zijn mensen die niet geprogandere zijjn
dat zijn mensne die alles betr weten

spuyt

hahahahha
het laatste wat turkije nodig heeft is nederlands advies

http://images.google.nl/imgres?imgurl=http://www.turkses.com/issues/greece/GreekFriendship/megeli_idea2.jpg&imgrefurl=http://www.turkses.com/issues/greece/friendship.htm&h=292&w=378&sz=31&tbnid=xlRI9V7Ml35EMM:&tbnh=91&tbnw=119&hl=nl&start=13&prev=/images%3Fq%3Dmegali%2Bidea%26svnum%3D10%26hl%3Dnl%26lr%3D%26sa%3DX

het is wel een leugen

dit moet armenie zijn

http://www.hayastan.com/armenia/history/armenia/files/sevres_agreement1.jpg

dit moet griekenland zijn

http://www.turkses.com/issues/greece/GreekFriendship/megeli_idea2.jpg

de rest wordt van koerden en syrie

http://www.anvilfire.com/21centbs/stories/rsmith/images/kurdistan.jpg

dit moet turkije zijn

http://www.mu.edu.tr/t/duyuru/2005/08_2005/sevr.jpg

DE AFREKENING

One of the main problems with the Armenian nationalist explanation has always been the question of why the Turks would attack the Armenians. The Turks and other Muslims were a large majority in a Muslim Empire. They had lived with the Armenians for centuries, and allowed the Armenians to keep their customs and religion. Yet, if one believes the Armenian nationalists, the Turks suddenly decided to attack the Armenians. Worse, the Turks suddenly decided to destroy all the Armenians in a planned genocide. The Armenian nationalists have invented many supposed reasons for the imaginary Turkish plan: The Turks supposedly planned to steal Armenian property. They supposedly desired to link the Turks of Anatolia with the Turks of Central Asia and Armenians stood in the way. Or the Ottomans needed Armenian land to house the Turkish refugees from the Balkan Wars. More emotional reasons have also been invented: The Turks allegedly desired to kill the Armenians out of jealousy, because the Turks felt the Armenians were superior. Or the Turks purportedly acted out of what was called "religious hatred."

Did the Turks wish to seize the property of the Armenians? If so, it would indeed by odd that the Turks fought against Armenians in Eastern Anatolia, where the Armenians were relatively poor, and did not touch the property of rich Armenians in Istanbul, Edirne, and Izmir. Of course, we can never prove that in their hearts Turks did not covet Armenian property. We can ask, however, who had stolen whose property? Who was the thief ? Who was the victim? When World War I began Armenians were living in seized Turkish property in Erivan, Karabag, and Kars. Turks had not stolen Armenian property; Armenians had stolen Turkish property.

During World War I, when the Russians invaded Eastern Anatolia, it was the Armenians who once again first stole the property of Turks and Kurds. Only after 100 years of losing their homes and farms did the Muslims of Anatolia finally take their revenge and seize Armenian property.

Map #1
The desire to join with Central Asian Turks was indeed a mad dream of some Ottoman leaders, particularly Enver Pasa. It never was considered seriously, except perhaps for Azerbaijan. In any case, how would the Armenians have stood in the way of such a plan? The path to Central Asia, had the Ottomans been mad enough to take it, was through Iran, not Armenia. It only takes one look at a map to prove this. A Turkish army advancing north through Armenia to reach Central Asia would have had to pass over the highest point of the Caucasus Mountains, then over desert and steppe, and finally around the Aral Sea to the South. Not even Enver Pasa would have tried that. Even Cengiz Han took the coast road. Would the other Armenians, those who lived in Ottoman Anatolia, have stood in the way of Ottoman conquest to the East? They would only have been a problem if they took up arms to prevent the advance. They did indeed take up arms against the Ottomans, but the Armenian revolt had nothing to do with Central Asia.

The theory that the Ottomans planned to take Armenian lands for Balkan War refugees has an evident problem. The refugees were all housed before the beginning of World War I and they were almost all housed in Thrace and Western Anatolia, not in Eastern Anatolia

Did the Turks hate the Armenians and try to kill them because they felt the Armenians were superior? There is of course no evidence of this in any Ottoman document or speech, but the evidence I prefer is what is evident to anyone who has lived with Turks. I have known many Turks over the past 35 years. Most of those Turks felt that all men were equal. No Turk ever felt that Turks were inferior to anyone. I very much doubt if the Ottoman Turks felt any different.

As for "religious hatred," history shows this to be a laughable lie. Is one to believe that the Muslims, having accepted the Armenians for 700 years, would decide to violate the principles of Islam and no longer accept the Christian right to exist? Is one to forget that the history of the Ottomans was one of exemplary tolerance, much better than the record of Christian states? No, the Muslims of the East did indeed begin to hate and fear Armenians, but that was a result of Armenian and Russian actions.

In the final analysis, the arguments of the Armenian nationalists come down to one assertion--the Turks were crazy. After 700 years of coexistence the Turks suddenly began to hate the Armenians and resolved to kill them. No other explanation can satisfy the Armenian nationalist desire to blame the Turks. All the explanations that are given for the supposed genocide depend on the Turks acting completely irrationally.

I have heard it argued that this explanation makes sense. After all, the Germans acted irrationally when they killed the Jews. The differences are worth considering. The Nazis called upon a long tradition of hatred of the Jews. The history of Europe had been filled with attacks on Jews. There was also a long German tradition of evil literature written against the Jews. Hitler and his followers thus called upon a long tradition of hatred. They used prejudice against Jews as a tool to aid their rise to power.

It is better to look for rational reasons for the conflict that developed between Turks and Armenians. The real reason the Turks fought the Armenians is easily explained and completely rational. The Turks were defending themselves.

This brings the next question: Who started the conflict between the Armenians and the Turks? Who was the attacker? Who was defending himself?

Other historians and I usually avoid those questions. When I have spoken and written on the history of the Turks and Armenians I have described it as a sad chapter in the history of humanity. I have even said that who was at fault was not the real issue. I have said that the real issue is the suffering of humanity, whether Turks or Armenians. That is still the most important consideration.

But the question of who was the attacker must now be considered, because the politicians who condemn the Turks have never been satisfied to pity all suffering humanity. When Armenian nationalists have admitted any Turkish suffering they have said that Turkish deaths were the result of war and Armenian deaths were the result of genocide. They have said that Turks persecuted Armenians, then suffered because of what the Turks started. Was this true? Did the Turks suffer because they attacked the Armenians? Was what happened the fault of the Turks, and so should we feel less pity for the Turks? To answer this, we must study who started the conflicts between Turks and Armenians.

Map #2
Contrary to what is usually told, the conflict began not in the Ottoman Empire in the late 19th century, but in what was then the Persian Empire in the eighteenth century. Armenians, including officials of the Armenian Church, allied themselves with Russian invaders. In 1796, Armenians living in Derbend were instrumental in the Russian defeat of the khan of Derbend and the capture of the city by the Russians. An Armenian bishop of the 1790s preached that Armenians should join the Russians to, "free the Armenians from Muslim Rule. Most Armenians of Azerbaijan did not take any side, but those who did take sides supported the Russians. Armenian volunteers fought alongside the Russians throughout the Russian conquest of Azerbaijan and Erivan.

More than anything else, Armenian loyalty to the Russians was shown by their desire to live under Russian rule. When the Russians took Karabag and Erivan, they killed or evicted Muslims, mostly Turks, who lived there. Their empty homes and farms were taken by Armenians from Persia and Ottoman Anatolia. As more Turks were evicted in the coming decade, more Armenians came to take their place. It must be remembered that a majority of the population of what is today the Armenian Republic were Turks before the Russians conquered. Soon the majority was no longer Turkish.

Armenians had lived with Turks in the Southern Caucasus region for 700 years. Their lives had not been perfect, nor had the lives of the Turks. Yet the proof that they must have been treated with tolerance is the fact that 700 years after the arrival of the Turks the Armenians were still there. They were not hiding in the mountains, fiercely defending their independence. They were living all over the region and working in the cities, where they could easily have been eradicated. Yet they lived in peace. The Armenians were a scattered people, living all over the region. In no province of the Southern Caucasus were they a majority. When the Russians arrived, many of the Armenians joined the invaders against their governments. Those who joined the Russians wanted a minority, the Armenians and Russians, to rule over a majority, a Muslim majority under whose rule they had lived for 700 years. They did not wish democracy. They did not wish the will of the people. They wished to rule. And the Muslims who stood in the way of the Armenian nationalists were to be removed.

It was not the Turks who attacked the Armenians. It was the Armenians who attacked the Turks.

The Russians carried the invasions into Eastern Anatolia in a war in 1828-29 and in the Crimean War. Ottoman and Russian Armenians joined the Russian side when they invaded Anatolia, and they acted as spies and scouts for the Russians. When the Russians were forced to withdraw, thousands of Armenians left with them. They had taken the side of their country's enemy.

1877-78 Russo-Turkish War
At the beginning of the 1877-78 war between Russia and the Ottoman Empire the Ottomans should have been able to depend on their subjects, whether Muslim or Christian. Indeed, 84 Christians of Erzurum had volunteered for military service on the first day that Christians were accepted into the Ottoman Army. However, the Russian consul at Erzurum notified the Christian bishops that Russia did not look kindly on Christians fighting for their country. The bishops told the Christians not to serve, and the
Christians no longer enrolled.

All who live on a battleground suffer, but the Armenians of the East were neither selected out nor persecuted by the Ottoman government during the war. Instead, there is plentiful evidence from European sources that civil and Muslim officials protected Armenians from Kurdish attacks. Sadly, when the Ottomans lost the war they were not able to protect the Muslims from the Armenians.

When Kars fell to the Russians, local Armenians attacked both Ottoman soldiers and the local Turks. The British reported that the Armenians were assisting the Russians in murdering the Turkish wounded. Upon conquering Erzurum, the Russians placed an Armenian in charge of the police. The persecution of the Turks began. 6,000 Turkish families were forced to flee the city. The British ambassador wrote, "There is no doubt that when the Russians occupied Erzurum the Armenians availed themselves of the protection they received to molest, ill-treat, and insult the Mohammaden population."

During the war, many Armenians in the Ottoman East joined the Russian side. Ottoman Armenians acted as scouts and spies for Russian invaders. None so wholeheartedly allied themselves with the Russians as the Armenians of the Eleskirt Valley. They confidently expected that the Russians would retain all they had conquered. This was not to be. Other European Powers forced the Russians to withdraw from Eleskirt. Between 2 and 3,000 Armenian families joined the Russians in their withdrawal. There was no lack of houses and farms to give the Armenians who joined the Russians, because the Russians had forced 70,000 Turks from the region they conquered.

During the war, many Armenians in the Ottoman East joined the Russian side. Ottoman Armenians acted as scouts and spies for Russian invaders. None so wholeheartedly allied themselves with the Russians as the Armenians of the Eleskirt Valley. They confidently expected that the Russians would retain all they had conquered. This was not to be. Other European Powers forced the Russians to withdraw from Eleskirt. Between 2 and 3,000 Armenian families joined the Russians in their withdrawal. There was no lack of houses and farms to give the Armenians who joined the Russians, because the Russians had forced 70,000 Turks from the region they conquered.

The Dashnak motto (1896) was "Arms! Battle! The victory is ours!"

There is neither the time nor the need to describe here the organization and philosophy of the Dashnaks and the other Armenian revolutionary movements. Their own words indicate their purpose--bloody rebellion against the Ottoman Empire. It is more important to consider their deeds than to study their words. One thing must be understood about the purpose of the Armenian revolution, however: The aim of the Armenian revolutionaries was very different than the aim of other nationalist revolutionaries. The people of Italy were Italian. Italian revolutions wanted a state where the majority ruled. Polish nationalists wanted to create a state for the Poles, who were an oppressed majority, ruled by a Russian minority. The same was true all over the world--whatever their methods, good and bad, nationalists at least fought for a state in which the majority would rule themselves. Map #4 It was not so with the Armenian nationalists. Armenian revolutionaries fought to conquer a land in which they were less than 20% of the population. In the region they claimed, the so-called "Six Vilâyets," Muslims outnumbered them by more than four to one. Unlike the Poles, the Italians, the Uzbeks, the South Africans, the Algerians, or the Irish, the Armenians were not a large majority ruled by an imperial master. They were a small group who wished to defeat the majority and seize their land. They were a small group that enlisted the aid of the enemies of their country, because they could never conquer the large majority of Muslims without outside help.

What would the Armenian nationalists have done if they had succeeded? History teaches from the sad example of the fate of the Turks of the Balkans. The only way to create an "Armenia" was to exile or kill the majority. There could never have been an Armenia state in Anatolia unless the revolutionaries had rid themselves of the Muslims.

This fact must be remembered whenever one considers the Ottoman response to the Armenian revolutionaries. The Ottomans were not only defending their government. They were defending the majority of their people against those who would deny majority rule. Moreover, they were defending those who would be dead or exiled if the revolutionaries succeeded.